ตอนที่ 10
"ปล่อยข้า ฮือ ๆ ท่านแม่ช่วยข้าด้วย"
เด็กสาวที่สองแขนสองขาถูกตรึงอยู่กับพื้นดิน พยายามดิ้นอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมือของบุรุษพวกนี้ไปได้
ั์ตาคู่งามรื้น ไปด้วยน้ำตา นี้สินะความโหดร้ายของบุรุษเพศ ที่มารดาเฝ้าย้ำเตือน และขัดขวางไม่ให้นางไปทำงานที่หอนางโลม
เมื่อรู้ซึ่งถึงคำเตือนของมารดา ทุกอย่างก็คงสายเกินไปแล้ว เพราะเด็กหนุ่มที่คร่อมอยู่เหนือร่าง กำลังซุกไซร้ซอกคอ อย่างเมามัน
...อัก...
ร่างของเด็กหนุ่มที่คร่อมอยู่บนร่างกายของเด็กสาว ถูกใครบางคนจับดึงเหวี่ยง จนเด็กหนุ่มกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้
คนอื่น ๆ พากันมอง สตรีแปลกหน้าผู้มาใหม่ ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
"อยากเข้ามาแส่ดีนัก พวกเราจัดการ"
เด็กอันธพาลพวกนี้ผละออกจากตัวของเด็กสาว แล้วก็ปรี่เข้าหาหญิงสาวที่มีอายุมากกว่าพวกเขา หมายจะสั่งสอนที่เข้ามาเป็มารขัดขวางความสุขของพวกเขา
แต่ร่างของพวกนั้นถูกส่งลงไปกองอยู่ที่พื้น ทีละคน ๆ
"แก กล้าดีอย่างไร มาทำร้ายร่างกายข้า ไม่รู้หรือไรว่าบิดาข้าเป็ใคร" เด็กหนุ่มคนที่ถูกเหวี่ยงกระแทกพื้นคนแรกเอ่ยขึ้น
"ข้าไม่จำเป็ต้องรู้หรอก ว่าพ่อของเ้าคือใคร ข้ารู้แต่ว่าพวกเ้าบังอาจแตะต้องนาง ข้าจำเป็ต้องสั่งสอนเ้า"
ม่อหลานมองไปทางฉิงเจียที่รีบลุกขึ้นวิ่งไปหาน้องสาวคนเล็ก ที่ยืนแอบอยู่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง
สภาพเสื้อผ้าที่หลุดรุ่ย ทำให้ั์ตาสีฟ้าสดฉายแสงความเดือดดาลออกมา
มีดสั้นถูกดึงออกมาจากที่ซ้อน หญิงสาวย่างสามขุมเข้าหาเด็กอันธพาลเ่าั้ ที่พากันขยับถอยหลังไปเรื่อย ๆ
"ทำไม เก่งกันนักไม่ใช่หรือ เข้ามาสิ"
"พวกแก หายหัวไปไหนหมด รีบมาจัดการนังบ้านี่ ก่อนที่มันจะฆ่าข้า" เด็กหนุ่มที่เป็หัวหน้ากลุ่มอันธพาลร้องเรียกหาผู้ติดตามที่รออยู่ตรงถนน
"หึ ๆ เรียกไปก็เปล่าประโยชน์ ข้าจัดการพวกมันจนสลบไปหมดแล้ว ส่วนตัวการอย่างพวกเ้า ข้าจะฆ่าทิ้งเสีย จะได้ไม่เป็พิษเป็ภัยต่อสตรีคนอื่น ๆ อีก"
ม่อหลานแสยะยิ้มกว้างออกมา สายตาเ็า กลิ่นไอสังหารแผ่ออกมาอย่างรุนแรง
เด็กหนุ่มคนอื่น ๆ พอเห็นท่าทางน่ากลัวของสตรีแปลกหน้า แล้วมีดแหลมคมในมือ ได้พากันวิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง เพื่อเอาชีวิตรอด โดยไม่สนใจบุตรชายของแม่ทัพเมืองฮั้ว ที่ทำตัวเป็หัวหน้ากลุ่ม
"พวกแก ทิ้งข้าไปง่าย ๆ เชียวหรือ"
บุตรชายของท่านแม่ทัพมองตามหลังเพื่อน ๆ ที่วิ่งหนีไปคนละทิศคนละทาง ส่วนตัวเขานั้นเกิดอาการเสียวสันหลัง ขาแข็งจนก้าวเท้าหนีไม่ได้
"ถ้าแกทำอะไรข้า บิดาข้าไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่ ไอ้พวกทาสชั้นต่ำ"
เด็กหนุ่มหยิบท่อนไม้ขึ้นมา ไว้เป็อาวุธป้องกันตัว
"อย่างนั้นหรือ ข้ากลัว กลัวเหลือเกิน กลัวว่าคนของพ่อเ้าจะไม่พอให้ข้าได้สังหารนะสิ แต่ก่อนจะถึงพ่อเ้า ข้าจะตัดมือที่ใช้แตะต้องตัวนาง ควักลูกตาทั้งสองข้างที่มองนางอย่างละลาบละล้วง เย็บปากของเ้าที่กล้าใช้มันัันาง"
ม่อหลานเดินเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มที่เหลืออยู่คนเดียว สายตาของมือสังหารเข้าครอบงำ
เด็กหนุ่มเงื้อท่อนไม้ขึ้นฟาด หญิงสาวก็จับมันโยนทิ้งได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะเอื้อมมือข้างหนึ่งกุมคอของเด็กหนุ่มไว้แน่น จนตาเหลือกเพราะหายใจไม่ออก
หญิงสาวจับมีดสั้นในมือ เตรียมจะเชือดที่คอหอยของเด็กหนุ่ม แต่ว่ามีเสียงสองเสียงร้องขึ้นมาเสียก่อน
"อย่า/อย่านะ"
เป็ฉิงเจียกับเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง ที่ตรงเข้ามาร้องห้าม
ม่อหลานมองไปทางคนทั้งคู่ มีดในมือชะงักไว้ห่างจากคอหอยไม่ถึงคืบ สายตาที่มองเด็กทั้งสองเต็มไปด้วยความฉงน...สองคนนี้เหตุใดถึงมีใบหน้าเหมือนกันเช่นนี้
"เ้าร้องห้ามข้าทำไม มันรังแกเ้าสมควรตายแล้ว" หญิงสาวร้องถามเด็กสาวที่มาหยุดอยู่ข้าง ๆ
"ฆ่าไม่ได้ ท่านจะทำให้คนในหมู่บ้านทุกคนเดือดร้อน บิดาของมันเป็ถึงแม่ทัพประจำเมืองฮั้ว" ฉิงเจียให้เหตุผล ร่างบางยังคงสั่นเทาไม่ยอมหยุด ยิ่งได้เห็นความน่ากลัวของสตรีตรงหน้าด้วยแล้ว
ม่อหลานจำใจปล่อยมือจากคอของเด็กหนุ่ม
ทันทีที่เป็อิสระ เด็กหนุ่มนั้นรีบวิ่งไปหลบหลังไคไค ที่เป็คนเดียวที่ไม่ทิ้งเขาไว้คนเดียว
"ฉิงเจีย เด็กหนุ่มนั้นกับเ้าเป็อะไรกัน"
ไคไคได้ยินมารดาที่เขาไม่เคยยอมรับ กำลังเอ่ยปากถามฉิงเจีย รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก
เพราะตลอดเวลานางมักจะคอยมาแอบดูเขาที่จวนสกุลหวังบ่อย ๆ เฝ้ามาขอให้เขาเรียกนางว่าท่านแม่สักครั้ง
แต่เขาไม่อยากขึ้นชื่อว่ามีสายเืของพวกชนชั้นต่ำ จึงปฏิเสธมาตลอด คนอย่างเขามีสายเืบริสุทธิ์ของท่านพ่อก็เพียงพอแล้ว
"ท่านคงสงสัย ว่าทำไมถึงมีหน้าตาเหมือนกัน นั้นเพราะว่าเขาเป็พี่ชายฝาแฝดของข้า เป็ลูกนอกคอกของท่านแม่" ฉิงเจียกัดฟันเอ่ยออกมา
"อย่ามานับญาติกับข้า พวกชั้นต่ำ พวกเราไปกันเถอะ"
ไคไคพยุงตัวเพื่อน จะเดินออกจากป่าไปที่ถนน แต่กลับมีมือหนึ่งกระชากตัวให้หันกลับมา พร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดลงบนแก้มของเขาอย่างแรง รวมทั้งเท้าข้างหนึ่งถีบมาที่ยอดอกของเขา จนเสียหลักไปกองอยู่ที่พื้น
"พวกชั้นต่ำอย่างนั้นหรือ เ้ากล้าเรียกมารดาของเ้าแบบนั้นได้อย่างไรกัน หา!"
ม่อหลานตะคอกด้วยความโกรธ เปลี่ยนเป้าหมายจากเด็กหนุ่มอีกคนมาเป็ไคไคพี่ชายของฉิงเจีย หญิงสาวขยุ้มคอเสื้อของเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น
บุตรชายท่านแม่ทัพตัวก่อเื่ เห็นม่อหลานไม่ได้สนใจเขา รีบวิ่งหนีจากไป โดยไม่สนว่าไคไคไม่เคยหนีเขาไปเหมือนคนอื่น
"เ้าดูถูกมารดาของเ้าว่าเป็ชนชั้นต่ำ ทั้ง ๆ ที่นางเป็คนที่ดีมาก เ้าให้พวกอันธพาลนั้นย้ำยีน้องสาวฝาแฝดของเ้า แล้วดูมันสิ มันวิ่งหนีทิ้งเ้าไปแบบนี้ เ้าไม่สมควรได้เกิดเป็ลูกของคนดีเช่นนางเลย"
ม่อหลานเงื้อมีดอีกครั้ง ทนไม่ได้ที่เห็นคนดูถูกผู้มีพระคุณแบบนั้น
"อย่า อย่าทำแบบนั้น"
มือน้อยของฉิงเจียคว้าข้อมือที่ถือมีดไว้ของม่อหลาน สายตาของเด็กสาวไม่ได้มองที่คนทั้งคู่ แต่มองไปทางน้องสาวคนเล็กที่แอบมองอยู่หลังต้นไม้
"เ้าห้ามข้าทำไม เด็กนี้มันดูถูกมารดาเ้า มันเลวถึงขนาดให้เพื่อนรังแกเ้า"
"ข้าเองก็อยากจะฆ่ามันให้ตายไปกับมือ แต่ข้าบอกแล้ว คนในหมู่บ้านอู๋จะเดือดร้อนด้วย และที่สำคัญเลย ท่านกำลังทำให้ฉิงชวนกลัว"
ม่อหลานมองไปทางต้นไม้ใหญ่ ที่นางเอ่ยสั่งให้ฉิงชวนแอบซ่อนไว้ ในขณะที่ตนเข้ามาช่วยฉิงเจีย
เด็กหญิงตัวน้อยตอนนี้ร่างกายเล็ก ๆ สั่นไหวไปมา ใบหน้านองไปด้วยน้ำตา ดวงตาเล็กเบิกกว้างมองมีดในมือของมารดา
ม่อหลานปล่อยตัวเด็กหนุ่ม ที่พอเป็อิสระก็วิ่งหนีไปทันที
นางมัวแต่ปล่อยให้โทสะเข้าครอบงำ จนลืมไปว่ามีเด็กน้อยอยู่ด้วย นี้ฉิงชวนคงจะหวาดกลัวนางเป็แน่
"ฉิงชวน ข้า...แม่"
ม่อหลานเก็บมีดสั้น รีบรุดเข้าไปหาเด็กหญิงตัวน้อย แต่ฉิงชวนที่เห็นมารดากราดเกรี้ยวเป็ครั้งแรก ได้ออกวิ่งหนีไป ตามเส้นทางกลับหมู่บ้าน...
337
