มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“เกมโอเวอร์” ฉินเฉาพูดพร้อมกับยิ้ม เขายกมือขึ้นและคว้าอากาศ คอของน้องเล็กที่นั่งข้างคนขับบิดพร้อมส่งเสียงกร็อบ และตาย

พี่กางแข็งเป็นหิน คิดว่า ‘นี่อีกแล้ว! น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!’ จากนักเลงที่ตอนนี้เป็นอาชญากร เขาไม่แม้แต่กะพริบตาเมื่อยิงหรือแทงคนตาย

แต่ความตายที่อธิบายไม่ได้นี้ ฝังอยู่ในหัวใจของเขา ทำให้เขาตระหนกยากที่จะหายใจ

‘เพียงแค่บีบ แล้วคนก็ตาย?’

มนุษย์กลัวความไม่รู้ ฉะนั้น การตายแปลกๆ นี้ แม้แต่พี่กางที่เป็นพวกนอกกฎหมาย ก็เสียความกล้าทั้งหมดไป

เมื่อเห็นฉินเฉาเดินมาหาเขาช้าๆ แต่ละก้าวราวกับเหยียบลงบนใจเขา

“อย่าเข้ามา!” พี่กางเริ่มบ้า เขาหยิบปืนออกมา จ่อเข้ากับขมับของเหลียวชาชา และคำรามไปที่ฉินเฉา

ฉินเฉาทันใดนั้นก็ขมวดคิ้ว หยุด และจ้องไปที่พี่กางที่บ้าอยู่ไกลๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า รู้จักกลัวแล้วเหรอ!” เมื่อเห็นฉินเฉาหยุด ตาของพี่กางก็เบิกกว้าง และหัวเราะ ปืนในมือเขาสั่น “ไม่ใช่ว่าแกเก่งนักหรือไง เข้ามาสิ มาฆ่าฉันสิ! มาดูกัน ว่ามือแกจะเร็วกว่าปืนฉันมั้ย!”

พี่กางเบิกตากว้าง ถ้าฉินเฉายกมือขึ้นเขาจะลั่นไกทันที

“แกทำให้ฉันรำคาญ” ฉินเฉาพ่นควันบุหรี่ออกจากปาก พร้อมกับมือที่อยู่ในกระเป๋า เขาพูดอย่าเย็นชาว่า “ถ้านิ้วเธอหายไปสักนิ้วล่ะก็ พวกแกตาย”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ปล่อยจิตสังหารออกมา ราวกับลมในหน้าหนาว กวาดพัดไปทุกพื้นที่ มือของพี่กางที่ชุ่มไปด้วยเลือดของคนอื่นมานับไม่ถ้วนเริ่มสั่น เขาคิด ‘ช่างเป็นจิตสังหารที่น่ากลัวจริง ทำไมฉันถึงต้องมาหาเรื่องชายคนนี้’

“โอ้ โกรธแล้วงั้นเหรอ!” แต่เมื่อเขาได้เปรียบ พี่กางก็รีบกดความกลัวไว้ และยั่วต่อ “ถ้าแกมีวิชาล่ะก็ ฆ่าฉันสิ! เข้ามา!”

“ทำไมพวกแกถึงพยายามลักพาตัวยัยเด็กนี่” ฉินเฉาไม่ได้เข้าไป เขายืนอยู่กับที่และถามออกไป

“อย่ามาถามฉัน ไปถามเหลียวตงไคนู่น!” หน้าของพี่กางท่าทางดุร้าย และพูดเสียงดัง

“งั้นทำไมไม่ไปหาเหลียวตงไคล่ะ?” ฉินเฉาเยาะเย้ย

“เหลียวตงไคมันเป็นจิ้งจอกเฒ่า!” พี่กางเย้ยกลับ “นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพ่อเอ็งคนนี้ถึงจับลูกสาวของมัน! ฉันจะอัดวิดีโอตอนเอากับลูกสาวของมัน และส่งไปให้จิ้งจอกเฒ่าดู! ฉันอยากจะเห็นนัก เมื่อเหลียวตงไคเห็นลูกสาวของมันนั่งอยู่บนหว่างขาของฉันมันจะทำสีหน้ายังไง ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ดูเหมือนว่าจิตใจของพี่กางพังไปแล้ว เขายังคงคำรามอย่างต่อเนื่องไปที่ฉินเฉา “ถ้าแกไม่อยากเห็นยัยเด็กนี่ตายต่อหน้าล่ะก็ กลับไปซะ ไปให้ไกลๆ!”

“ถ้าฉันไม่กลับล่ะ?” ฉินเฉาถาม

“แกยังไม่อยากกลับ? ฉันจะนับ 1-3 ถ้าแกไม่ไป ฉันจะฆ่ายัยนี่ซะ!”

“โอ้?” ฉินเฉายกคิ้ว “แกลืมไปแล้วเหรอ? ถ้าเธอตาย ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” พี่กางยังคงหัวเราะ “ชีวิตของฉันมันถูก ถ้ามีลูกสาวของเหลียวตงไคไปเป็นเพื่อนในยมโลก ไม่เพียงแต่ฉันสามารถลิ้มรสเธอไปตลอดทาง ความตายของฉันยังคุ้มค่าด้วย!”

พี่กางหัวเราะ และกดปืนเข้าขมับเหลียวชาชา “ไอ้สวะ รีบหายไปจากสายตาฉันซะ!”

“อยากให้ฉันหายไปเหรอ ง่ายมาก” ฉินเฉาทันใดนั้นก็ยิ้ม นี่ทำให้พี่กางกลัว และหวาดหวั่น “แต่แกลืมไปสิ่งหนึ่ง”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของฉินเฉาจู่ๆ ก็อันตรธานหายไปจากพื้นโลก

พี่กางตื่นกลัว เขาค้างไปชั่วขณะ และทันใดนั้นก็จำได้บางสิ่ง ด้วยความตระหนก เขาพยายามลั่นไก

แต่ว่าสายไปแล้ว ปืนในมือเขา ราวกับถูกดึง มันลอยออกจากมือของเขาออกไปนอกรถ

จากนั้น ประตูก็หลุดออกไปจากรถ และถูกเขวี้ยงไปด้านข้างพร้อมเสียงดัง

ร่างดำๆ ทันใดนั้นก็โผล่ออกมาจากอากาศ ยืนอยู่ตรงหน้าพี่กาง และยิ้มเยาะเขา

“แก แก...” เหงื่อพี่กางเปียกชุ่ม แต่การเคลื่อนไหวของเขาเร็วมาก ทันใดนั้นก็กุมคอเหลียวชาชาไว้ “อย่าเข้ามา ไม่อย่างนั้น ฉันจะหักคอเธอ!”

“ฮึ่ม!” ฉินเฉาพยักหน้าอย่างเย็นชา และโบกแขนขวาของเขา ใช้พลังเทเลคิเนซิส

พี่กางทันใดนั้นก็รู้สึกว่าร่างของเขาถูกลากลอยออกไปจากรถ ตกลงบนพื้น และไถลไปหลายเมตร

หน้าของพี่กางบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด ผิวหนังของเขาถลอกปอกเปิก และเต็มไปด้วยเลือด

รถคันสุดท้ายหยุดลง และชายชุดดำ 4 - 5 คน ก็กระโดดออกมา แต่ละคนต่างถือปืนเล็งมาที่ฉินเฉาอย่างกังวล

ปกติแล้วพวกเขาโคตรรู้สึกมั่นใจกับของที่อยู่ในมือพวกเขา แต่ตอนนี้ ตั้งแต่ที่บอดี้การ์ดคนนั้นปรากฏตัวขึ้น และทำลายความมั่นใจของพวกเขา มันไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย

“แกมันปีศาจ...” คางพี่กางแตก ดังนั้นคำพูดของเขาเลยไม่ชัดเท่าไหร่

“ใช่ ฉันก็เป็นแบบที่คนอื่นเรียกนั่นแหละ” ฉินเฉาพยักหน้ารับอย่างมีความสุข

“เจ้าปีศาจ! ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!”

พวกนอกกฎหมายในที่สุดจิตใจก็พังทลาย และพร้อมจะลั่นไก

กลัวว่าพวกเขาจะทำเหลียวชาชาที่อยู่ข้างหลังเขาเจ็บ ฉินเฉาเลยชิงลงมือก่อน เขาเรียกปืนออกมา และยิงไปที่พวกนอกกฎหมายตรงหน้า

ปัง ปัง ปัง... ฉินเฉายิงโดยไม่เล็ง เพราะว่าเขาใช้เทเลคิเนซิสควบคุมกระสุนโดยตรง หลังจากที่ปืนยิงออกไป พวกนอกกฎหมายก็มีรูตรงหน้าผาก และร่างก็ล้มลงกับพื้น

“ฟู่!” ฉินเฉาเป่าปากกระบอก ควงปืนในมือเล่น และเก็บมันเข้าแหวน

หลังจากจัดการผู้คนไปหลายคน ฉินเฉาก็ดึงเหลียวชาชาที่ยังสลบออกมาจากรถ คนขับนั้นสลบไปด้วยความกลัวไปแล้ว ดังนั้น ฉินเฉาจึงไม่ใส่ใจเขา

ร่างกายของพี่กางทั้งปวดทั้งชา การกระทำของเขาวันนี้ไม่มีที่ติ แต่บอดี้การ์ดคนนี้ทำลายแผนของเขา และฆ่าพี่น้องของเขาไปหลายคน

‘ชายคนนี้มาจากไหนกัน! เหลียวตงไคไปหาคนแบบนี้มาจากไหน หรือว่าไปเอาเขามาจากนรก!’ พี่กางคิดไปเรื่อย

เขามองไปที่พี่น้องที่นอนจมกองเลือด และตกลงสู่ความสิ้นหวัง ‘ตราบเท่าที่ชายคนนี้ยังอยู่ นายน้อยไม่มีทางสู้กับตระกูลเหลียวได้....’

ฉินเฉามองไปที่เหลียวชาชาที่ยังหลับในอ้อมแขน และอดยิ้มออกมาไม่ได้

“เธอนอนโดยไม่ได้สนใจอะไรเลย ขณะที่ฉันเหนื่อยแทบตาย!”

พร้อมกันนั้น เขาก็ยื่นมือของเขาตบเข้าที่ก้นของเธอสองครั้ง

“เจ้าตัวน่าชัง...” ไม่คิดว่าเหลียวชาชาจะร้องคำนี้ออกมาขณะหลับ จากนั้นเธอก็บิดเอวไปมาเพื่อปรับตัวให้เข้าที่ในแขนฉินเฉา ขณะที่วางมือไว้รอบคอฉินเฉา “ฉินเฉา...เจ้าตัวลามก...อือ...อย่าบีบ...อย่า...”

ฉินเฉาเหงื่อแตก คิดว่า ‘ยัยเด็กนี่ ฝันอะไรอยู่กันแน่!’

“ฆ่าฉัน!” พี่กางที่สิ้นหวังตะโกนใส่ฉินเฉา

‘ในตอนนี้ ถึงฉันกลับไป นายน้อยก็ไม่ปล่อยฉันไป’

“ใครบอกว่าจะฆ่านาย?” ฉินเฉาแสยะยิ้ม เดินไปที่นิสสันที่ยังดีอยู่ วางสาวน้อยที่กำลังฝันไว้เบาะหลัง ปิดประตู พิงรถ และจุดบุหรี่

“นาย พี่กาง ใช่มั้ย” ฉินเฉาพ่นควันออกมา “วันนี้ เหนื่อยหน่อยนะ เมื่อมองดูแกทำงานหนัก ฉันจะปล่อยแกไป แต่ ฉันอยากให้แกกลับไป และบอกนายน้อยของแกด้วย อย่ามาทำให้ฉันรำคาญอีก ไม่อย่างนั้น ครั้งหน้า ฉันจะทำลายเขาให้สิ้นซาก”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ทิ้งบุหรี่ไว้บนพื้น และปล่อยจิตสังหารออกมา ทำให้พี่กางสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

หลังจากจัดการเรื่องนี้ ฉินเฉาเปิดประตู นั่งที่นั่งคนขับ และออกรถ

พี่กางยังคงนอนอยู่บนพื้น ปล่อยให้คางเขาเลือดไหล มองดูพี่น้องของเขาที่ตายไป เขาก็รู้สึกสังเวชใจ....

หลังจากนั้นเป็นเวลานาน เขาหยิบมือถือออกไป และต่อสาย

“นายน้อย...เรา เราล้มเหลว...พี่น้องคนอื่นตาย...”

หลังจากยึดนิสสันคันนั้น ฉินเฉาก็ขับกลับไปที่คฤหาสน์ตระกูลเหลียวอย่างช้าๆ

“พี่ฉินเฉา...ไม่...อืมม...ตรงนั้นอย่า....” สาวน้อยที่กำลังนอนอยู่ข้างหลังบิดไปมา หน้าแดง และปากก็พึมพำ

ฉินเฉาตะลึง และหัวของเขาแทบกระแทกกับพวงมาลัย

“พระเจ้า เธอฝันอะไรของเธอกัน!”

รถแทบชนกับเกาะกลาง เขารีบหักพวงมาลัยกลับเข้าถนนอีกครั้ง

ในตอนนี้เอง มือถือก็ดังขึ้น

“ฉินเฉา ฉินเฉานายอยู่ไหน!” เมื่อเขารับสาย เขาก็ได้ยินน้ำเสียงกังวลของหยูลู่ “ชาชาเป็นยังไงบ้าง? ฉันส่งบอดี้การ์ดในบ้านออกไปหาเธอแล้ว!”

“ไม่เป็นไร ชาชาน้อยอยู่กับผม” คำพูดประโยคนี้ของฉินเฉาทำให้หัวใจของหยูลู่ค่อยๆ สงบ

“แต่...ฉันมีปัญหาบางอย่างที่แก้ไม่ตก...” ประโยคที่ตามมาของฉินเฉา ทำให้หยูลู่แตกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และถามอย่างบ้าคลั่ง

“เป็นอะไร บอกฉัน! ต้องการความช่วยเหลืออะไร!”

น้ำเสียงของหยูลู่เหมือนกับพี่สาวที่โกรธจัด ทำให้ฉินเฉาสะดุ้งตกใจกลัว

“อย่าห่วงน่า...”

“จะไม่ห่วงได้ยังไง! ถ้าเหลียวชาชาเป็นอะไรไป เหลียวตงไคไม่ปล่อยนายไปแน่”

น้ำเสียงของหยูลู่แสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างมาก หัวใจของฉินเฉารู้สึกอบอุ่น

“มันไม่ได้คอขาดบาดตายขนาดนั้น...” ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา “ผมหลงทาง...”

“....” หยูลู่เงียบไปนาน และในที่สุดก็ระเบิดออกมา

“ฉินเฉา เจ้าโง่! นายอยากให้ฉันกลัวจนตายใช่มั้ย! เมื่อนายกลับมา ฉันจะทำให้นายร้องขอความตาย!”

“เอิ่ม...อย่าทำให้ผมกลัวสิ ลู่ลู่ที่รัก”

“คลื่นไส้! รีบพาชาชากลับมา!”

“คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าผมหลงทาง.....”

“งั้น นายอยู่ไหนตอนนี้?” น้ำเสียงหยูลู่แฝงความโกรธออกมา

“ผมไม่รู้...อ๊า เราอยู่ถัดจาก McDonald!” เมื่อเห็นร้านอาหารใกล้ๆ ตาของฉินเฉาก็โตทันที

“นายอยากตายเหรอ? ...มันมี McDonald อยู่มากกว่า 20 สาขา ในเมืองตงชวน...” น้ำเสียงหยูลู่ดีขึ้นหน่อย

“เอิ่ม...มันมีห้างด้วย”

“อยู่ที่นั่น อย่าไปไหนนะ!” หยูลู่พูดพร้อมกับวางสาย ฉินเฉาหันหัวกลับไปมองสาวน้อยที่กำลังฝัน และอดถอนหายใจออกมาไม่ได้

“ยัยเด็กนี่ สร้างแต่ปัญหาให้ฉันจริงๆ ....”

จบตอน