นับั้แ่แก้วเข้าองค์การก็ดูเหมือนว่าแทบจะไม่มีเวลาว่างตอนเช้าที่เราตื่นขึ้นมาก็จะไม่เห็นลูกแก้วอยู่ในห้องหรือแม้กระทั่งที่มหาวิทยาลัยเราจะเจอลูกแก้วก็ต่อเมื่อตอนเรียนเท่านั้น ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ติดใจอะไรถึงสาเหตุแต่เราก็รู้สึกหึงแปลกๆ ยิ่งลูกแก้วเดินไปกับพี่สรรค์เดินด้วยกันเรายิ่งพยายามข่มใจไม่ให้อารมณ์ขึ้นมาบังหน้าทั้งเราก็รู้ดีว่าสถานะของเราคืออะไรแต่ถึงยังไงเราสองคนก็ยังมีสัญญาต่อกัน
ปาย : อ้าวลูกแก้วตื่นแล้วหรอ?
ลูกแก้ว : อืม
ปาย : แล้วทำไมแต่งตัวแต่เช้าจังอ่ะมีอะไรรึเปล่า?
ลูกแก้ว : เรามีงานที่องค์การน่ะ พี่สรรค์นัด
ปาย : ออ
ลูกแก้ว : งั้นเราไปก่อนนะเดี๋ยวสาย เจอกันที่คณะนะ
ปาย : ไปดีๆล่ะ
ลูกแก้วออกไั้แ่เจ็ดโมงเช้าซึ่งเรามีเรียนตอนเก้าโมงเช้าเลยนอนต่อไปอีกสักพักก่อนจะลุกขึ้นมาแต่งตัวแล้วไปที่มหาวิทยาลัย ่เรียนเราก็ได้เจอกับลูกแก้วที่สีหน้าดูสดใสราวกับมีเื่น่ายินดีแต่่เที่ยงลูกแก้วก็ออกไปช่วยงานที่องค์การเหมือนเดิม เรากับลูกแก้วนัดเจอกันก่อนเข้าเรียนที่โรงอาหารซึ่งมีนักศึกษาเยอะพอสมควรแต่ระหว่างนั้นเราก็ได้ยินโต๊ะข้างๆเริ่มพูดถึงลูกแก้ว
นศ.1 : พวกเธอฉันมีเื่มาเล่า
นศ.2 : อะไรๆ เื่อะไรหรอ?
นศ.1 : แกเห็นพี่สรรค์ใช่ป่ะหัวหน้าฝ่ายกิจกรรม
นศ.3 : แล้วไงต่อ?
นศ.1 : เขาว่ากันว่าพี่แกมีแฟนแล้ว
นศ.2 : อุ้ยตายจริง! เื่จริงใช่ไหมเนี่ย
นศ.1 : ก็จริงนะสิ
นศ.3 : แล้วชื่อไรอ่ะ คณะไหน?
นศ.1 : เห็นว่าชื่อลูกแก้ว นิติปีหนึ่ง
นศ.2 : อุ้ยถึงขั้นเอาเด็กปีหนึ่งเลยหรอ? พี่แกก็เอาเื่นะเนี่ย
นศ.3 : ใช่ป่ะไม่รู้แกไปสรรหาจากที่ไหนว่าป่ะ?
นศ.1 : จริงฉันก็ว่าอย่างงั้นแหละ
เรานั่งฟังด้วยความเดือดดาลกับการกล่าวหาเสียๆร้ายๆของคนกลุ่มนั้นที่กิริยามารยาทช่างเลวทราม แต่เราก็ไม่รู้หรอกว่าอาการที่เราไม่พอใจมันคืออะไร เราก็ไม่รู้ว่าอาการแบบนี้มันคืออาการหวงไหมแต่ว่าเรารู้ตัวเองว่าเราไม่ชอบ
ลูกแก้ว : ปายเรามาแล้ว รอนานป่ะ?
ปาย : ไม่นาน
ลูกแก้ว : แล้วกินไรอ่ะ?
ปาย : ข้าวแกง
ลูกแก้ว : น่ากินอ่ะ เราไปส่งก่อนนะ
ปาย : อืม
ความปกติและไม่พิรุธของลูกแก้วมันช่างขัดกับเื่เล่าแบบลิบลับจนเราแยกไม่ออกว่าเื่ไหนคือเื่จริง แต่เราก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจนั้นไว้เพื่อความสบายใจของลูกแก้ว แต่ความไม่พอใจและความสงสัยหากเก็บไว้ก็มีแต่ตัวเราเองที่จะไม่พอใจ
ปาย : แก้วเราขอถามอะไรหน่อยสิ
ลูกแก้ว : ถามมาเลย
ปาย : แก้วชอบพี่สรรค์ใช่ไหม?
ลูกแก้ว : ก็ไม่รู้สิ เราไม่ได้ชอบแต่แค่รู้สึกว่าเป็พี่ที่ดีก็เท่านั้นแหละ แล้วปายถามทำไมหรอ?
ปาย : ป่าวเราแค่ถามเล่นเฉยๆ
ลูกแก้ว : ออ
สรรค์ : อ้าวลูกแก้วมานั่งตรงนี้นี่เอง
ลูกแก้ว : พี่สรรค์สวัสดีค่ะ
สรรค์ : ปายก็อยู่ด้วย แล้วนี่ทำอะไรกันเนี่ย
ปาย : กินข้าวมั้งค่ะ
ลูกแก้ว : ปาย
สรรค์ : ออ เออลูกแก้ววันนี้ลูกแก้วมีนัดไหมพี่ว่าจะชวนเราไปเที่ยว
ลูกแก้ว : เอ่อ.............
ปาย : ขอตัวนะคะ
ลูกแก้ว : เดี๋ยวสิปาย พี่สรรค์ค่ะวันนี้หนูขอไม่เข้าองค์การนะคะ แล้วก็หนูคงไปกับพี่ไม่ได้เพราะหนูมีนัดกับปายไว้แล้วค่ะ
สรรค์ : อืมไม่เป็ไร พี่เข้าใจ
ลูกแก้ว : ขอตัวนะคะ
เรารู้ว่าการที่เราเดินออกมาจากตรงนั้นมันออกจะเสียมารยาทสักนิดหน่อยแต่เราก็ไม่อยากเห็นลูกแก้วกับพี่สรรค์อยู่ด้วยกันต่อหน้าเราและสิ่งหนึ่งที่เราไม่อยากให้ลูกแก้วเห็นที่สุดคือ เราหึงลูกแก้ว
ลูกแก้ว : ปาย เดี๋ยวสิ ปาย
ปาย : อะไรเรียกเราทำไม
ลูกแก้ว : ปายเป็อะไรรึเปล่า โกรธอะไรเรารึเปล่า ทำไมต้องเดินหนีออกมาแบบนั้น
ปาย : ก็ไม่มีอะไรหนิ
ลูกแก้ว ิ: ปาย เราอาจจะเดาใจปายไม่ได้ขนาดนั้นนะ แต่เราดูออกว่าปายไม่ชอบ
ปาย : แล้วคิดว่าเราไม่ชอบอะไรล่ะ?
ลูกแก้ว : ปายไม่ชอบที่เราอยู่ใกล้กับพี่สรรค์ใช่ไหม?
ปาย : ถ้าใช่แล้วทำไม
ลูกแก้ว : เรายืนยันได้ว่าเราไม่ได้เป็อะไรกับพี่สรรค์และเราก็ไม่ได้คิดกับพี่สรรค์ไปมากกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องจริงๆนะปาย
ปาย : เรายังเชื่อใจแก้วได้จริงๆใช่ไหม?
ลูกแก้ว : เราก็ยังรอคำตอบจากปายอยู่เหมือนเดิมนะ
ปาย : ............
ลูกแก้ว : เอาล่ะอย่าคิดมากเราไปหาอะไรกินดีกว่านะ
ปาย : แล้วแก้วไม่ไปองค์การหรอ?
ลูกแก้ว : เราลาแล้วเรียบร้อย
ปาย : งั้นแก้วเลี้ยงนะ
ลูกแก้ว : เห้ยเดี๋ยวก่อนสิ
เราหวังว่าสิ่งที่เราคิดจะไม่เป็แบบที่เราคิดไว้แต่อย่างน้อยเราก็อุ่นใจที่ลูกแก้วให้คำสัญญาว่าจะยังรอคำตอบของเรา
/////
สรรค์ : ลูกแก้ว พี่รักลูกแก้วนะ
ลูกแก้ว : แต่ว่า.....
สรรค์ : พี่รักลูกแก้วจริงๆนะ ได้โปรดรับรักพี่ได้ไหม?
ลูกแก้ว : คือ..........
ท่ามกลางแสงแดดสกาวและผู้คนที่สัญจรไปมาระหว่างตึกคณะก็มีคู่รักขอกันเป็แฟน เรารับรู้ได้ว่านั้นคือพี่สรรค์รุ่นพี่ที่เป็ทุกอย่างให้กับพวกเราและลูกแก้วน้องปีหนึ่งสุดสวยผู้มีไฟการต่อสู้อันแรงกล้า แต่ท่ามกลางความชื่นมื่นนั้นกลับกลายเป็เราที่ยืนด้วยความไม่พอใจ เราผิดหวัง เรารับไม่ได้ เราแอบร้องไห้หนักจนถึงขนาดแทบขาดใจและวันนั้นเราตัดสินใจนอนที่ศูนย์และไม่กลับหอโดยไม่บอกลูกแก้วล่วงหน้า เรานอนที่ศูนย์เกือบสามคืนและทุกสามวันนั่นเราก็พยายามหลีกหนีไม่เผชิญหน้ากับลูกแก้วจนกระทั่ง............
ลูกแก้ว : ปาย ปาย ปาย เราบอกให้หยุด
ปาย : .................
ลูกแก้ว : ปายหายไปไหน ทำไมไม่บอกแก้ว
ปาย : ออเราไปนอนที่ศูนย์
ลูกแก้ว : แล้วทำไมไม่บอกกันก่อน
ปาย : ออก็เห็นมันไม่สำคัญ
ลูกแก้ว : สำคัญสิทำไมจะไม่สำคัญ
ปาย : แล้วถ้ามันสำคัญจริงๆทำไมต้องผิดสัญญา
ลูกแก้ว : แสดงว่าวันนั้นปายก็เห็นใช่ไหม?
ปาย : ใครๆก็เห็นแม่งทั้งนั้นแหละ โล่งโจ้งขนาดนั้น
ลูกแก้ว : ปายฟังเราก่อนนะ
ปาย : ฟัง ฟังอะไร จะให้เราฟังอะไรอีกแก้ว ลูกแก้วผิดสัญญาปากบอกจะรอเราสุดท้ายก็โกหกกัน ทำไมอ่ะ ทำไมอ่ะแก้ว แก้วทำแบบนี้กับเราทำไม
ลูกแก้ว : ปายฟังเราอธิบายก่อนนะ
ปาย : เราว่าสิ่งที่เราเห็นมันคงอธิบายไปหมดแล้วแหละแก้ว
ลูกแก้ว : ปาย
ปาย : เราขอตัวนะ
ลูกแก้ว : ปายอย่าพึ่งไป ปาย...........
หลังจากวันนั้นเราก็ไม่กลับหออีกเกือบสองวันแต่ถึงแม้เราจะกลับไปทุกอย่างมันก้ไม่เหมือนเราสองคนใช้ความเงียบในการสื่อสาร ความอึดอัด ความในใจ ทุกอย่างมันทำให้เราสองคนห่างกันจนบางครั้งเราก้เริ่มคิดว่าลูกแก้วคงเกลียดเราแล้วจริงๆ
28K
