ตอนที่ 4 วันเดียว
ตามหลักประเพณีการแต่งงานของผู้คนในทวีปันั้นจะประกอบไปด้วยสามปัจจัยหลัก คู่บ่าวสาว,บิดามารดา,บุคคลผู้เป็พยาน หากสามองค์ประกอบนี้ครบถ้วนแล้วไซร้จึงจะสามารถดำเนินพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ของทวีปัได้ การแต่งงานล้วนนับเป็พิธีศักดิ์สิทธิ์ เพราะนั่นหมายถึงสองชีวิตที่ต้องอยู่ดูแลกันและกันไปจนตาย
“ในเมื่อองค์ประกอบสามครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ข้าจะขอเริ่มเปิดพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์” ชายชรากล่าวเสียงดังกึกก้อง
“หนึ่ง เคารพบรรพบุรุษ”
ภายใต้เสียงเอ่ยนำของผู้ชรา ซูอวี่และเยว่ชิงก้มกราบไปยังทิศตะวันตก ดวงอาทิตย์นั้นลับหายจากเส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันตกเสมอซึ่งหมายถึงการลาจากของบรรพบุรุษนั้นเอง ผู้คนภายในงานจับจ้องสถานการณ์ตรงหน้าเงียบงันสงบ ผู้ดำเนินพิธีรอให้ครบเวลาสิบลมหายใจก่อนเอ่ยต่อ
“สอง เคารพราชวงศ์ั”
ซูอวี่และเยว่ชิงก้มกราบไปยังทิศทางที่ตั้งของราชวงศ์ั “เมืองหลวง” สีหน้าของชายหญิงทั้งสองเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ หากไม่นับเื่พร์ที่ย่ำแย่หาใดเปรียบ ซูอวี่คือบุรุษหล่อเหลาผู้หนึ่ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าโดยรวมแล้วเขาเหมาะสมกับเยว่ชิงมากที่สุด แต่เมื่อยกเื่พร์เข้ามาเกี่ยว ทุกอย่างกลับพลิกด่านจากหน้ามือเป็หลังมือ นี่กลายเป็คู่สมรสที่ไม่เหมาะสมกันมากที่สุดในประวัติศาสตร์เมืองธาราคราม
“สาม ปฏิญาณต่อฟ้าดิน”
ทันใดนั้นเองที่ซูอวี่และเยว่ชิงลุกขึ้น ซูอวี่เหลือบมองเยว่ชิงเล็กน้อย ใบหน้าขาวราวหิมะช่างเรียบนิ่งไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ความเ็าดุจน้ำแข็งทอประกายผ่านั์ตาคู่งามนั้น ขนตายาวงอนงามสั่นไหวเล็กน้อย นางหันมองไปทางซูอวี่ก่อนชายหญิงทั้งสองจะประสานสายตากัน เยว่ชิงรู้สึกทึ่งอย่างมาก นางมองลึกลงไปในแววตาคู่นั้นของเขา นี่ไม่สมควรเป็แววตาของคนที่ถูกเรียกขานว่าขยะเลยสักนิดเดียว มันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจิติญญาที่ไม่ยอมแพ้ เป็สายตาที่เข้มแข็งอย่างมาก
“ข้าซูอวี่ กล่าวขานปฏิญาณต่อฟ้าดิน ข้าจะดูแลเยว่ชิงให้ดีที่สุด” เสียงหนักแน่นของซูอวี่ดังสะท้านก้องทั่วทั้งงานพิธี มันเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนที่ผู้คนเพียงได้ยินก็ต่างััได้ถึงมัน ความจริงใจถูกถ่ายทอดออกมาจากคำปฏิญาณนั้นอย่างชัดเจน ภายใต้ความเงียบภายในงาน เสียงหัวเราะของฝูงชนแทรกเข้าหูซูอวี่อย่างช่วยไม่ได้ ความโกรธเกรี้ยวฉายวาบผ่านใบหน้าครู่หนึ่งก่อนกลับคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว
“ข้าเยว่ชิง กล่าวขานปฏิญาณต่อฟ้าดิน ข้าจะเกื้อหนุนซูอวี่ให้ดีที่สุด” สุ้มเสียงอ่อนโยนนุ่มนวลแต่ผู้คนกลับได้ยินกันอย่างทั่วถึง สำหรับเยว่ชิงนางมีระดับการบ่มเพาะสูงกว่าซูอวี่ แน่นอน หญิงสาวได้ยินเสียงของฝูงชนที่กระซิบกระซาบนินทาว่าร้ายเขาั้แ่งานพิธีเริ่ม เยว่ชิงประสานสายตาซูอวี่เงียบงัน ไร้เสียง ไร้อารมณ์ความรู้สึกใด
“บัดนี้ข้าขอประกาศว่า ซูอวี่ นายน้อยตระกูลซูและ เยว่ชิง คุณหนูตระกูลเยว่ได้เป็สามีภรรยาถูกต้องตามกฎของทวีปั”
สิ้นคำกล่าวของผู้ชรา ฝูงชนเดินออกจากงานพิธีในทันที เสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมายดังขึ้นไม่ขาดสาย บางคนเจตนาคุยเสียงดังให้สองตระกูลใหญ่ได้ยินคล้ายเป็การหยามเกียรติต่อหน้า ทว่า ไม่ว่าจะตระกูลซูหรือตระกูลเยว่ล้วนไม่มีการเคลื่อนไหวใดเกิดขึ้น ไม่มีผู้าุโคนไหนออกมาปกป้องการว่าร้ายของฝูงชน สืบเนื่องมาจากคำพูดคำจาว่าร้ายนั้นมุ่งเน้นเป้าหมายไปที่ซูอวี่เพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าหากคำพูดนั้นเสียดแทงไปทางเยว่ชิงทันใด ผู้าุโตระกูลเยว่คงมิยอมอยู่เฉยเป็แน่
“ในเมื่อหมดธุระแล้ว พวกข้าก็ขอตัวลาท่านประมุข” ผู้าุโตระกูลเยว่ประสานมือเคารพประมุขตระกูลก่อนจากลากันไปอย่างรวดเร็ว ไม่เว้นแม้กระทั่งตระกูลซู เหล่าผู้าุโพลันประสานมือเคารพกล่าวอำลาอย่างรวดเร็วเช่นกัน พวกเขารับไม่ได้ในผลลัพธ์ของการแต่งงานนี้ และนี่คือสาเหตุที่การแต่งงานช่างเรียบง่าย ไม่มีการกราบบิดามารดา ไม่มีงานเลี้ยง ไม่มีส่งเข้าหอ
การที่ผู้าุโเข้าร่วมการแต่งงานในครั้งนี้ยังถือว่าเป็การรักษาหน้ามากพอแล้ว
ผู้นำตระกูลซูและผู้นำตระกูลเยว่สบสายตากันราวกับเข้าใจเจตนาของกันและกันดี ชายชราทั้งสองลุกขึ้นจากเก้าอี้ เยว่ซานบิดาของเยว่ชิงที่เห็นบิดาตนเองลุกขึ้น เขาจึงลุกตามพลันเดินออกจากงานพิธีไปพร้อมกันทั้งสามคน ในขณะนี้เองงานพิธีมงคลสมรสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองธาราคราม เพียงชั่วพริบตาเดียวหลังพิธีแต่งงานเสร็จสิ้น ผู้คนภายในงานก็เหลือเพียงแค่สองคน คู่บ่าวสาวนั่นเอง…
ซูอวี่ยังคงจ้องั์ตาคู่งามของเยว่ชิงแข็งค้าง เขามิอาจละสายตาไปจากหญิงสาวเบื้องหน้า ดวงเนตรดำขลับงดงามสะกดดุจต้องมนต์ ความงดงามของนางทำให้โลกใบนี้หมองหม่นลง ต่อให้เป็จิตรกรอัจฉริยะหาตัวจับได้ยากยังมิอาจสรรสร้างถ่ายทอดความงดงามของสตรีตรงหน้าออกมาเป็รูปภาพได้ นางคือความภาคภูมิใจของตระกูลซู เป็ความภาคภูมิใจของตระกูลผู้สูงศักดิ์
“ตัวของท่านและท่านปู่ของท่านล้วนถูกลบหลู่ในงานมงคลสมรสของท่านเอง ท่านคงเสียใจมากใช่หรือไม่?”
สุ้มเสียงอ่อนโยนราบเรียบ ถ้อยคำของเยว่ชิงดังก้องในโสตประสาท ซูอวี่ใที่นางเป็คนเริ่มบทสนทนาก่อน
ซูอวี่เผยรอยยิ้มบาง เขาไม่พอใจอย่างมากแต่ก็มิอาจทำสิ่งใดได้ “อย่างน้อยก็ยังมีคนมาเข้าร่วมงานมงคลสมรส ตอนแรกข้าคิดว่าคงไม่มีแม้แต่ผู้ดำเนินพิธี” ซูอวี่กล่าวกลบเกลื่อนความรู้สึกแท้จริงภายในใจ
“ผู้คนที่มาเข้าร่วมงานมงคลสมรสและผู้ที่มาเป็ประธานพิธี ท่านปู่เป็คนสั่ง เขาเสนอเงินจำนวนหนึ่งแลกกับการให้มาเข้าร่วมพิธีแต่งงาน” เยว่ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงธรรมดา
ท่าทางเ็านั้นทำให้ซูอวี่รู้สึกเย็นวาบทั่วแผ่นหลัง ั์ตาของชายหนุ่มขยายกว้างเมื่อได้ยินความเป็จริงที่โหดร้าย เขาเปลี่ยนอารมณ์กลับมาสงบได้ในชั่วพริบตา ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เยว่ชิงอย่างเป็มิตร “เยว่ชิงภรรยาข้ากลับไปที่จวนตระกูลซูกับข้าเถอะ ท่านปู่เตรียมหอเอาไว้ให้แล้ว”
แม้ว่านี่จะเป็งานแต่งคลุมถุงชน นอกเหนือจากบางโอกาสที่เขาเคยได้พบกับเยว่ชิงตอนเด็กๆ นี่เป็ครั้งแรกที่ซูอวี่ได้พูดคุยกับเยว่ชิงได้โดยไม่มีข้อจำกัดเื่เวลา สืบเนื่องมาจากหลังจากซูอวี่เก็บด่านฝึกตนมาเนิ่นนานจึงเป็ไปไม่ได้เลยที่เขาจะออกมาจากเขตตระกูลซู ส่วนเยว่ชิงก็มีโอกาสน้อยมากที่จะออกจากบ้าน เขาเคยเจอกับเยว่ชิงเพียงครั้งเดียวโดยบังเอิญภายในป่า เสียงใสของเด็กสาวในวันนั้นลอยเข้ามาในโสตประสาท
“ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านปู่ของท่านกับท่านปู่ของข้าจับพวกเราหมั้นหมายกันเอาไว้ ท่านอยากรู้หรือ? มาหาข้าสิ…”
“ข้ามารับเ้าตามคำสัญญา …เยว่ชิง” สายตาของซูอวี่กลายเป็เด็ดเดี่ยว เหตุการณ์ในวันนั้นตราตรึงประทับลงไปในจิตใจของเขา เด็กสาวที่งดงามคนนั้นเชิญชวนเขาด้วยรอยยิ้มร่าเริง ซึ่งแตกต่างจากตอนนี้ราวฟ้ากับเหว ความเ็าของนางทำให้เขาหนาวเหน็บหัวใจ
“ท่านแตกต่างจากข่าวลือและที่ข้าจินตนาการไว้อยู่บ้าง” เยว่ชิงหันกายกลับพลันสาวเท้าก้าวขาเดินออกไปอย่างเชื่องช้า
“นั่นเ้ากำลังจะไปไหน” ซูอวี่มองตามแผ่นหลังโฉมงามสายตาหวาดหวั่น ความเ็ปเสียดแทงจิตใจตอกย้ำอดีต เหมือนนางกำลังจะทอดทิ้งเขาไปอีกครั้ง เยว่ชิงไม่ได้หันกลับมาแต่อย่างใด “ไปห้องหอ ท่านปู่ของท่านเตรียมให้มิใช่หรือ”
ทันใดนั้นเองที่ซูอวี่มิอาจหุบรอยยิ้มแห่งความยินดีเอาไว้ได้
….
ในขณะนี้เองภายในห้องหอ ชายหญิงทั้งสองเดินผ่านเข้ามาตระกูลซูได้อย่างง่ายดาย ซูอวี่นำนางไปทางเข้าห้องหอซึ่งไม่แตกต่างไปจากห้องของนางที่ตระกูลเยว่มากนัก ความหรูหราถูกยกระดับขึ้นมาคงเพราะเป็ห้องหอ
เยว่ชิงเหยียดกายเผยเอวบางอรชรเคลื่อนเข้าใกล้ซูอวี่ ดวงตาสุกใสเปล่งประกายดุจดวงดารานางเปิดปากขึ้นอย่างช้าๆ “ข่าวลือบ่งบอกว่าท่านมีร่างกายอ่อนแอ ขาดความมั่นใจชอบใช้ชีวิตอยู่แต่ในเขตตระกูลซู นอกจากรูปโฉมที่เปรียบผู้อื่น คงเป็บุคคลิกของท่านที่แตกต่างจากไปข่าวลืออย่างสิ้นเชิง ท่านและท่านปู่ของท่านถูกฝูงชนดูิ่ แต่ความโกรธกลับถูกระงับได้ในชั่วพริบตา”
ซูอวี่ฟังนางพูดอย่างเงียบเชียบ ชายหนุ่มทิ้งกายลงบนเตียงนุ่มฟูผ่อนคลายสบายอารมณ์ ภาพในจินตนาการของซูอวี่จำต้องพังทลายลงยามเผชิญหน้ากับความงามที่แท้จริง จนตอนนี้เขายังมิอาจสร้างตัวตนในจิตนาการที่เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนเฉกเช่นเยว่ชิง รอยยิ้มทรงเสน่ห์ของนางสามารถสร้างความสั่นะเืแก่โลกหล้า เขาใไม่หายที่นางกลับมาเกิดในเมืองเล็กจ้อยอย่างเมืองธาราคราม และหญิงสาวคนนั้นกำลังจะมาเป็ฮูหยินของตนเอง…
“จิตใจของท่านเข้มแข็งมาก นี่เป็ผลจากการที่ท่านถูกผู้คนดูถูกเหยียดหยามหรือ”
เรือนร่างของเยว่ชิงเข้ามาชิดใกล้ นางนั่งลงบนเตียงนุ่มฟูข้างเคียงซูอวี่ที่อยู่ข้างกาย ซูอวี่เงียบงันใบหน้าของชายหนุ่มเรียบนิ่งดุจผิวน้ำ ไร้อารมณ์อันใด “อาจจะใช่ เพราะแบบนั้นข้าจึงต้องเป็คนที่แข็งแกร่งเหนือผู้ใด ในโลกใบนี้ความแข็งแกร่งสามารถกำหนดได้ซึ่งทุกอย่าง”
“อุดมการณ์ของท่านคงมิอาจเป็จริงได้ ถ้าพร์ด้านการฝึกบรือยังย่ำแย่เช่นนั้น คำพูดสวยหรูน่ะใครก็พูดได้ ทั้งๆที่ท่านถูกผู้คนดูถูกเหยียดหยาม ข้ากลับรู้สึกได้อย่างแจ่มชัด ความยโสทระนงภายในดวงตาคู่นั้นของท่าน”
“เยว่ชิงภรรยาข้า เหตุใดเ้าจึงตกลงแต่งงานกัน” ซูอวี่หันขวับมาทางนางพบเข้ากับแผ่นหลังงดงามหาใดเปรียบ นางััได้ถึงสายตาที่จ้องจับ หญิงสาวใช้แขนเหยียดหยัดหันศีรษะมาทางซูอวี่เล็กน้อย “คำตอบของข้าจะทำร้ายความรู้สึกของท่าน สาเหตุที่ข้ายอมแต่งงานก็เพื่อความสบายใจของท่านปู่ และข้าเพียงเห็นใจท่านจึงยอมแม้กระทั่งตามท่านมายังห้องหอแห่งนี้ ั้แ่พรุ่งนี้ไปท่านควรยอมตัดใจจากข้าเสียเถอะ”
ั์ตาของซูอวี่ขยายกว้าง
“ข้าถูกคัดเลือกให้เข้าเรียนในวังั พรุ่งนี้ราชวงศ์ัจะส่งคนมารับข้าไป”
ในที่สุด ซูอวี่พลันเข้าใจได้อย่างกระจ่างแจ้ง หัวใจของเขาบีบรัดรุนแรงขณะมองไปที่เทพธิดาซึ่งจ้องกลับมายังเขาด้วยท่าทางจริงจังอย่างถึงที่สุด ทั่วร่างของซูอวี่แข็งค้างดุจรูปปั้น เขาพึ่งวางใจและคิดจะใช้บั้นปลายชีวิตอยู่กับนางอย่างมีความสุข จวบจนกระทั่งคลื่นสมุทรลูกใหญ่ถาโถมเข้าใส่โดยไม่ทันได้ตั้งตัว เขาตกตะลึงค้างนิ่งงันไร้การตอบสนอง
ที่นี่คือทวีปั ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าราชวงศ์ัคือตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีป เป็ตันตนชั้นแนวหน้าที่ไม่มีสำนักใดในทวีปสามารถนำตนทัดเทียม ความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ัจารึกลงไปในประวัติศาสตร์นับหมื่นๆปี ทันใดนั้น น้ำตาของซูอวี่พลันหลั่งไหลอย่างไม่รู้สึกตัว เขาควรจะดีใจที่ภรรยาตนเองได้เข้าร่วมกับกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ทว่า ลึกล้ำลงไปในจิตใจของเขา ความรู้สึกที่แท้จริงของซูอวี่กำลังร่ำไห้ ชะตาฟ้า์บัญญัติให้เขาเป็ผู้ที่ถูกพรากทุกอย่างเลยงั้นหรือ…
ท่าทางดีใจเริงร่าของซูอวี่หม่นหมองลงในพริบตา
“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านเสียบรรยากาศ ภายในคืนนี้วันเดียวท่านจะทำอะไรกับข้าก็ได้” เยว่ชิงเคลื่อนฝ่ามืองามลูบไล้บริเวณคอเรียวระหงเคลื่อนขึ้นไปช้าๆจนถึงหลังคอ นางปลดสายที่รัดเอาไว้บริเวณท้ายทอย ทันใดนั้นที่เสื้ออาภรณ์ของนางพลันร่วงหล่นดุจใบไม้เผยส่วนโค้งเว้าภายในร่างกายเย้ายวนเกินต้าน หน้าอกคู่กลมดุนดันเสื้อชั้นในชิ้นสุดท้ายกระเพื่อมขึ้นลง นางเคลื่อนฝ่ามือไปอย่างคล่องแคล่ว
“อย่าถอดมันออกเด็ดขาด!” ซูอวี่ะโเสียงอู้อี้ น้ำเสียงของเขาสั่นเครืออย่างมาก หยดน้ำตาไหลรินเต็มไปด้วยความรู้สึกของชายหนุ่มคนหนึ่ง “อย่าถอดเชียวนะ!”
ฝ่ามือของเยว่ชิงพลันหยุดชะงักงัน ั์ตาคู่งามจับจ้องบุรุษเบื้องหน้าด้วยความประหลาดใจ เยว่ชิงคือโฉมงามอันดับหนึ่งในเมืองธาราครามไร้ข้อกังขา ผิวพรรณขาวราวกับหยก ใบหน้าเนียนผุดผ่องเปล่งประกายขาวนวลราวหิมะภายใต้แสงไฟสลัวภายในห้องหอ ริมฝีปากประดุจกลีบบุปผาน่าทะนุทะนอม จมูกโด่งงดงามอย่างที่สุดราวสลักเสลาจากหยก การได้ร่วมห้องหอกับเยว่ชิงคือความใฝ่ฝันสูงสุดของบุรุษทั่วทั้งเมืองธาราคราม และการที่ซูอวี่กำลังจะได้ทำอะไรเหนือยิ่งกว่านั้นคือสิ่งที่บุรุษทั้งเมืองมิอาจวาดฝันถึง แต่ทว่า ซูอวี่กลับกล่าวปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“ถ้าท่านถอดอีกชิ้น ข้าฆ่าตัวตายแน่” น้ำตาของซูอวี่ไหลรินจนแห้งเหือด ถ้าเขายังไม่หยุดโศกเศร้าเกรงว่าการบีบคั้นของร่างกายจะรีดโลหิตออกมาแทนน้ำตา “ข้าไม่้าร่วมรักกับสตรีที่ไม่เต็มใจ!!” ซูอวี่ลุกขึ้นพรวดออกจากเตียง
“ก่อนจะถึงตอนนั้น …เยว่ชิงภรรยาข้า ก่อนจะถึงวันที่ข้ากลายเป็ผู้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้า ข้าจะไม่มีวันหย่ากับเ้าเด็ดขาด! และใน่เวลาที่ข้ากลายเป็ผู้แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะทำให้เ้าถอดเสื้อชั้นในตัวเองด้วยความเต็มใจ!!”
ซูอวี่ลงไปนอนบนพื้นไม้ เขาตัดสินใจที่จะให้เยว่ชิงนอนบนเตียงนุ่มฟู
เยว่ชิงตกตะลึงค้างในคำพูดจองหองของเขา ในมุมมองของคนอื่นล้วนมองว่าเขากำลังพ่นวาจาไร้สาระออกมา ความยโสโอหัง ความทระนงตน วาจาของเขาช่างไร้สาระดุจผายลม ไม่ว่าเขาจะขยันมั่นเพียรเพียงใด เขาคือคนที่มีพร์ย่ำแย่ที่สุดในรอบร้อยปีอยู่ดี
“เหตุนี้ข้าถึงได้สงสารท่าน” เยว่ชิงเอ่ยพูดแ่เบาอย่างมาก สายตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกเวทนาเมื่อมองไปยังซูอวี่ที่นอนขดอยู่กับพื้นห้อง เขามักจะพยายามพูดความใฝ่ฝันอันยิ่งใหญ่เพื่อให้กำลังใจตัวเองเสมอ…ซูอวี่
3K
