[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90

บทที่ 44  ตาคนนี้ชอบขัดความกระตือรือร้นของคนอื่นจริง ๆ

เจียงหนานแก้มัดถุงสมุนไพรของลู่ฮุ่ยฟางกับสวี่อวี้ฉินแล้วตรวจสอบสมุนไพรอย่างชำนาญ 

“สมุนไพรตากได้แห้งมาก หนึ่งจินต่อห้าเหมา ขายราคานี้ไหมคะ”

นี่ย่อมเป็นราคาที่ดีที่สุด

สวี่อวี้ฉินได้ยินแล้วก็วางใจลง

ห้าเหมาถือว่าสูงกว่าพ่อค้าสมุนไพรในปีก่อนจริง ๆ 

ส่วนลู่ฮุ่ยฟางไม่ถือสาในเรื่องนี้เท่าไร “หนานหน่าน พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ให้ราคาถูกกว่านี้ก็ได้”

เจียงหนานกล่าวอย่างเคร่งขรึม “อาหญิง ทำเช่นนั้นไม่ได้หรอกค่ะ ของซื้อของขาย กว่าจะไปขุดสมุนไพรออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“อย่างนั่นก็ชั่งน้ำหนักเถอะ”

เจียงหนานเดินไปนำตาชั่งเหล็กออกมา สวี่อวี้ฉินแบกถุงตามไป พอเห็นว่าเจียงหนานพยายามจะยกมันออกมา แต่ตาชั่งเหล็กแทบจะไม่ขยับจึงอาสา “เดี๋ยวพวกเราช่วยยก”

สวี่อวี้ฉินวางถุงลงแล้วช่วยยกเครื่องชั่งเหล็กกับเจียงหนาน

ในใจเธอพาลคิดว่าการแต่งเข้าครอบครัวลู่ เป็นการชดใช้บาปกรรมอย่างแท้จริง

ผู้ชายในครอบครัวลู่เหมือนกันหมด สตรีจะต้องทำงาน พวกเขาไม่เคยจะออกแรงช่วยเลยแม้แต่น้อย

ชักจะเห็นใจสาวอ้วน กลัวว่าหญิงสาวจะเดินตามรอยเท้าของเธอซะแล้วสิ

เพิ่งจะคิดในใจไม่ทันไร ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ่มต่ำดังมาจากด้านใน “เดี๋ยวผมช่วยยกเครื่องชั่ง”

ลู่ฮ่าวสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำกำลังก้าวเดินเข้ามาหาพวกเธออย่างมั่นคง

พอสวี่อวี้ฉินเห็นว่าลู่ฮ่าวก้าวเข้ามาช่วยเหลือ เธอก็รู้สึกเหมือนโดนตบหน้า

ใช่แล้ว เด็กคนนี้อาจจะดีกว่าพ่อของเขา

ลู่ฮ่าวช่วยจดบัญชี ช่วงเจียงหนานจ่ายเงิน ลู่ฮุ่ยฟางเกรงใจ เอ่ยไปว่าขอเงินเล็กน้อยก็พอแล้ว เธออยากจะช่วยอุดหนุนธุรกิจของหลานสะใภ้

เจียงหนานวางเงินยี่สิบเอ็ดหยวนบนมือลู่ฮุ่ยฟาง “อาหญิง เรื่องค้าขายก็คือค้าขาย พวกเราซื้อขายต้องแบ่งแยกญาติมิตรสหายชัดเจน ไม่เอาเปรียบกัน”

ได้ยินแล้ว ลู่ฮุ่ยฟางเลยยอมรับเงินเอาไว้

สวี่อวี้ฉินยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อย คงมีแต่เธอที่คิดว่าเด็กน้อยจะเอาเปรียบเก็งกำไร

เจียงหนานจ่ายเงินให้สวี่อวี้ฉินเกินมาแปดเฟิน สวี่อวี้ฉินอยากจะคืนแต่เจียงหนานไม่รับ

หลังจากทำการค้าเสร็จ เจียงหนานก็เชื้อเชิญแขกอย่างสุภาพ “เข้ามานั่งข้างในกันเถอะค่ะ”

สวี่อวี้ฉินส่ายหัว “ไม่ล่ะ ช่วงบ่ายฉันว่าจะขึ้นภูเขาไปขุดสมุนไพรอีกรอบ”

เธอออกแรงขุดไม่กี่วันก็สามารถขายได้เกือบยี่สิบหยวน ยิ่งทำให้มีความมุ่งมั่นอยากจะรีบกลับไปขุดอีกครั้ง ใช้ประโยชน์จากฤดูนี้ให้คุ้มค่า จะได้หาเงินปรนเปรอครอบครัวให้มากหน่อย

ลู่ฮุ่ยฟางยืนอยู่ในลานบ้าน ไม่ได้ออกไปหรือเข้าไปในตัวบ้าน เจ้าตัวยืนตัวสั่น มองเข้าไปในตัวบ้านด้วยสายตาซับซ้อน

เจียงหนานกับลู่ฮ่าวย่อมเข้าใจความรู้สึกของเธอ “อาหญิง คุณปู่กำลังพักผ่อนค่ะ”

“ข้าว...เขากินข้าวหรือยัง?” ลู่ฮุ่ยฟางถามอย่างมีความหวัง

กินหรือยังน่ะหรือ?

เจียงหนานเองก็ไม่รู้ว่าผู้เฒ่าลู่กินแล้วหรือยัง?

ที่ผ่านมา เธอเอาแต่ยุ่งอยู่กับงานจนไม่ได้เข้าไปดูชายชราเลย

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มด้วยความคาดหวังของลู่ฮุ่ยฟาง เจียงหนานก็ไม่อยากทำให้ผิดหวังจึงโกหกด้วยความหวังดี “กำลังกินค่ะ แต่ยังกินไม่เสร็จ รอหนูทำงานเสร็จแล้วจะส่งกล่องข้าวกลับไปให้นะคะ”

“ได้เลย”

ลู่ฮุ่ยฟางลังเลอยู่สักครู่ แต่ก็ไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป 

สวี่อวี้ฉินคาดไม่ถึงว่าเจียงหนานกับลู่ฮุ่ยฟางจะมีความสัมพันธ์ที่ดีถึงเพียงนี้

ตอนนั้นลู่ฮุ่ยฟางทะเลาะเบาะแว้งกับชายชราเรื่องงานแต่งงาน ลู่เซิ่งหมินผู้เป็นพี่ชายคนโตก็อยู่เคียงข้างช่วยเหลือมาตลอด จนกระทั่งฟางกั๋วผิงได้รับบาดเจ็บ คนในครอบครัวลู่ฮุ่ยฟางก็เป็นเหมือนหลุมลึก เธอไม่อยากให้ลู่เซิ่งหมินเข้าไปช่วยเหลือ จึงจงใจสร้างระยะห่างระหว่างพวกเขา

สวี่อวี้ฉินแสร้งสอบถามพูดคุยกับเธอ “น้องเขยอาการเป็นอย่างไรบ้าง ได้ถามลู่ฮ่าวหรือยังว่ารักษาในโรงพยาบาลใหญ่ได้หรือไม่ได้?”

กล่าวถึงขาของฟางกั๋วผิง สีหน้าของลู่ฮุ่ยฟางก็ดูไม่ค่อยดีทันที “เสี่ยวฮ่าวบอกว่าเข้ารับการผ่าตัดได้ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา เรายังไม่มีเงินค่าผ่าตัดด้วย”

“ใช่แล้ว ไปให้หมอในโรงพยาบาลใหญ่รักษาอาการต้องใช้เงินมาก พวกเราเป็นชาวบ้านจะมีเงินมากมายเช่นนั้นได้อย่างไร แค่ค่าอาหารเสื้อผ้าของคนในครอบครัวก็หมดแล้ว” สวี่อวี้ฉินกล่าวเสร็จก็แอบตำหนิตัวเองที่พูดจาไร้สาระ เธอโยงถึงเรื่องเงินอีกแล้ว

“ชายชราก็ดื้อรั้นเสร็จเหลือเกิน แต่ถ้าใช้เงินมากมายแต่งภรรยาให้ลู่ฮ่าว ไม่แน่ว่าเขาอาจจะให้ยืมเงินรักษาอาการป่วยของน้องเขยก็ได้”

ลู่ฮุ่ยฟางรีบพูด “พี่สะใภ้ อย่าพูดแบบนั้น ถึงแม้ว่าพ่อจะให้เงิน แต่ฉันก็รับเงินไว้ไม่ได้ แค่เขายกโทษให้ฉัน ฉันก็พอใจมากพอแล้ว นี่เป็นเส้นทางที่ฉันเลือกเดินไปเอง พ่อไม่ได้ติดค้างฉัน แต่เป็นฉันที่ติดค้างพ่อต่างหาก”

สวี่อวี้ฉินพูดไม่ออก

ในใจอัดอั้นไปด้วยความไม่สบายใจ

ชายชราไม่ได้ติดค้างพวกเขางั้นหรือ พูดได้อย่างไร?

ชายชราใช้เงินมากมายแต่งภรรยาให้ลู่ฮ่าวอย่างกะทันหัน ตอนนี้ยังไม่มีวี่แววจะกลับเข้าไปในเมือง เธอกับลู่เซิงหมิ่นจึงถูกความกดดันถาโถมเข้ามาโดยปริยาย

พอถึงทางแยก ลู่ฮุ่ยฟางก็กล่าวลาสวี่อวี้ฉิน "พี่สะใภ้ ฉันจะไปก่อนนะ"

สวี่อวี้ฉินกลับถึงบ้าน เห็นลู่เสี่ยวเยว่นั่งทำผมในลานบ้านอย่างเกียจคร้านก็โกรธทันที

“ดูลูกสิ วัน ๆ เอาแต่แต่งสวยแต่งงามอยู่ที่บ้าน ไม่รู้จักทำมาหากินเสียบ้างเลย”

สวี่อวี้ฉินนึกถึงเจียงหนานที่รับซื้อสมุนไพรหาเงินแล้วมองดูลูกสาวอันแสนขี้เกียจของตนเองแล้วคิดได้ว่า

ทั้งสองคนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ลู่เสี่ยวเยว่ใช้หวีม้วนผมหน้าม้าเปียกของเธอ คิดอยากจะทำผมหยักศก

“แม่จะให้หนูทำอะไรคะ ยังไม่ถึงเวลาอาหารเย็นเลย”

“พูดเหมือนลูกทำอาหารเป็นอย่างงั้นแหละ เดี๋ยวตามแม่ขึ้นไปขุดสมุนไพรบนภูเขา”

ถ้ารับซื้อสมุนไพรจะทำกำไรได้ ขุดสมุนไพรเองก็ทำกำไรได้เช่นกัน

หนึ่งจินก็ห้าเหมาแล้ว ขุดสักสิบจิน เอามาตากให้แห้งได้สองสามจินก็ขายได้ตั้งหนึ่งหยวนกว่า

สวี่อวี้ฉินยิ่งคิดยิ่งฝันหวาน แต่ลู่เสี่ยวเย่วกลับไม่สนใจ “หนูไม่ไปหรอกนะแม่ บนภูเขาเดินลำบาก”

“งั้นลูกจะทำอะไร? งั้นไปเติมน้ำให้เต็มโอ่ง ให้อาหารหมู จากนั้นทำมื้อเย็น เดี๋ยวแม่จะกลับมาตอนเย็น”

สวี่อวี้ฉินจ้องมองไปที่ลูกสาว เกลียดที่ตัวเองไม่สามารถเอาเธอกลับไปใส่ในท้องได้อีก

ชาตินี้เกิดมาทวงหนี้กันหรืออย่างไร?

“ตักน้ำก็ให้พี่ชายรองเป็นคนทำสิแม่ ฉันเป็นสาวเป็นแส้จะมีกำลังขนาดนั้นได้อย่างไร?”

“พี่รองทำงานอยู่ที่โรงงานเครื่องมือเกษตร เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กลับมาแล้วยังจะให้เขาไปขนน้ำอีกหรือ?”

สวี่อวี้ฉินหยิบขนมเปี๊ยะในครัว แบกตะกร้าขึ้นบนหลัง โยนพลั่วลงในตะกร้า จากนั้นก็ออกจากประตูเพร้อมกับขนมเปี๊ยะ

……

ในตอนบ่าย บ้านหลังเก่าอันทรุดโทรมในที่สุดก็เงียบลง

เจียงหนานนั่งอยู่ใต้ร่มเงาในลานบ้าน ในมือถือสมุดจดบัญชี

ถึงที่บ้านจะไม่มีเครื่องคิดเลข แต่ก็มีลูกคิด

"สวรรค์"

เธออุทาน นกที่อยู่บนยอดไม้ต่างพาบินหนีอย่างตกใจ

ลู่ฮ่าวที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นซิ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง เหลือบมองไปที่ภรรยาอย่างเงียบงัน

เจียงหนานตบต้นขาฉาด “ผูกงอินสี่ร้อยยี่สิบจิน หวงฉีสามสิบแปดจิน ยังมีปั้นเซี่ยหกจิน ครึ่งวันรับซื้อได้มากขนาดนี้เชียว”

เธอรีบเขียนการคำนวณอีกครั้งบนกระดาษ

หญิงสาวพลันสีหน้าตื่นอีกครั้ง “สมุนไพรทั้งหมดได้กำไรหกสิบกว่าหยวนเลยแฮะ”

เธอหยิบสมุดบัญชี วิ่งไปหาชายหนุ่มที่กำลังอ่านหนังสือ อยากแบ่งปันความสุขของเธอกับเขา “ฉันเก่งไหม? ฉันเพิ่งทำกำไรได้หกสิบกว่าหยวนแหน่ะ”

ลู่ฮ่าวถูกเจียงหนานที่กำลังดีอกดีใจเขย่าไปมา

ใบหน้าเธอในตอนนี้งดงามกว่าที่เคยเห็นในครั้งแรกเสียอีก

เจียงหนานยกสมุดบัญชีขึ้น กล่าวต่อไปอย่างไม่มีที่ว่างให้แทรก “คุณเงินเดือนเท่าไรหรือ? เกินหนึ่งร้อยหยวนหรือเปล่า? คนธรรมดาทั่วไปได้เงินเดือนไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวนนะ แต่ตอนนี้ฉันหาเงินได้เกินครึ่งเดือนคนธรรมดาแล้ว”

“อย่าเพิ่งรีบดีใจไปล่ะ”

ลู่ฮ่าวปิดหนังสือ มองไปทางหญิงสาวแล้วกล่าวเสียงเบา “วันนี้สองในสามส่วนของสมุนไพรทั้งหมดในหมู่บ้านอยู่ในลานบ้านของเรา นั่นหมายความว่าอีกหลายวันข้างหน้าจะไม่มีสมุนไพรมากมายให้รับซื้อเหมือนวันนี้”

เขาเหลือบมองเธอ กล่าวด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “ใช่ว่าจะได้เงินหกสิบกว่าหยวนทุกวันเสียหน่อย”

เจียงหนาน “...”

พูดไม่ดีก็ไม่ต้องพูด ตาคนนี้ชอบขัดความกระตือรือร้นของคนอื่นจริง ๆ

บรรลุเป็นอรหันต์ไปแล้วหรืออย่างไร

แต่ก็จริง ไม่ใช่ทุกวันจะได้เงินหกสิบกว่าหยวนสักหน่อย

ในหมู่บ้านไม่มีสมุนไพรแล้ว เธอเองก็ต้องไม่จำกัดสมุนไพร แต่ในหมู่บ้านจินสุ่ย 

คงถึงเวลาที่เจียงหนานต้องออกเดินทางแล้ว