“คุณแว่น เดี๋ยวครับ!”
เสียงนั้นดังขึ้นท่ามกลางสายฝนพรำๆ ตอนห้าโมงเย็นของวันศุกร์ ปลายฝนหันไปตามเสียง พบพีทยืนถือร่มอยู่ข้างหลัง พร้อมยื่นออกมาให้ครึ่งหนึ่ง
“คุณลืมร่มไว้ที่โต๊ะนะ เดี๋ยวเป็หวัดตายพอดี”
เธอลังเลนิดหน่อยก่อนจะเดินเข้าไปใต้ร่มและรับร่มมาถือเองแทน
ฝนกลบเสียงหัวใจเธอที่เต้นแปลก ๆ ยามอยู่ข้างเขา - ผู้ชายที่เธอไม่เคยพูดด้วยจริงจังสักครั้ง
แต่บังเอิญเขาจำได้ว่าเธอลืมร่ม
“ขอบคุณค่ะ...แต่เรียกปลายฝนก็ได้ ไม่ต้องคุณแว่นหรอกค่ะ” เธอพูดเบา ๆ ไม่กล้าสบตา
“โอเค ปลายฝน” เขายิ้ม
“แล้วเรียกผมว่าพีทก็พอ อย่าเรียกพี่เลย รู้สึกแก่”
เสียงหัวเราะของเขาฟังแล้วอบอุ่นแปลก ๆ เหมือนกาแฟในวันที่ฝนตก ปลายฝนอดคิดไม่ได้ว่า...นี่เรากำลังเดินกลับบ้านกับคนแปลกหน้าอยู่จริงเหรอ?
แต่แปลกที่มันไม่รู้สึกอันตรายเลย
635
