### 4.2
“ทะ ท่านอ๋องมีขันทีเจียงจ้านอยู่แล้ว มิใช่หรือ?”
คุณชายเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
“ข้าอยากให้ภรรยาอาบน้ำให้”
ถ้อยคำสั้นๆ ของท่านอ๋อง ทำให้คุณชายไม่สามารถบิดพลิ้ว
*
*
*
ขันทีเจียงจ้านนั้นอายุประมาณยี่สิบแปดปี กิริยาห้าวหาญองอาจรูปร่างสูงใหญ่แข็งแรงบึกบึนไม่เหมือนขันทีแม้แต่นิดเดียว เขาเข้ามาช่วยถอดอาภรณ์ของท่านอ๋องออก จนเหลือเพียงเสื้อและกางเกงตัวใน เท่านั้นยังไม่พอยังมาจัดการลอกคราบคุณชายจนเหลือเพียงเสื้อกับกางเกงตัวในที่เนื้อผ้าบางๆสีขาวเช่นเดียวกัน ด้วยเหตุผลที่ว่า
“พระชายารองจะได้ช่วยท่านอ๋องอาบน้ำได้สะดวกขอรับ”
แล้วจัดแจงดุนหลังคุณชายให้เดินตามท่านอ๋องเข้าไปในห้องอาบน้ำ
ห้องอาบน้ำส่วนตัวของท่านอ๋องที่อยู่ติดกับห้องนอนใหญ่มีประตูทะลุถึงกันนั้นกว้างขวางกว่าห้องอาบน้ำที่จ้าวชิงเฟิงใช้มาก อ่างอาบน้ำก็ใบใหญ่มากขนาดผู้ชายตัวโตๆลงไปนั่งแช่ได้สี่ห้าคนสบายๆ
ท่านอ๋องถอดเสื้อผ้าชั้นในออกจนหมด อวดเรือนร่างแข็งแรงกล้ามเนื้อสวยงาม คนตัวสูงใหญ่ทว่าไม่เทอะทะออกจะเพรียวล้างเท้าแล้วก้าวเข้าไปแช่ตัวในอ่างด้วยทีท่าแสนสบาย ก่อนจะหันมาสั่งคุณชาย “เ้าก็เข้ามาด้วยสิ”
“ข้า...” จ้าวชิงเฟิงแทบจะหาเสียงตัวเองไม่เจอ ดวงหน้าอ่อนเยาว์ซีดแล้วแดง แดงแล้วซีด
“ถ้าอาย ก็ไม่ต้องถอดเสื้อ” ท่านอ๋องขัดขึ้นด้วยสีหน้าว่า...ข้าใจกว้าง “ลงมาในอ่างทั้งเสื้อผ้าก็ได้ จะได้มาช่วยถูหลังให้ข้าถนัดๆ”
คุณชายจึงล้างเท้าแล้วก้าวเข้าไปแช่ตัวในอ่างอาบน้ำพร้อมเสื้อผ้า
“ฟูเหริน เ้านั่งกางขาออกหน่อย” ท่านอ๋องสั่ง
คุณชายอึ้งไปครู่หนึ่ง
“เร็วสิ” ท่านอ๋องเร่ง
คุณชายเม้มปากแน่นอย่างทำใจ ก่อนจะทำตามคำสั่งอย่างไม่กล้าขัดขืน
ท่านอ๋องก็ขยับมานั่งใกล้ๆ ตรงกลางหว่างขาของคุณชายโดยนั่งหันหลังให้ คุณชายลอบถอนหายใจแ่เบา แม้จะแ่เบามากทว่าท่านอ๋องที่ได้ยินก็ลอบยกยิ้มมุมปาก “ถูหลังให้ข้า”
คุณชายเอื้อมมือหยิบผ้าที่โต๊ะเล็กวางของใช้ในการอาบน้ำที่ตั้งชิดขอบอ่างมาชุบน้ำแล้วถูหลังแกร่งตรงหน้า จึงเห็นว่าแผ่นหลังกว้างและแข็งแกร่งมีรอยาแจากการออกรบเป็รอยแผลเป็อยู่หลายแห่ง
“ท่านอ๋องเคยาเ็หลายครั้งหรือ?” คุณชายพึมพำ
“อืม” ท่านอ๋องรับคำในลำคอเบาๆ ก่อนจะเล่าต่อ “บางครั้งก็สาหัส บางครั้งก็ไม่กระไรนัก แต่ครั้งที่ข้าจดจำได้แม่นยำที่สุด...ก็คือครั้งที่ข้าหลบหนีการไล่ล่าของทหารเข้าไปด้านหลังของพระราชวังแคว้นเป่ยเมื่อห้าปีก่อน”
ท่านอ๋องเล่าไปพลาง ใช้มือถูตัวด้านหน้าของตนเองไปพลาง
“ที่นั่น...ข้าพบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เขาช่วยชี้ที่ซ่อนตัวให้ข้า ข้าจดจำเขาได้แม่นยำยิ่ง เขามีไฝแดงเม็ดเล็กๆที่ใต้หางตาซ้าย”
คุณชายยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะเบาๆที่เม็ดไฝบนดวงหน้าของตน “ท่านอ๋องหมายถึงข้าน้อยหรือขอรับ?”
“อืม”
“แต่ข้าน้อยจำอะไรไม่ได้เลย” คุณชายส่ายหน้า
“ข้าจำเ้าได้ก็พอ” ท่านอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถึงเวลาจะผ่านไปห้าปีแล้ว แต่หน้าตาของเ้าก็ยังคงเค้าเดิมไม่เปลี่ยนแปลงมากมายอะไรนัก...ถ้าสามปีก่อนข้ายอมพบหน้าเ้าสักครั้ง เ้าก็คงไม่ต้องทนทุกข์ยากลำบากอย่างนี้”
“.....”
“แต่เื่ที่ผ่านมาแล้ว ก็คงไม่สามารถย้อนกลับคืนไปได้ เอาเป็ว่านับจากนี้ไปข้าจะชดเชยให้เ้าอย่างเต็มที่ ไม่ว่าเ้าอยากได้อะไร ข้าก็จะหามาให้ทุกอย่าง”
“สิ่งที่ข้าน้อย้า...”
“ยกเว้นอิสระภาพ” ท่านอ๋องกล่าวแทรกขึ้นทันที
“เพราะเหตุใดขอรับ?” คุณชายตัดสินใจถาม
“เพราะเ้าจะมีอันตราย” น้ำเสียงที่ตอบหนักแน่นจริงจัง
“.....”
“เ้าไม่เชื่อ?”
“.....”
แล้วข้าสมควรจะเชื่อหรือ?
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบ ท่านอ๋องก็เปลี่ยนเื่ “มา...ข้าช่วยถูหลังให้เ้าบ้าง” แล้วหันกลับมาจะถอดเสื้อของคุณชาย
คุณชายรีบกำคอเสื้อเอาไว้แน่น “มะ ไม่ต้อง เมื่อตอนสายข้าน้อยอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ”
*
*
*
ที่ตำหนักพระชายา...
“ข้าเกลียดมัน!”
พระชายาตู้จินเหลียนฉีกทึ้งผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมเนื้อดีจนขาดเป็ริ้วๆ ด้วยความโกรธเกรี้ยว แท้จริงแล้วนางอยากจะฉีกเนื้อของจ้าวชิงเฟิงมากกว่า แต่บัดนี้นางทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะชินอ๋องยกย่องเขาเป็พระชายารอง แม้จะเป็รองนาง แต่ใกล้จะเหยียบหัวนางเต็มทีแล้ว ซ้ำยังให้อยู่ตำหนักใหญ่ จากข่าวที่สาวใช้นำมารายงาน...เขาได้ย้ายจากห้องข้างเข้าไปอยู่ในห้องนอนของชินอ๋องด้วย
“มื้อเย็นก็ได้ร่วมโต๊ะอาหารกับท่านอ๋อง ออดอ้อนออเซาะซะยิ่งกว่านางโลมในหอโคมเขียวเสียอีกเ้าค่ะ” สาวใช้ที่คาบข่าวมาบอกนางนั้นต่อเติมเสริมแต่งทั้งๆที่ไม่ได้เห็นอะไรกับตา เพื่อยั่วยุให้พระชายาอารมณ์ขุ่นมัวยิ่งขึ้น
“แล้วอาการาเ็ของคนสารเลวนั่นหนักเบาแค่ไหน?” พระชายาขบฟันถามเสียงเครียด
“าเ็...าเ็ที่ไหนกันละเ้าคะ” นางจีบปากจีบคอ “บ่าวเห็นเขาลุกขึ้นมากินอาหารชั้นเลิศ ซ้ำยังดื่มรังนกตุ๋นโสมบำรุงบำเรอกันขนานใหญ่...ที่ว่าาเ็นั้น น่าจะเป็การเสแสร้งเรียกร้องความสนใจจากท่านอ๋องมากกว่าเ้าค่ะ”
“มารยา!” พระชายาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแค้นเคือง
“เ้าค่ะ...มารยาอย่างแท้จริง” นางใส่ไฟต่อ “บ่าวเคยได้ยินแต่มารยาสตรี เพิ่งจะเคยพบเคยเห็นว่า บุรุษก็มารยาสาไถยได้ร้ายกาจเช่นนี้”
“เอาละ...เ้ารีบกลับไปซะ และคอยจับตาดูเอาไว้ ถ้าเขาทำอะไรผิดพลาดจงรีบมารายงานข้า” พระชายาเอ่ยพลางส่งถุงใส่เงินให้สาวใช้นางนั้น ซึ่งนางก็รีบรับอย่างดีอกดีใจ
“เ้ากลับไปได้แล้ว เดี๋ยวผู้อื่นจะสงสัยเอาได้” สาวใช้คนสนิทของพระชายากล่าว
“เ้าค่ะ” นางรับคำยอบกายคารวะพระชายาแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
_________
371
