จันทิมันตุ์ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า รู้สึกแปลกใจว่าทำไมตัวเอง ถึงได้มานอนอยู่บนเตียงนอนได้ ทั้งที่จำได้ว่าเมื่อคืนเธอนั่งอยู่บนพื้น พิงผนังห้องร้องไห้ และหวนคิดไปถึงคำพูดของกฤตยชญ์ ไม่ใช่ว่าเธอจะรังเกียจกฤตยชญ์ แต่อย่างใดหรอกนะ
เขาเป็ผู้ชายหน้าตาหล่อเข้มมากเลยทีเดียวแหละ ผมดกดำตัดสั้น คิ้วเข้ม ตาคมเฉียบติดไปทางดุ จมูกโด่งเป็สัน ปากหนาเป็รูปกระจับน่าจูบ ร่างกายสูงใหญ่บึกบึน เกินกว่ามาตรฐานชายไทยอย่างเห็นได้ชัด และแถมยังกลิ่นกายที่เป็เอกลักษณ์ ที่ทำให้เธอหวั่นไหวและเคลิบเคลิ้มได้นั้นอีก มันทำให้ใจดวงน้อยๆ ของเธอสั่นคลอนได้เลย
แต่! อย่างที่ว่า เธอไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการ ที่จะนอนกับใครก็ได้ และอีกอย่าง เธอก็ยังไม่เคยเื่อย่างว่าด้วยซ้ำ แล้วนี้จะให้เธอเสียสาวกับคนที่เธอพึ่งรู้จัก และแถมยังไม่ใช่คนรักของเธอด้วย จะให้เธอไม่คิดหนักได้ยังไงกัน ถึงแม้เธอจะรู้และเข้าใจว่าทุกวันนี้ เื่อย่างว่ามันเป็เื่ธรรมดา ของสังคมยุกต์ปัจจุบัน แต่เธอก็ควรที่จะเสียความบริสุทธิ์นั้นให้กับคนที่เธอรักปะ
ก๊อก...... ก๊อก...... ก๊อก......
เสียงเคาะประตูดังมาจากประตูหน้าห้องพัก จันทิมันตุ์จึงหยุดคิดไปชั่วขณะ ลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินไปยังประตู ยื่นมือเรียวเล็กไปเปิดประตูออก
“คุณวรรณมีอะไรหรือเปล่าคะ?” จันทิมันตุ์ถามผู้มาเคาะประตูห้อง
“วรรณเอาเสื้อผ้ามาให้น่ะ พอดีคุณยชญ์เขาไปหาวรรณเมื่อคืน และบอกให้วรรณเจียดเสื้อมาให้คุณมนเอาไว้ใส่น่ะ มันเป็เสื้อผ้าเก่าๆ ที่วรรณคิดว่าจะทิ้งแล้ว แต่ก็ยังพอใส่ได้อยู่ คุณมนคงจะไม่ถือนะ”
วรรณวลัยเดินเข้ามาในห้องพัก เมื่อจันทิมันตุ์เปิดประตู และเห็นว่าเป็ใคร จึงได้เปิดประตูออกกว้างๆ ต้อนรับมากขึ้นกว่าเดิม
“ใส่ได้อยู่แล้วล่ะค่ะ ขอบคุณคุณวรรณมากนะคะที่กรุณา” จันทมันตุ์ไม่ได้คิดอะไรกับคำพูด ที่วรรณวลัยพูดบอกออกมาเลยสักนิดเดียว เพราะเธอมีเื่ให้คิดไม่ตกอยู่แล้วในตอนนี้ แล้วทำไมจะต้องไปคิดในเื่ที่ไม่เป็เื่อีกล่ะ
จันทิมันตุ์ยื่นมือเรียวเล็กไปรับเสื้อผ้านั้นมาถือไว้ อย่างไม่ได้คิดอะไรจริงๆ จนทำให้คนที่พูดอย่างมีความนัยไม่พอใจ ที่คำพูดของเธอไม่ทำให้คนตรงหน้า เป็เดือดเป็ร้อนขึ้นมาเลยสักนิด จึงมองเขม็งไปนิดหนึ่ง แล้วสะบัดร่างเดินกลับไปยังประตู และเดินจากไปอย่างไม่สบอารมณ์
“บ้าจริงเลย!! ฉันพูดออกมาอย่างนี้แล้ว ยังจะไม่เก็ทอีกหรือไง หรือจะให้ฉันพูดออกมาตรงๆ เป็ศัตรูกันตรงๆ เลย ถึงจะรู้เนี้ย!”
วรรณวลัยเดินกระฟัดกระเฟียด บ่นพึมพำออกมาด้วยอารมณ์คุกรุ่นอย่างไม่สบอารมณ์เป็ยิ่งนัก ที่เหมือนว่าจันทิมันตุ์จะไม่รู้สึกรู้สากับคำพูด ที่เธอได้พูดออกมา อย่างจงใจนั้นเลยด้วยซ้ำ
จันทิมันตุ์ไม่ได้คิดจะสนใจคิดพูดของคนที่เอาเสื้อผ้ามาให้นั้นเลยจริงๆ นั้นแหละ เพราะจิตใจเธอคอยเฝ้าแต่พะว้าพะวงกับเื่ที่ กฤตยชญ์พูดเมื่อคืนนี้ต่างหาก วันนี้แล้วที่ชายหนุ่ม้าคำตอบจากเธอ ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง จะทำตามที่บอกนั้น หรือว่าจะยอมะโลงเรือและว่ายน้ำกลับฝั่ง
“เฮื่อออ!!!!.... เราจะต้องทำยังไงดีล่ะเนี้ย!!?? ทำไมจะต้องมาเจอกับเื่ราวอย่างนี้ด้วยนะ มันเป็เวรกรรมอะไรนักหนานะ”
จันทิมันตุ์คิดยังไงก็คิดไม่ตกสักที ว่าจะต้องทำยังไงต่อไปดี รู้สึกว่าสมงสมองมันตื้อไปหมด และมืดแปดด้าน คิดอะไรไม่ออกเลยในตอนนี้ จันทิมันตุ์ สลัดความคิดนั้นออกไปชั่วคราว เพื่อว่าขออาบน้ำชำระล้างร่างกาย ให้รู้สึกสดชื่นก่อน เพราะตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายเหนียวแหนอะหนะซะเหลือเกินแล้ว
ซึ่งจะไม่ให้ร่างบางเหนียวแหนอะหนะไปได้อย่างไรกัน ก็เธอยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่ามาทั้งคืนนี่นา ดังนั้นสาวเ้าจึงเดินไปรื้อค้นเอาผ้าเช็ดตัวของชายหนุ่มเ้าของห้อง แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อทำการอาบน้ำชำระล้างร่างกายทันที และขอปล่อยว่างสิ่งที่คิดไม่ตกนั้นไว้ก่อน แล้วค่อยกลับมาคิดใหม่ เมื่อร่างบางรู้สึกสดชื่นกระปรี่กระเปร่าแล้วนั้น
๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓๑๓
2K
