"แกล้งหลับหรือหลับจริงอหรอครับ มั๊ยครับ พี่จะเปิดประตูรถให้"
ผมพยักหน้าแทนคำตอบก่อนที่พี่เมฆจะค่อยๆ วางผมยืนข้างรถแล้วกด่อนข้้นมากะทันหัน
"ระวังน้องก๊อป...เกือบไปแล้ว่ะ ตอนนี้ปวดหัวมากด้วย"
"แต่อีกไกลเลยนะกว่าจะถึงบ้านน่ะ" พี่เขาอธิบายด้วยสีหน้าเครียดๆ เมื่อผมบอกว่าอยากนอนและปวดหัวมาก
"ไม่ไหวแล้วครับก๊อปอยากนอน...” ผมยืนกรานคำเดิมก่อนเรอเสียงดังลั่นรถ
"ถ้าอย่างนั้นคืนนี้นอนที่นี่ก่อนแล้วกัน จะเอาั๊ยครับพี่จะแวะเซเว่น" ผมแหงนมองป้ายชื่อโรงแรงชื่อดังของพัทยาก่อนที่พี่เขาจะจอดเทียบข้างฟุตบาทหน้าเซเว่นปากทางเข้าโรงแรม
"ไม่ครับก๊อปอยากนอนมากกว่า"
เมื่อพี่เขาลงจากรถ ผมก็เอนเบาะลงนอนสายตาผมเหลือบไปเห็นร้านขายของชำที่ตั้งอยู่ถัดไปจากเซเว่นประมาณสองล็อก ผมมองเข้าไปเห็นขวดเบียร์สีสวยตั้งเรียงกันอยู่ในตู้แช่ มันช่างดูดึงดูดผมมากเลยล่ะครับ ผมไม่รอช้ารีบลงไปซื้อขณะที่ขาทั้งสองข้างแทบจะก้าวไม่ไหวด้วยซ้ำ ทันทีที่จ่ายเงินเรียบร้อยผมก็ไม่รอช้ารีบกระดกเบียร์ขึ้นดื่มอย่างกับคนที่หิวกระหายก็ไม่ปาน ผมยกเบียร์ขึ้นดื่มอีกรอบแบบรวดเดียวเพราะกลัวพี่เมฆจะมาเห็นก่อน จนเบียร์เหลือติดขวดไม่กี่อึกแล้วนำขวดไปทิ้งถังขยะทันที ก่อนจะรีบกลับมาที่รถเปิดประตูก้าวขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว ปรากฏว่าคนที่ผมกลัวมากที่สุดได้นั่งรออยู่ในรถเป็ที่เรียบร้อย เขามีสีหน้าไม่ค่อยพอใจอย่างเห็นได้ชัด 'ตายแล้วฟร็อนท่ะครับ พอดีไม่ค่อยสบายจึงอยากกลับบ้านครับพี่ พี่ช่วยพยุงก๊อปหน่อยได้่ะครับ"
พอผมคว้ากระเป๋าสะพายและกระเป๋าตัง
129
