"เห้อ!!! เถียงแทบตาย สุดท้ายก็เป็ของเราอยู่ดี" เสียงของศิรดังขึ้น
หลังจากเขาลืมตาขึ้นมาความทรงจำของเ้าของร่างได้ไหลเข้ามาในหัว
อ๊ากกกกกกก
ความเ็ปมากมายเกิดขึ้นภายในหัวของเขา
ศิรเป็ลูกชายคนเดียวของ ศิป้าหลิง(บิดา) และไป่อัน(มารดา) ศิป้าหลิงเป็ผู้กุมอำนาจในเมืองศิลา ศิป้าหลิงได้เหมือง และธุรกิจต่างๆมากมาย ภายใต้การควบคุมของพ่อ ทำให้ศิรกลายเป็เพลย์บอยและได้ล่วงเกินตระกูลอื่นมากมาย ที่มีอำนาจเป็รองเพียงตระกูลศิ และได้ตั้งตนเป็ผู้ปกครองพื้นที่เมืองศิลาจนทำให้หลายกลุ่มที่มีอำนาจไม่พอใจ การฝึกวรยุทธ์ก็ไม่ดี ทุกวันเอาแต่เที่ยวเล่น จนวันหนึ่งโดนลอบวางยาภายในตระกูลของตนเอง..........
หลังจากรู้เื่ของศิรคนเก่า เคนเข้าใจได้ว่า การที่ตนได้ควบคุมร่างนี้ มีปัญหาที่กำลังจะตามมายาวเป็แถว
"อะไรวะ การที่ข้าได้ควบคุมร่างนี้มันผิดใช่ไหมเนี่ย ไอ้เ้าหมอนี่มันขยะชัดๆ ไม่ใช่ตัวดีอะไรเลย"เสียงศิรสบถออกมา
"ไอ้หนู การได้ควบคุมร่างถือว่าดีแล้ว อย่างน้อยก็มีอิสระ เ้าดูข้าสิ ต้องมาอุดอู้อยู่ในนี้ น่าเบื่อจะตาย"ชายชรากล่าวขึ้น
"เห้อออ ก็อย่างทีท่านว่า ดีกว่าต้องอุดอู้อยู่แบบนั้น"ศิรปลงออกมา"ไหนๆก็ได้เกิดใหม่แล้ว ตาแก่อธิบายเื่โลกใหม่ให้ข้าน้อยฟังที"ศิรพูดกระแทกใส่บรรพชนเซียนในอดีต
"ไอ้เด็กปากเสีย"อดีตเซียนด่าออกมา"เองจะพูดดีดีกับข้าไม่ได้เลยหรือไง!! เห้ออ เอาเถอะข้าจะบอกแล้วกัน"
"โลกนี้เป็โลกของผู้ฝึกยุทธ ความแข็งแกร่งอยู่เหนือทุกสิ่ง ไม่ว่าจะแข็งแกร่งในด้านตระกูล แข็งแกร่งในการมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง และที่ต้องแข็งแกร่งจริงๆคือวรยุทธ โลกนี้คือโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก มีทั้งศาสตร์การฝึกยุทธ ศาสตร์การปรุงยา ศาสตร์การหลอม ศาสตร์อัขระ ศาสตร์ต่างๆมากมาย จำไว้นะ ถ้าอยากอยู่อย่างสุขสบายเ้าต้องแข็งแกร่ง"บรรพชนเซียนอธิบายออกมา
อืมมมมม
"แล้ววรยุทธแบ่งเป็อะไรบ้าง"ศิรยิงคำถามออกมา (ต่อไปนี้จะเรียกเคนเป็ศิรนะครับ)
"แบ่งเป็สี่ระดับ ต่ำ กลาง สูงและสูงสุด มีขั้นพลังเป็แรกเริ่ม ขั้นต้น ก่อเกิด แตกหน่อ พิภพ ์ นรก ตำนาน จักรพรรดิ ส่วนวรยุทธแบ่งเป็ห้าขั้น พิภพ นรก ์ เซียน จักรพรรดิ"บรรพชนเซียนอธิบายออกมาพร้อมแจกแจงให้ศิรฟัง
อ่อออออ
"ท่านบรรพชนเซียนผู้ยิ่งใหญ่เหนือใต้ล่าและผืนพสุธาได้โป....."ก่อนที่ศิรจะพูดจบก็โดนขัดขึ้นมากลางคัน
"พอเลยๆ เอ็งไม่ต้องมายกยอปอปั้นข้า"บรรพชนเซียนกล่าวออกมาพร้อมยื่นคำขาด"ข้าไม่สอน"
"นี่ตาแก่ ถ้าท่านยังอยากมีร่างกายดังเดิม ท่านต้องสอนข้าให้แข็งแกร่ง เพื่อไปตามหาวัตถุดิบสร้าง...."ศิรโดนขัดอีกครั้ง
"เออๆๆๆๆๆๆ สอนก็สอนวะ"บรรพชนเซียนกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ
"ก็แค่นี้ อันดับแรกต้องทำไงล่ะตาแก่"ศิรถาม
"รอไปก่อน ยังไม่ถึงเวลา รอให้ผ่าน่นี้ไปก่อน"บรรพชนเซียนกล่าว
"่นี้่ไหน นี่ๆๆตาแก่ ไม่ใช่ว่าท่านไม่อยากฝึกให้ข้าเลย..."ศิรโดนขัดด้วยเสียงหนึ่ง
แกร๊ก (เสียงเปิดประตู)
"ศิร ลูกฟื้นแล้ววว"เสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้นที่หน้าประตูพร้อมวิ่งเข้ามาข้างเตีบง
"เป็ไงบ้างลูก? เมื่อกี้ที่เ้าไม่หายใจแม่ใแทบแย่? มึนหัวไหม? ใช่ๆแม่ต้องไปบอกพ่อเ้าว่าเ้าฟื้นแล่ว"มารดาของศิรกำลังจะออกไปก็ได้ยินเสียงลูกชายดังขึ้น
"รอก่อนท่านแม่ข้ายังไหว ท่านพ่อคงยังยุ่งอยู่อย่าพึ่งไปกวนท่านเลย"เสียงของศิรดังแ่เบา
"ก็ได้ๆ งั้นลูกพักผ่อนไปนะ แม่ไม่กวนลูกละ"ไป่อันลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
แกร๊ก
"ั้แ่คุยกันมา ท่านไม่คิดจะบอกชื่อแซ่หน่อยหรือ"ศิรถามบรรพชนเซียน
"ข้านั่นหรือ ชื่ออันละบือไกลของข้าสมัยที่อยู่บนจุดสูงสุดของโลกนี้ แค่ได้ยินแม้แต่เด็กที่กำลังร้องไห้ยังต้องหยุด แค่ได้ยินชื่อข้าผู้คนต้องยำเกรง ชื่อข้าดังละบือไกล ไกลจนแม้แต่์ยั......."บรรพชนเซียนกำลังพูดอยู่นั้นก็โดนขัด
"เฮ้ย!!!แค่ชื่อพอ"ศิรตะคอกออกเสีย
"ผมมีนามว่าหลงห้านเหวินครับ"บรรพชนเซียนใตอบด้วยนำเสียงเคารพ
"เห้ย!!!ไอ้เด็กนี่ เอ็งกล้าตะคอกข้ารึ"บรรพชนเซียนโมโหแล้วกล่าวขึ้นอีกว่า"เอ็งจะฝึกไหมวิชา"
........ไม่มีเสียงตอบรับ.......
วืดดดดดด ปราณโดยรอบไหลมารวมกันในกายของศิร
ในขณะนั้นเอง บรรพชนเซียนเห็นว่าศิรได้นั่งขัดสมาธิกำลังรวบรวมพลังฟ้าดิน
'ไอ้เด็กนี่มันทำได้ไง? มันรวบรวมพลังฟ้าดินได้ไง? ทั้งที่เรายังไม่ได้สอนอะไรเลย?"คำถามมากมายเกิดขึ้นมาในใจของบรรพชนเซียน
ขณะนั้นเอง ในหเวงความคิดของศิร
'ในนิยายที่เราเคยอ่านบอกว่า ต้องนั่งทำสมาธิ รวบรวมพลังรอบข้างเข้ามาในตันเถียน แล้วหมุนวนภายใน บีบอัดทีละน้อย'ศิรคิดพร้อมกับลองทำไปเรื่อยๆ
ภายนอก "เห้ยๆๆๆๆๆ เอ็งทำได้ไงไอ้หนู นี่เองเคยฝึกปราณมาก่อนหรือ"บรรพชนเซียนถามด้วยความใ
"เงียบหน่อยสิตาแก่ คนกำลังทำสมาธิ"ศิรพูดออกมา
วืดดดดดด
วืดดดดดดดด
วืดดดดดดดดด
บัง!!!!!