บทนำสู่โลกอีกใบ
ฉันไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นถึงมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้
ฉันนอนทับอยู่บนตัวชายร่างใหญ่คนหนึ่งแผ่นอกกว้างรองรับฉันไว้ จมูกของพวกเราห่างกันไม่ถึงเซนใกล้กันชนิดที่ว่าถ้าขยับตัว ริมฝีปากเราอาจัักัน ดวงตาสีแดงของเขาเบิกกว้างจ้องฉันด้วยความใไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินตอนนี้คือเสียงเต้นของหัวใจฉันหรือเขากันแน่
ผู้ชายคนนี้มีผมยาว หน้าคมตามแบบชาวเอเชียตะวันออกแถมยังสวมชุดเหมือนพระเอกซีรีส์จีนย้อนยุคที่เคยดู
ฉันไม่รู้จะประมวลสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเช่นไรดีผู้ชายคนนี้มาจากไหน? ฉันอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?
หลังวินาทีที่ผ่านไปเหมือนชั่วนิรันดรในที่สุดริมฝีปากหนาได้รูปเอ่ยว่า
“...รั่วหลาน...?”
เสียงเขาทุ้มนุ่มน่าฟัง คำที่พูดออกมาฟังเหมือนชื่อคนแต่ไม่ใช่ชื่อฉัน พอจะเปิดปากจะถามก็ปรากฏว่า...
“...แอะ...”
มีแต่ลมออกมาจากลำคอ
ฉันพยายามพูดอีกครั้ง แต่มีเพียงเสียงแห้งๆเหมือนเวลาเป่าลมผ่านหลอดดูดน้ำ ฉันลุกพรวดและกุมลำคอตัวเองพยายามเปล่งเสียงเท่าไหร่ก็ไม่มีเสียงออกมาเลย
ร่างกายนี้ยังเป็ร่างกายของตัวเอง...ฉันไม่ได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่น ขนาดเสื้อผ้ายังเป็ชุดนักเรียนกระโปรงน้ำเงินที่สวมอยู่ทุกอย่างยังอยู่ดี แต่ทำไมฉันถึงพูดไม่ได้?
“อะ...อา...”
“เ้าเป็อะไรไป?” เขาถามมือใหญ่แตะไหล่ฉันที่ยังพยายามเปล่งเสียงสุดชีวิต “พูดไม่ได้หรือ?”
ฉันพยักหน้าน้ำตารื้น
“...ขอโทษ...ข้าขอโทษ...”
เขาจะขอโทษทำไม?ฉันนึกสงสัยแต่ไม่ได้คิดมากอะไร
พอมาคิดดูแล้วที่เขาขอโทษมันแปลกจริงๆ ทำไมเขาถึงขอโทษแทนที่จะถามต่อว่าฉันเป็ใครชื่ออะไรพอสื่อสารวิธีอื่นได้รึเปล่า
แต่ตอนนั้นฉันใเกินกว่าที่จะคิดอะไรและเขาก็รับฉันเข้าไปอยู่ในความดูแล...
146
