ขณะยืนอยู่หน้าต้นไม้แห้ง เขาใช้สองมือออกแรงดึงเปลือกไม้ด้านหนึ่ง ทันใดนั้นเปลือกไม้ส่วนใหญ่ก็ถูกดึงหลุดออกมาในพริบตา
ภาพใต้เปลือกไม้ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สตรีมรู้สึกคลื่นไส้
บนลำต้นที่เปลือยเปล่ามีมดจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังคลานยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
ด้วยความคมชัดระดับ HD ยิ่งทำให้คนดูรู้สึกขนลุก ผู้ชมที่มีอาการกลัวรูหรือสิ่งของที่อยู่รวมกันเป็กลุ่มก้อนย่อมทนดูฉากนี้ไม่ได้แน่นอน
หวังอวี่ชักมีดพกออกมาเขี่ยพวกมดออกไป
หลังจากเขี่ยออก บนต้นไม้ก็ปรากฏสิ่งที่มีลักษณะคล้ายเมล็ดข้าวสีขาวเล็ก ๆ
เขาเอื้อมมือไปหยิบสิ่งสีขาวเ่าั้มาหนึ่งกำมือ พร้อมกับปัดมดที่กำลังคลานอยู่ออกไป
เขานำมันมาจ่อที่หน้ากล้องไลฟ์เพื่อให้ผู้ชมเห็นลักษณะชัด ๆ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สิ่งที่อยู่ในมือผมนี้คือไข่มด อย่าดูถูกของพวกนี้เชียวนะครับ ความจริงแล้วไข่มดเกือบครึ่งกิโลมีปริมาณโปรตีนสูงกว่าเนื้อวัวครึ่งกิโลเสียอีก หากเทียบกับเนื้อวัวในน้ำหนักที่เท่ากัน โปรตีนของไข่มดจะสูงกว่าถึงห้าเท่า
นอกจากนี้ ผมจะแอบบอกความลับกับเพื่อน ๆ ทุกคนอีกอย่างว่า ไข่มดสามารถช่วยบำรุงผิวพรรณได้ด้วย”
“ถ้าเจอของที่กินได้ อย่าปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด เพราะคุณไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะโชคดีแบบนี้อีกไหม”
ผู้ชมในห้องไลฟ์ แค่เห็นมดหลายหมื่นตัวก็รู้สึกขยะแขยงพอแล้ว
พอเห็นว่าหวังอวี่ตั้งใจจะกินไข่มดพวกนี้ คอมเมนต์ในไลฟ์ก็ะเิขึ้นทันที
[สตรีมเมอร์โคตรเจ๋ง ฉันจ้าวรื่อเทียนยอมสยบให้เลย]
[เข่าของฉันกำลังสั่นพั่บ ๆ อดทนไว้ อย่าเพิ่งคุกเข่าเด็ดขาด]
[ไอ้ของนี่ดูน่าขยะแขยงชะมัด จะกินจริง ๆ เหรอ?]
[สตรีมเมอร์คนนี้ท่าทางจะเตรียมตัวขึ้น์แล้ว!]
[ฉันเป็โรคซึมเศร้า ขอมอบรถยนต์ให้สตรีมเมอร์ 1 คัน!]
[หวงเสี่ยวเฉินมอบเรือสำราญสุดหรูให้สตรีมเมอร์ 1 ลำ!]
ตูม!
ทันใดนั้น เรือสำราญสุดหรูลำั์ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอไลฟ์
หวังอวี่ถึงกับอึ้ง เขาไม่คาดคิดเลยว่าการไลฟ์ครั้งแรกจะมีคนส่งเรือสำราญสุดหรูให้
เรือสำราญสุดหรูเป็ของขวัญที่แพงที่สุดในแพลตฟอร์ม Banana Live มีมูลค่าห้าร้อยยี่สิบหยวน และหลังจากส่งเรือสำราญสุดหรูแล้ว จะมีซองแดงปรากฏขึ้นในห้องไลฟ์ ซึ่งทุกคนสามารถเข้าร่วมแย่งชิงซองแดงได้
ประโยชน์ของเรือสำราญสุดหรูไม่ใช่แค่ของขวัญที่สตรีมเมอร์ได้รับ แต่ที่สำคัญกว่าคือช่วยดึงดูดผู้ชมคนอื่น ๆ ให้เข้ามาดู
เป็ไปตามคาด หลังจากมีการส่งเรือสำราญสุดหรู จำนวนคนในห้องไลฟ์จากเดิมหนึ่งพันสองร้อยกว่าคน ก็เพิ่มเป็หนึ่งพันห้าร้อยกว่าคน
สามร้อยคนที่เพิ่มมา ล้วนถูกดึงดูดมาด้วยซองแดง
แต่หวังอวี่เชื่อว่า หลังจากสามร้อยคนนี้ได้ดูไลฟ์ของเขาแล้ว พวกเขาจะไม่ยอมออกไปแน่นอน
“ขอบคุณสำหรับของขวัญของทุกคนครับ ขอบคุณพี่ชายหวงเสี่ยวเฉินที่ส่งเรือสำราญสุดหรูมาให้ด้วยนะครับ ั้แ่เริ่มไลฟ์จนถึงตอนนี้ ผมแทบจะยังไม่ได้กินอะไรเลย งูในกระเป๋าเป้ต้องย่างให้สุกก่อนถึงจะกินได้ ผมจะเก็บไว้กินตอนกลางคืน
ตอนนี้ขอชิมของหวานก่อนมื้ออาหารเพื่อเรียกน้ำย่อยและเติมพลังงานก่อนแล้วกัน”
หลังจากพูดจบ หวังอวี่ก็หยิบไข่มดกำมือหนึ่งยัดเข้าปากทันที
นี่เป็ครั้งแรกที่หวังอวี่ได้ลองกิน หลังจากลิ้มรสเสร็จ เขาก็พูดกับกล้องว่า “รสชาติใช้ได้เลยครับ ออกเปรี้ยว ๆ นิดหน่อย ไม่ถือว่าไม่อร่อย”
ตูม!
สิ้นคำพูดนั้น เรือสำราญสุดหรูอีกลำก็ปรากฏขึ้นในห้องไลฟ์อีกครั้ง
ยังไม่ทันที่หวังอวี่จะหายใ เรือสำราญสุดหรูอีกลำก็โผล่มา จนสุดท้ายมีเรือสำราญสุดหรูทั้งหมดสิบลำ
และคนที่เปย์เรือสำราญสุดหรู ก็คือเศรษฐีหวงเสี่ยวเฉินคนที่ส่งให้ก่อนหน้านี้นั่นเอง!
หวงเสี่ยวเฉินมอบเรือสำราญสุดหรูให้สตรีมเมอร์ 10 ลำ!
[ฉันชอบคนใจถึงแบบลูกพี่อวี่นี่แหละ กินเข้าไปโดยไม่กะพริบตาเลย โคตรเจ๋ง ฉันยอมใจจริง ๆ !]
สำหรับเศรษฐีหวงเสี่ยวเฉินคนนี้ หวังอวี่รู้สึกขอบคุณจากใจจริง เขาจึงพูดกับห้องไลฟ์ว่า “ขอบคุณเรือสำราญสุดหรูสิบลำจากพี่ชายหวงเสี่ยวเฉินครับ! พี่น้องทุกคน นี่มันแค่เริ่มต้น ความตื่นเต้นยังอยู่ข้างหลังครับ”
เรือสำราญสุดหรูสิบลำนี้ไม่เพียงแต่นำรายได้หลายพันหยวนมาให้เขา ที่สำคัญกว่านั้น คือช่วยดึงดูดผู้ชมเข้ามาในห้องไลฟ์อีกนับพันคน
ผู้ชมที่เดิมทีเฝ้าดูเงียบ ๆ ก็เริ่มทยอยส่งคุกกี้ในมือของพวกเขาออกมา
ในตอนนี้ ห้องไลฟ์มีผู้ชมมากกว่าสามพันคนแล้ว
นี่คือคนจริง ๆ สามพันกว่าคน ไม่เหมือนกับสตรีมเมอร์ชื่อดังบางคนที่ดูหรูหรามีคนดูเป็หมื่น แต่ความจริงแล้ว ในบรรดาผู้ชมหนึ่งหมื่นคนนั้น อาจมีบอทปั่นยอดวิวถึงแปดพันกว่าตัว
หลังจากกินไข่มดเสร็จ หวังอวี่ก็ออกเดินทางต่อ
จำนวนผู้ชมที่เพิ่มขึ้นและของขวัญต่าง ๆ ที่พวกเขาเปย์ให้ ทำให้หวังอวี่มีความสุขมาก ฝีเท้าของเขาจึงเร็วขึ้นกว่าเดิม
สิบกว่านาทีต่อมา หวังอวี่ก็มาถึงพื้นที่ลุ่มต่ำอีกแห่งหนึ่ง
พื้นที่ลุ่มต่ำแห่งนี้มีต้นไม้น้อย เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังอวี่จึงพูดกับกล้องไลฟ์ด้วยความดีใจว่า “พี่น้องทุกคน ตรงนี้น่าจะมีแหล่งน้ำครับ เพราะถึงแม้พื้นที่แถวนี้จะมีต้นไม้น้อยมาก แต่หญ้ากลับขึ้นหนาแน่นแถมหญ้ายังสูงกว่าที่อื่น ๆ มาก ความเป็ไปได้เพียงอย่างเดียวคือ ที่นี่มีความชื้นมากกว่าที่อื่น”
“ในป่า การหาแหล่งน้ำมีวิธีคร่าว ๆ อยู่สี่วิธี
วิธีแรกคือการหาจากระดับพื้นที่และภูมิประเทศ เหมือนที่ผมทำ คือหาแหล่งน้ำในพื้นที่ลุ่มต่ำ ถ้าพื้นที่ค่อนข้างราบเรียบ คุณก็สามารถใช้อีกสามวิธีที่เหลือได้
วิธีที่สองคือการสังเกตกิจกรรมของสัตว์และแมลงเพื่อหาแหล่งน้ำ ในฤดูร้อน บริเวณที่แมลงมารวมตัวกันและบินเป็รูปทรงกระบอกจะต้องมีน้ำแน่นอน หรือบริเวณที่กบ มดตัวใหญ่ และหอยทากอาศัยอยู่ ก็จะมีแหล่งน้ำเช่นกัน
วิธีที่สามคือการหาแหล่งน้ำตามการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ ตัวอย่างเช่น บริเวณที่มีรุ้งกินน้ำปรากฏบนท้องฟ้า ย่อมมีน้ำฝน หรือหุบเขาที่มีหมอกหนาตลอดเวลาก็ต้องมีแหล่งน้ำแน่นอน
วิธีที่สี่คือการหาจากพืช เพราะพืชบางชนิดชอบน้ำและจะเติบโตเฉพาะริมน้ำเท่านั้น ขอแค่หาพืชที่ชอบน้ำแบบนี้เจอ ก็แสดงว่าแหล่งน้ำอยู่ใกล้ ๆ นี้แล้ว!”
พูดจบหวังอวี่ก็ถอนพืชต้นหนึ่งข้างตัวขึ้นมา จ่อไว้หน้ากล้องไลฟ์แล้วพูดว่า “ทุกคนดูนี่ครับ นี่คือต้นอ้อ พืชชนิดนี้มักเติบโตในพื้นที่ชุ่มน้ำริมน้ำ ซึ่งนี่พิสูจน์ได้ว่า แถวนี้ต้องมีแหล่งน้ำแน่นอน!”
[เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!]
[อ๊ากกก! ไม่ไหวแล้ว เห็นสตรีมเมอร์แล้วฉันอยากจะคลอดลูกเลย (ตื่นเต้นจัด)]
[ในฐานะคนที่เรียนเอกพฤกษศาสตร์ ฉันขอโน้มศีรษะอันสูงส่งลงด้วยความละอายใจ]
[ฉันอยากถามว่า สตรีมเมอร์ชอบผู้ชายไหม! ฉันเริ่มจะรักนายแล้วสิ]
[เจ๋งจริง ๆ ! แค่หยิบพืชขึ้นมาต้นเดียวก็อธิบายได้หมดเลย!]
[นี่มันห้องไลฟ์มีพิษ ฉันโดนกักขังไว้ข้างในจนออกไปไม่ได้แล้ว]
หลังจากโยนต้นอ้อในมือทิ้ง หวังอวี่ก็เดินลุยผ่านพงหญ้าที่สูงระดับเอว
ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เื่แหล่งน้ำ คอของเขาแห้งผากจนแทบจะมีควันพุ่งออกมา อยากจะดื่มน้ำให้เร็วที่สุด
จากคุณสมบัติของต้นอ้อ หวังอวี่รู้ว่าแหล่งน้ำน่าจะอยู่ห่างออกไปไม่เกินหนึ่งร้อยเมตร
เป็ไปตามคาด หลังจากเดินไปได้สิบกว่าเมตร หวังอวี่ก็พบเส้นทางเล็ก ๆ สายหนึ่ง บนทางเดินนั้นมีรอยเท้าสัตว์อยู่ไม่น้อย น่าจะเป็รอยที่เกิดจากสัตว์ที่มาดื่มน้ำที่นี่ทุกวันจนกลายเป็ทางเดิน
310
