สามวันผ่านพ้นไป หลิวอี้มาถึงหน้าประตูทางเข้าเมืองหลวงก่อนที่จะเข้าเมืองจะต้องมีการตรวจสอบคนที่จะเข้าไปภายในเมือง
หลิวอี้ถูกทหารเรียกให้ลงจากรถม้า
“ขาของข้าพิการจึงไม่สามารถลงไปคุยกับท่านได้”
ทหารก็มองดูหลิวอี้จากนั้นก็พูดขึ้นมา
“เ้าจะเดินทางเข้าเมืองไปทำอะไร”
“ข้ามาแต่งงาน”
“แต่งกับคุณหนูจวนไหน”
“จวนเย่ คุณหนูเย่เอ๋อ”
สีหน้าของทหารใเล็กน้อยจากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา ชาวบ้านที่อยู่รอบๆเห็นว่ากำลังจะมีเื่สนุกจึงเริ่มที่จะเป็ไทมุง
“อยางเ้านี่นะจะเเต่งกับคุณหนูเยเอ๋อ หากว่าคนพิการอย่างเ้าแต่งกับคุณหนูเย่เอ๋อได้ข้าก็คงจะแต่งงานกับคุณหนูเย่หลิงได้เหมือนกัน”พูดเสร็จเขาก็หัวเราะเสียงดังชาวบ้านที่เป็ไทมุง ต่างก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
หลิวอี้ไม่ได้ติดใจอะไรหากเป็แต่ก่อนชายคนนี้คงจะถูกเขาสังหารไปแล้วแต่ตอนนี้เขากับไม่อยากจะมีเื่กับใคร
“ข้าไปได้หรือยัง”
“ให้คุณชายพิการเข้าเมืองได้”
รถม้าของหลิวอี้วิ่งเข้าไปภายในเมืองชาวบ้านที่เป็ไทมุงต่างก็แยกย้ายกันไปเมืองหลวงกว้างใหญ่กว่าเมืองไคเฟิงของหลิวอี้มาก
ในที่สุดรถม้าก็หยุดลงชายที่เป็คนขับรถม้า ช่วยหลิวอี้ลงจากรถม้า จากนั้นเขาก็จากไปหลิวอี้ใส่ชุดเ้าบ่าวสีแดงนั่งอยู่บนรถเข็นพร้อมกับถือห่อผ้าของเขากับกล่องอาวุทธหน้าจวนเย่ยิ่งใหญ่อะลังการมาก สมกับเป็ตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง
ทหารที่เฝ้าหน้าประตูเห็นหลิวอี้นั่งรถเข็นและมองอยู่ที่หน้าประตูจึงเข้าไปไล่ให้เขาจากไป
“เ้ามาทำอะไรที่นี่ รีบไปให้พ้น”
“ข้ามาแต่งงานกับคุณหนูเย่เอ๋อ”
ทหารก็ทำหน้ามึนงงแต่งงานอะไรทำไมพวกเขาไม่รู้เื่ พวกทหารกำลังจะใช้กำลังกับหลิวอี้ในระหว่างนั้น
เย่หลิงเดินมาถึงหน้าจวนพอดีพวกทหารเห็นจึงทำความเคารพ
“คำนับแม่นางเย่หลิง”ทหารที่เฝ้าอยู่ที่หน้าประตูคำนับพร้อมกัน
“เกิดอะไรขึ้น”
“พอดีชายพิการคนนี้เขาบอกว่าเขาจะมาแต่งงานกับคุณหนูเย่เอ๋อขอรับ”
เย่หลิงใช้สายตาดูถูกมองมาที่หลิวอี้หลิวอี้ยิ้มให้นางเย่หลิงนางก็เคยได้ยินเื่ของว่าที่คู่หมั้นของน้องสาวนางมาก่อนว่าเขาคือชายพิการนางจึงจำได้
หลิวอี้มองดูเย่หลิงก็นึกชมเชยนางในใจเพราะนางงดงาม แถมพลังของนางยังอยู่ในขั้นนักรบขั้นสูงแต่พอได้ยินคำพูดของนางพร้อมทั้งสายตาที่นางมองเขาอย่างดูถูกเขาก็เลยรู้ว่าเขาชมคนผิด
“ให้เขาเข้าไปเขาคือเขยเเต่งเข้าจวนสกุลเย่ ไปเข้าทางด้านหลังจวน”พูดเสร็จนางก็เดินเข้าไปในจวน
ทหารที่เฝ้าประตูยืนตลึงและใในคำพูดของเย่หลิงจากนั้นพวกเขาก็มาช่วยหลิวอี้ถือของเเละเข็นรถเข็นที่
หลิวอี้นั่ง เข้าไปภายในจวนในระหว่างนั้นมีหญิงรับใช้มารับ่ต่อเข็นหลิวอี้ไปยังเรือนเล็กที่อยู่ด้านหลังสุดของจวน
“ถึงแล้วนี่คือเรือนของท่านจะมีสาวใช้คอยมาส่งอาหารให้ท่านตามเวลาและใน่เย็นจะมีคนเตรียมน้ำให้ท่านหากท่านอยากจะได้อะไรให้บอกพวกนาง ห้ามท่านออกไปจากเรือนโดยไม่ได้รับอนุญาติและหากว่าท่าน้าที่จะไปข้างนอกต้องขออนุญาติจากข้าก่อน”
หลิวอี้รู้สึกไม่ค่อยจะพอใจเล็กน้อยนี่ไม่ต่างจากการนำเขามาขังเอาไว้
“แล้วพิธีการแต่งงาน”
“ไม่มี ท่านเป็เขยเพียงแค่ในนามที่คุณหนูของข้าแต่งงานกับท่านเป็เพราะว่านางไม่อยากที่จะแต่งงานนางจึงเลือกท่านให้มาแต่งงานเพื่อที่จะหลอกคนอื่นว่านางมีสามีแล้วและที่สำคัญนางยังไม่อยากจะผสมสายเืหากนางเจอคนที่นางอยากจะผสมสายเื นางก็คงจะหย่ากับท่านเอง”
ที่หลิวอี้ยอมที่จะแต่งงานเป็เพราะว่าเขาอยากจะพิสูจน์ว่าสายเืของเขามันคือสายเืพิเศษหรือไม่เขาจึง้าที่จะลองผสมสายเืกับนางและเขาอยากจะรู้อีกว่าหากเขาเป็สายเืพิเศษจริงๆนางจะได้รับอะไรจากสายเืพิเศษหลังจากที่ผสมสายเืกับเขา
“แล้วคุณหนูของท่านอยู่ที่ไหนข้า้าที่จะคุยกับนาง”
"อย่างเ้ามีสิทธิ์อะไรจะพบกับคุณหนูตอนนี้นางเป็ถึงศิษย์สายตรงของท่านปรมาจารย์ ด้านการปรุงยา
แห่งสำนักหมื่นโอสถชีวิตนี้ของเ้าคงไม่มีวันที่จะได้พบกับนาง"
หลิวอี้รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเขาอยากจะเห็นหน้าภรรยาสักครั้งก็ไม่ได้เห็น
หญิงรับใช้จากไป
“แต่ก็คงจะไม่เป็ไรหากข้าไม่ได้ผสมสายเลืิอดกับนางแต่ข้ายังสามารถผสมสายเืกับคนอื่นได้เ้าจะโทษว่าข้าหลายใจไม่ได้”หลิวอี้คิดในใจ จากนั้นเขาก็นึกถึงหน้าของเย่หลิงเป็นางก็แล้วกันที่จะเป็ตัวทดลองสายเืของข้า
หลิวอี้หัวเราะออกมาและยิ้มด้วยความชั่วร้าย
3K
