ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม

          ม่านรัตติกาลมาเยือน แสงดาวส่องสกาวระยิบระยับ

            ด้านนอกสวนมีรถหรูรูปแบบแตกต่างกันออกไปจอดอยู่หลายสิบคัน

            ภูเขาเขียวและน้ำสีครามโอบล้อมสวนตรงกลางมีตำหนักที่สร้างจากอิฐขาว ภายในตำหนักมีแสงไฟสว่างโร่ เคล้าด้วยดนตรีอันไพเราะฟังสบาย

            ที่นี่รวมผู้มีอิทธิพลของแต่ละแวดวงในตะวันตกเฉียงใต้ไว้

            มียักษ์ใหญ่ในแวดวงการเมืองเศรษฐีระดับท็อปของวงการธุรกิจ และมีผู้นำของตระกูลชื่อดังบางส่วนด้วยเช่นกัน พวกเขาล้วนได้รับการเชื้อเชิญจากเจิ้งหงยี่แห่งสกุลเจิ้งจึงมารวมตัวกันที่นี่

            “รองนายกเทศมนตรีหลิว คุณก็มาด้วยเหรอ” ชายร่างอ้วนคนหนึ่ง เมื่อเห็นชายวัยกลางคนสวมแว่นตายืนอยู่ข้างหน้าก็รีบปรี่เข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มทันที

            เมื่อชายวัยกลางคนเห็นชายร่างอ้วนก็ยิ้มบางๆ“ครั้งนี้ ผมแค่มากับนายกเทศมนตรีฉินก็เท่านั้น”

            ชายร่างอ้วนชื่อเหวยหรงฮุ่ย เป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในประเทศช่วงนี้เพิ่งได้ที่ดินผืนใหญ่ในเมืองหรงเฉิงครั้งนี้ได้เจอนายกเทศมนตรีฉินโดยบังเอิญ จึงครุ่นคิดว่าจะใช้โอกาสนี้ตีสนิทเขาดีไหม

            เหวยหรงฮุ่ยกับรองนายกเทศมนตรีคุยกันไม่กี่ประโยคแล้วก็เดินไปทางนายกเทศมนตรีฉิน

            จากนั้นเขาก็เห็นชายร่างกำยำอายุราวๆ สี่สิบปีคนหนึ่ง กำลังยืนเงียบอยู่ข้างๆ

            เอ๊ะ...คนคนนี้ดูคุ้นๆ

            เหวยหรงฮุ่ยเดินเข้าไปขอมองหน้าตรงสักหน่อย

            ให้ตายเถอะ! นี่มันอธิบดีโจวเจิ้งแห่งกรมตำรวจไม่ใช่เหรอ

            ช่วงนี้เขากำลังสาละวนอยู่กับคดีฆาตกรรมประหลาดของหมู่บ้านหวงซีจนปลีกตัวไม่ได้ไม่ใช่เหรอทำไมถึงมีแก่ใจมาร่วมงานเลี้ยงเต้นรำได้

            เหวยหรงฮุ่ยทำหน้าตกใจเขาหวนคิดถึงคำพูดของเจิ้งหงยี่ ตอนที่มาเชิญเขาร่วมงานเลี้ยงเต้นรำดูเหมือนจะมีคนอยากแนะนำให้ทุกคนในงานเลี้ยงเต้นรำได้รู้จัก

            เมื่อคิดถึงตรงนี้ดวงตาที่เกือบจะถูกก้อนเนื้อบดบังคู่นั้นของเขากวาดมองรอบทิศคิดในใจว่าคงไม่ใช่บุคคลยิ่งใหญ่อะไรหรอกนะ

            ขณะนั้นเองก็มีวัยรุ่นสามคนก้าวเข้ามาในงานเลี้ยงเต้นรำ

            ชายที่เดินนำหน้าผอมสูงหลังกวาดสายตามองทั่วงานเลี้ยงแล้ว รอยยิ้มจางๆ ก็ผุดขึ้นบนใบหน้า

            คนที่เดินตามหลังเขาเป็นโฉมงามผมยาวกับผู้ชายที่ทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

            “อู่หัว คนที่สามารถเข้าร่วมงานนี้ได้ต่างก็เป็นผู้มีอิทธิพลที่มีหน้ามีตา สำรวมกายและวาจาด้วยล่ะ” ชายคนนั้นเตือน

            คนที่ตามหลังผู้ชายผอมสูงคนนั้นคือหลินอู่หัวกับเกาเผิงนั่นเอง

            กับคำเตือนของเกาเผิงหลินอู่หัวก็พยักหน้าอย่างจริงจัง                                                     

            ตอนแรกพวกเขาไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงระดับนี้พวกเขามีโอกาสมาถึงที่นี่ได้ มันเป็นเพราะคุณชายเจิ้งที่อยู่ข้างหน้าพวกเขานั่นเอง

            คุณชายเจิ้งคนนี้ชื่อเจิ้งหย่งเป็นลูกชายของเจิ้งหงยี่เจ้าภาพงานเลี้ยงในครั้งนี้

            เกาเผิงกับเขาเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยและถือว่าเป็นเพื่อนที่สนิทกันไม่เบา

            และเป็นเพราะความสัมพันธ์แบบนี้เกาเผิงถึงมีโอกาสพาหลินอู่หัวมาร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้

            เกาเผิงจ้องมองยักษ์ใหญ่ที่สะเทือนวงการได้แม้เพียงกระทืบเท้าที่อยู่รอบๆเหล่านี้อย่างอิจฉาตาร้อน คิดในใจว่าหากผูกมิตรกับพวกเขาได้บริษัทของเขาต้องก้าวหน้าไปอีกขั้นแน่นอน!

            คนส่วนใหญ่ในงานเลี้ยงเมื่อเห็นเจิ้งหย่งก็จะพยักหน้ายิ้มๆ บางคนเป็นฝ่ายเข้าไปถามไถ่ด้วยซ้ำหญิงงามรอบๆก็พากันจับจ้องมาที่เจิ้งหย่งกันระนาว ในดวงตาเจือความคาดหวัง

            เจิ้งหย่งเองก็เพ่งมองเป็นระยะๆเช่นกัน คุณหนูตระกูลดังที่เข้าร่วมงานเลี้ยง แม้หลายคนจะหน้าตาสะสวยแต่กลับไม่มีคนไหนที่เขาชอบเป็นพิเศษเลย

            สาวงามนับไม่ถ้วนมักจะทำให้เกิดความเหนื่อยหน่ายทางสุนทรียศาสตร์ตอนนี้เมื่อเขาเจอสาวสวย ก็รู้สึกไม่ต่างอะไรกับคนทั่วไปกระตุ้นความรู้สึกได้ยากยิ่งนัก

            แต่ทว่าในขณะนั้นเองก็มีเรือนร่างโผล่มาในลานสายตาของเขา ทำให้เขายืนนิ่งอยู่กับที่

            เจิ้งหย่งตะลึงงันไปแล้วผู้หญิงที่สวมชุดราตรีสีแดงคนนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

            เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยงามสะดุดตาเช่นนี้มาก่อนรูปร่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้างามล่มเมือง แค่ปรากฏกายก็โดดเด่นเหนือผู้คน

            เมื่อเห็นเจิ้งหยงยืนนิ่งกะทันหันเกาเผิงก็มองตามสายตาของเขาไป จากนั้นก็อุทานออกมาว่า “พวกเขานี่นา!”

            พอได้ยินเสียงของเกาเผิงเจิ้งหย่งก็ตื่นขึ้นจากภวังค์ แล้วหันมาถามว่า “เกาเผิง นายรู้จักพวกเขาเหรอ”

            เกาเผิงพยักหน้า “เคยเจอกันแค่ครั้งเดียวฉันรู้จักผู้ชายคนหนึ่งในนั้น เขาชื่ออันหลิน เป็นนักศึกษา ส่วนชายหญิงสองคนนั้นฉันไม่รู้จัก”

            เกาเผิงตั้งใจปิดบังข้อมูลที่ผู้หญิงคนนั้นคล้ายจะมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับอันหลิน

            เขาสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อครู่แล้วท่าทางเจิ้งหย่งจะสนใจผู้หญิงคนนั้น

            ก็จริงผู้หญิงที่สวยงามสูงศักดิ์แบบนี้ เป็นใครใครก็ต้องหวั่นไหว

            นิสัยของเจิ้งหย่งเขารู้ดีจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เหยื่อที่หมายตาไว้

            จากนั้นเขาแค่รอดูเรื่องสนุกก็พอ...

            “อืม” เจิ้งหย่งได้ยินก็เริ่มประเมินสามคนนั้น

            ทั้งสามคนล้วนเป็นคนแปลกหน้าแลดูอายุน้อยมาก มองจากลักษณะแล้ว ก็ไม่ธรรมดาอย่างยิ่งน่าจะมาจากตระกูลใหญ่สักตระกูล

            “เหล่าหลิว เสิร์ฟเหล้า!” เจิ้งหย่งกวักมือ

            จากนั้นพ่อบ้านคนหนึ่งก็ยกถาดเครื่องดื่มมา ยื่นไวน์แดงสองแก้วออกมาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

            ไวน์แดงไม่ใช่เหล้าทั่วไปแต่เป็นเหล้ากระตุ้นอารมณ์ที่ถูกบ่มโดยลัทธิไสยเวทสวรรค์มีสรรพคุณสร้างความลุ่มหลงอย่างรุนแรง

            เจิ้งหย่งเป็นคนที่ขี้เกียจเสียเวลากับเรื่องของความรู้สึกหากว่าถูกใจใคร ก็เป็นเรื่องของเหล้าเพียงแก้วเดียว

            เขายกแก้วไวน์จ้องผู้หญิงคนนั้นด้วยสายตาเร่าร้อน คิดในใจว่า หญิงงามเลิศล้ำแบบนี้...คืนนี้ฉันต้องได้แน่!

            เจิ้งหงยี่กับหวงซานซานจะไปรับแขกที่มาเยือนกะทันหันจึงออกจากงานไปครู่หนึ่ง

            ด้วยเหตุนี้เมื่ออันหลิน สวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิงเจอกัน ก็เริ่มเดินเตร่ภายในงานเลี้ยง

            “สวัสดี ผมชื่อเจิ้งหย่งยินดีต้อนรับพวกคุณเข้างานเลี้ยง”

            จู่ๆ ก็มีผู้ชายผอมสูงคนหนึ่ง มาปรากฏกายต่อหน้าพวกเขาพร้อมกับถือแก้วไวน์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            “สวัสดี ผมชื่ออันหลิน” เมื่อเจอกับผู้ชายที่เข้ามาทักทายกะทันหันอันหลินก็ตอบกลับอย่างสุภาพ

            ต่อมาเซวียนหยวนเฉิงกับสวีเสี่ยวหลานเองก็แนะนำตัวเองเช่นกัน

            หย่งเจิ้งที่ตั้งใจจะมาชนแก้วกับหญิงงามคนนั้นหลังรู้ชื่อแซ่ของพวกเขาแล้วก็ชะงักไป สภาพดูย่ำแย่ไปเลย

            เขานึกถึงคำพูดที่พ่อกำชับเขาก่อนออกไปทำธุระกะทันหัน“เสี่ยวหย่งอีกสักพักจะมีแขกพิเศษของประเทศมาที่งานเลี้ยง พวกเขาชื่ออันหลินสวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิง งานเลี้ยงในคืนนี้จัดขึ้นเพื่อพวกเขา จำไว้นะต่อหน้าพวกเขา แกเป็นคนต่ำต้อย อย่าเสียมารยาทเด็ดขาด...”      

            เจิ้งหย่งย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่เจิ้งหงยี่พูดกับเขาหมายความว่าอย่างไร

            สามคนนี้มีภูมิหลังไม่ธรรมดาไม่ใช่คนที่เขาจะข้องเกี่ยวได้!

            คุณพระ...เมื่อครู่เขาคิดจะให้หญิงคนนั้นดื่มเหล้ากระตุ้นอารมณ์...

            เจิ้งหย่งยิ่งคิดก็ยิ่งกลัวเหงื่อกาฬผุดเต็มกรอบหน้า

            “คุณเจิ้ง เป็นอะไรหรือเปล่า” อันหลินพบว่าสีหน้าของเขาไม่ค่อยสู้ดีจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

            เจิ้งหย่งได้สติพูดอย่างรู้สึกผิดว่า “อ่า...จู่ๆผมก็รู้สึกไม่สบายขึ้นมากะทันหัน ต้องขออภัย ขอตัวก่อนนะครับ”

            ตอนนี้เขาแค่อยากถือไวน์แดงแก้วนี้ออกไปจากที่นี่ให้ไวที่สุด

            ไวน์แก้วนี้เป็นดังระเบิดเวลาทำให้เขาอกสั่นขวัญแขวน

            “เอ๊ะ ไวน์แก้วนี้ดูไม่เลวเลย”

            อันหลินเห็นไวน์แดงที่วางอยู่บนถาดเครื่องดื่มของพ่อบ้านจึงฉวยมาแก้วหนึ่ง

            บัดซบ!

            เมื่อเห็นฉากนี้ เจิ้งหย่งก็ตัวเซทันที

            “มาเถอะ พบกันเป็นพรหมลิขิต เรามาชนแก้วกันหน่อย!” อันหลินชูแก้วไวน์ขึ้นยิ้มๆ

            เมื่อเจิ้งหย่งได้ยินประโยคนี้ก็อยากจะปาแก้วไวน์ในมือขวาลงทิ้งเสียเหลือเกิน

            ชนแก้วงั้นเหรอจากนั้นให้อันหลินหลงรักเขาหรือไง

            ล้อกันเล่นหรือไง!

            บทสนทนาระหว่างเจิ้งหย่งกับพวกอันหลิน ดึงดูดความสนใจของคนในงานไม่น้อยเลย

            เกาเผิงมองดูอย่างสับสนงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

            ทำไมเจิ้งหย่งที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในตอนแรกจู่ๆ ถึงได้หงอเสียแล้วล่ะ

            ...        

            เมื่อเห็นเจิ้งหย่งลังเลอันหลินก็หรี่ตาเล็กน้อยแล้วถามว่า “ทำไมไม่สบาย ดื่มเหล้าไม่ได้งั้นเหรอ”

            “เฮ้อ ต้องขออภัยจริงๆ ตอนนี้ผมรู้สึกไม่สบายจริงๆ...รอให้ร่างกายหายดีแล้วครั้งหน้าผมจะดื่มกับคุณอันให้เมากันไปข้างหนึ่งเลย!”

            เจิ้งหย่งโพล่งออกมาทันที

            “ไม่เป็นไร ผมมีวิธีรักษาอาการไม่สบายของคุณได้”อันหลินยิ้มบางๆ

            “คุณอันรู้ศาสตร์แพทย์เหรอ” เจิ้งหย่งกระวนกระวาย

            “อืม วิธีของผมเรียกว่าวิธีรักษาทางกายภาพ...” อันหลินยิ้ม

            จู่ๆเขาก็ยกมือขวาขึ้น ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของเจิ้งหย่งอย่างแรง

            เพี๊ยะ!

            เสียงฝ่ามือดังกึกก้องงานเลี้ยงเต้นรำ

            เจิ้งหย่งถูกแรงมหาศาลของฝ่ามือสะเทือนจนถอยออกไปไกลสองเมตรฟันสองซี่ก็ถูกตบจนหลุดออกมาพร้อมกับเลือด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกตบจนบวมเป่ง

            “ซี้ด!” ผู้คนมากมายที่สังเกตเห็นการกระทำของพวกอันหลินพากันมองฉากตรงหน้านี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

            เกาเผิงเบิกตากว้างตกใจจนตัวแข็งไปแล้ว

            คุณพระ! นี่มันเรื่องอะไรกันทำไมอันหลินถึงตบหน้าเจิ้งหย่งต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้!

            อันหลินหันหลังไปคุยกับเซวียนหยวนเฉิงและสวีเสี่ยวหลานที่เหม่อลอยด้วยรอยยิ้มว่า   

            “อืม กับเดนมนุษย์แบบนี้ ให้ใช้กำลังจัดการพยายามอย่าใช้วาจา!”