23. บทที่ 23
หลี่เฟยหย่าเปิดกระเป๋า ทำเหมือนหยิบส้มลูกใหญ่ออกมาจากในนั้น แต่จริงๆเอาออกมาจากในมิติ เธอหยิบออกมาเจ็ดแปดลูก แบ่งให้สองพี่น้องเป็การห้ามศึกระหว่างพวกเขา
“ส้มพวกนี้หวานมากนะ คุณลุงหลี่เจี๋ยเอามาฝากจากทางใต้น่ะ”
เธอเอาคุณลุง ที่สองเพื่อนสนิทไม่ค่อยได้เจอมาอ้าง
“ว้าว ส้มหวานมากขอบคุณนะหย่าหยา”
หวงหนิงเฉิงผู้ชอบกินเกาะส้มออกมาชิมทันที พูดออกมาอย่างสดใส ลืมว่างอนน้องสาวฝาแฝดของเขาไปทันที และแบ่งส้มที่ปอกเปลือกแล้วให้น้องสาวลองชิมบ้าง
“อื้ม หวานมากอยากซื้อไปให้คุณแม่บ้างเลย ท่านต้องชอบมากแน่นอน”
หวงหนิงอ้ายพูดออกมาอย่างชอบใจ ในความหวานสดชื่นของส้มลูกใหญ่ ผลไม้ดีๆ แบบนี้ราคาแพงและหาซื้อยากมาก เธอคิดอย่างเสียดายเมื่อนึกได้ว่า ที่มาของมันอยู่ไกลถึงทางใต้เชียว
“ได้นะที่บ้านยังมีอีกมาก เดี๋ยวตอนไปส่งฉันที่บ้านฝากเอาไปให้คุณป้าด้วยนะ”
หลี่เฟยหย่าบอกกับหวงหนิงอ้าย เมื่อเห็นว่าเพื่อนอยากจะซื้อไปฝากคนที่บ้าน แน่นอนว่าส้มนี่น่ะมีแค่ในมิติเธอเท่านั้นที่รสชาติดีมากขนาดนี้
“ตกลง ขอบคุณนะหย่าหยา” เด็กสาวตอบรับอย่างไม่ปฏิเสธเพราะพวกเธอมีอะไรดีๆ มักจะนำมาฝากกันบ่อยๆ อยู่แล้ว
ตุบ! ตุบ! ตุบ!
ทุกคนในห้องหันไปมองทางเสียงวิ่งหนักๆ เข้ามาทางประตูห้องทันที ก่อนจะพากันส่ายหน้าให้กับเ้าอ้วนิคุน ที่ชอบมาสายแล้ววิ่งตาลีตาเหลือกเข้าห้องมาอย่างนี้บ่อยๆ
“ฮื่อ เหนื่อยมาก วันนี้พวกนายห่อข้าวเช้ามาหรือ อย่าพึ่งอิ่มกันนะรอฉันก่อน”
ิคุนที่รีบวิ่งเข้าห้องมาถึงโต๊ะประจำ ที่พวกเธอนั่งกันอยู่ ก็เอามือเท้าโต๊ะพักเหนื่อยพูดกับหวงหนิงเฉิง ก่อนรีบนั่งลงที่ประจำข้างๆ หวงหนิงเฉิง และเอากล่องข้าวเช้ากล่องใหญ่ออกมาอย่างรวดเร็ว กลัวจะไม่มีเพื่อนนั่งกินข้าวด้วย
“นายตื่นสายอีกแล้ว วันนี้ไม่ลืมเอาข้าวมาด้วยสินะ ตื่นให้มันเช้าๆ หน่อยเ้าอ้วนคุนคุน”
หวงหนิงเฉิงพูดออกมาอย่างหมั่นไส้ ที่วันนี้เ้าอ้วนนี่ ไม่ลืมเอากล่องข้าวมา เพราะถ้าวันไหนที่ิคุนลืมหยิบกล่องข้าวมา แล้วประจวบเหมาะกับวันที่เขา ต้องมานั่งกินข้าวเช้าที่โรงเรียนอย่างนี้ เ้าอ้วนคุนคุนต้องทำตัวน่าสงสารจนต้องแบ่งให้ตลอด
“ฉันไม่ลืมหรอกน่าวันนี้ฉันรอบคอบแล้ว ถึงจะรีบยังไงก็ไม่ลืมข้าวเช้าแน่นอน ฉันมีแอปเปิ้ลมาเผื่อพวกนายด้วยนะ”
ิคุนเอ่ยแก้ตัวว่าเขาไม่ใช่คนขี้ลืมน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะหยิบเอากล่องใส่ผลไม้กล่องใหญ่ไม่แพ้กล่องข้าวออกมาให้ทุกคนในโต๊ะ
“โอ้ คุนคุนไม่ลืมกล่องข้าว แถมมีกล่องผลไม้กล่องใหญ่มาให้พวกเราด้วย”
หลี่เฟยหย่าเอ่ยหยอกล้อิคุนเล็กน้อย เ้าอ้วนนี่ชอบทำตัวน่ารักเหมือนรูปร่างได้ทุกวันจริงๆ
ิคุนคือเพื่อนอีกคนของกลุ่มเธอเหมือนกัน เขาพึ่งย้ายโรงเรียนมาเมื่อสามปีก่อน รูปร่างเขาไม่สูงมากค่อนข้างอ้วนจ้ำม่ำ พอรวมกับผิวขาวๆ และหน้าตา น่ารักๆ ของเขาแล้วก็ดูน่าเอ็นดูมาก
“อืมๆ พวกฉันรู้แล้วนายไม่ใช้คนขี้ลืมหรอก แค่ไม่ได้กินข้าวในบางวันบ่อยๆ เท่านั้นเอง นี่ส้มของของนายหย่าหยาเอามาฝากน่ะ”
หวงหนิงอ้ายตบหลังิคุนเบาๆสองที ก่อนจะวางส้มสองลูกใส่มือให้เพื่อนเป็การปลอบใจ
ิคุณได้แต่มองทุกคนตาปริบๆ อย่างพูดอะไรไม่ออก เ้าพวกนี้รุมกันล้อเขาอีกแล้ว!
หยอกล้อกันจนพอใจแล้วก็พูดถึงเื่ไปดูหนังที่โรงภาพยนตร์ทันที ครั้งนี้ิคุณเปลี่ยนใจจะไปด้วย จากที่เมื่อวานปฏิเสธไม่อยากไป
พวกเขาพูดคุยกัน โดยไม่รู้เลยว่าอีกมุมหนึ่งของห้อง มีใครแอบฟังอยู่ และมองหนึ่งในกลุ่มของพวกเขาด้วยความอิจฉา
หลังเลิกเรียนหลี่เฟยหย่าและเพื่อนๆ ของเธอก็นั่งรถของที่บ้านของสองแฝดไปโรงภาพยนตร์ที่อยู่ใกล้ๆ ห้างสรรพสินค้าห่างกันเพียงถนนกั้นเท่านั้น
หลังจากลงจากรถ ลุงคนขับรถก็กลับโรงเรียนทันที เมื่อตกลงเวลากลับกันเรียบร้อยแล้ว เพราะเขายังต้องไปรอรับท่านผู้อำนวยการที่ยังทำงานไม่เสร็จอีก
เด็กหนุ่มสาวทั้งสี่คนพากันแวะร้านขายไอศกรีม ก่อนเข้าไปดูหนัง พวกเขานั่งคุยเล่นกันสักพัก รอไอศกรีมหมดก่อน
บังเอิญหลี่เฟยหย่าหางตาเหลือบไปเห็นเหอซิงอี เพื่อนผู้หญิงร่วมห้องเรียน ยืนแอบมองกลุ่มพวกเธออยู่ข้างร้านขายเกาลัด ยืนมองอยู่สักพักเหอชิงอีก็หันหลังเดินออกไปอย่างเงียบๆ เธอเห็นสีหน้าไม่ชัดแต่เพราะมองผ่านกระจกร้าน ที่ไม่ได้ใสอะไรมาก
หลี่เฟยหย่าเห็นอย่างนั้นก็นึกสงสัย เพื่อนร่วมห้องคนนี้ปกติก็ชอบทำตัวโดดเด่น แต่ไม่ค่อยอยากจะเฉียดเข้าใกล้กลุ่มของพวกเธอเลย
มองมาทางเธอทีไรมีแต่สายตารังเกียจ เหยียดหยามตลอดอย่างไร้เหตุผล จนทะเลาะกับหวงหนิงอ้ายที่เป็คนใจร้อนอยู่แล้ว จึงไม่มีความอดทนกับอะไร ที่น่ารำคาญใจอย่างเหอชิงอีคนนี้นัก
เธอก็ได้แต่คิดสงสัยว่าได้ไปทำอะไรให้รึเปล่า แต่ที่ผ่านมาก็ไม่เคยได้คุยกันเลย ทำไมต้องทำสายตาแบบนั้น มองเธอเหมือนหนูสกปรกได้ขนาดนี้
แต่หลี่เฟยหย่าอดีตเด็กน้อยช่างฟ้อง มีหรือจะเก็บความสงสัยนี้ไว้เงียบๆ อยู่คนเดียว
“เมื่อครู่ฉันเห็นเหอชิงอี เธอมาแอบมองพวกเราตรงร้านเกาลัดทำไมไม่รู้อยู่สักพักเลย เธอจะทำอะไรแปลกๆ อีกรึเปล่า”
“อย่าไปสนใจคนน่ารำคาญอย่างเหอชิงอีเลย ถ้าเกิดอะไรขึ้นพวกเราก็รับมือได้อย่างปกตินั่นละ”
ทุกคนได้ยินที่หวงหนิงอ้ายพูดต่างพากัน พยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก็จริงที่ผ่านมาผู้หญิงคนนั้นชอบสร้างเื่เล็กๆ น้อยๆ อยู่เป็ปกติอยู่แล้ว วันนี้คงไม่ต่างกัน
หลี่เฟยหย่านึกถึงน้ำตกมรกต ที่เธอมักจะแอบใส่ในน้ำดื่ม ในอาหารให้เพื่อน หรือคนรอบตัวบ่อยๆ เพื่อเพิ่มความโชคดีแล้วก็เลิกคิดเื่ของเหอชิงอีอีก
“ไปดูหนังกัน ก่อนเข้าโรงหนังแวะซื้อเกาลัดก่อนนะ”
ิคุนเอ่ยชวนเมื่อไอศกรีมถ้วยใหญ่ ในมือของเขาหมดลงแล้ว ถ้าได้กินเกาลัดขั้วมันๆหวานๆ ตอนดูหนังคงจะเพลินน่าดู เด็กหนุ่มตัวอ้วนจ้ำม่ำคิดแล้วก็ยิ้มกริ่ม ชวนเพื่อนเดินเข้าร้านเกาลัดไป
“คุนคุนนายจะซื้ออะไรเยอะขนาดนั้นกัน จะกินเกาลัดแทนมื้อเย็นเลยหรือไงกัน”
เฉิงเฉิงทำเป็บ่นเพื่อนไปอย่างนั้น แต่มือกลับแอบยัดเงินให้เพื่อนซื้อเพิ่มอีก แอบทำโดยไม่ให้น้องสาวของเขาเห็น เด็กหนุ่มกำลังโตแบบเขากินไปเท่าไรมันก็ไม่พอหรอกนะ มันหิวบ่อยจนเขายังนึกหงุดหงิดเลย
เมื่อเข้าไปในโรงภาพยนตร์รอไม่นานหนังก็เริ่มฉายพอดี ทุกคนมีความสุขมากมันสนุกเกินคาดเลยละเื่นี้ เป็เื่ของสหายวัยเยาว์ห้าคนกลุ่มหนึ่ง ออกผจญภัยทั่วใต้หล้าเจอเื่ราวต่างๆ มากมาย ให้คนดูได้ลุ้นกันตัวโก่ง กับการเอาชีวิตรอดของพวกเขาอย่างเอาใจช่วย
••••••••••••••••••••••••••••
5K
