ตัวร้ายอย่างข้า จะต้องรอดจนถึงตอนจบให้ได้

"จางเหวินเซียว แม่นางเฉิน"

หลัวเหวินเทียนมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อเขาเห็นว่าจางเหวินเซียวอยู่ที่เรือนของหลัวชิงเยี่ยน ไม่คิดว่าแผนการของเขาจะช่างง่ายดายเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าจางเหวินเซียวได้เห็นทุกอย่างภายในห้องนั้นแล้วหรืออย่างไร สีหน้าของจางเหวินเซียวถึงเป็นแบบนี้

แต่เพียงไม่นาน ใบหน้าของหลัวเหวินเทียนก็กลับมาเรียบตึง เขาแสร้งไม่พอใจเมื่อได้ยินเสียงของหลัวชิงเยี่ยนดังออกมาจากห้องนอน

"!"

ส่วนหยวนเทียนลู่ที่เดินตามหลัวเหวินเทียนเข้ามาที่เรือน เขามีใบหน้าเรียบเฉย ภายในใจของหยวนเทียนลู่แทบจะอยู่ไม่เป็นสุข เมื่อบ่าวที่เรือนของหลัวชิงเยี่ยนไปบอกกับหลัวเหวินเทียน ว่าหยางจ้าวฉวนเข้าไปที่ห้องนอนของนางแล้วมีเสียงร้องครวญครางออกมาให้ได้ยิน

ภายในใจของหยวนเทียนลู่ในตอนนั้นได้คิดว่า หยางจ้าวฉวนคงจะเสียท่าให้กับหลัวชิงเยี่ยนเสียแล้ว เขาจึงรีบตรงมาที่เรือนนี้

แต่พอถึงเรือนของหลังชิงเยี่ยน หยวนเทียนลู่กับพบว่าจางเหวินเซียวกับเฉินฟางเซียนก็อยู่ที่เรือนนี้ด้วย ไม่ใช่ว่าจางเหวินเซียวจะเห็นภาพบาดตาแล้วหรืออย่างไร เจ้าตัวถึงมีสีหน้าเช่นนี้ ช่างน่าสงสารยิ่งนัก

"เหวินเซียว ฟางเซียน"

หยวนเทียนลู่รีบเดินเข้าไปหาจางเหวินเซียวกับเฉินฟางเซียน ภายในใจของเขายังคงมีความกังวล ไม่รู้ว่าหยางจ้าวฉวนจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร

"เหวินเซียว ข้าว่าหยางจ้าวฉวนคงเมาไม่ได้สติ เขาถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้"

"..."

หยวนเทียนลู่เอ่ยคำพูดเพื่อปลอบโยนความรู้สึกของคนที่อยู่ตรงหน้า ถึงรู้ว่าคำพูดของตัวเองจะช่วยอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยๆ ก็อาจจะทำให้จางเหวินเซียวรู้สึกดีขึ้นบ้าง

จางเหวินเซียวไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาแม้น้อย เจ้าตัวหันไปมองเฉินฟางเซียนที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อให้นางเป็นคนบอกกับหยวนเทียนลู่ ว่าคนที่อยู่ในห้องนั้นไม่ใช่หยางจ้าวฉวน

เฉินฟางเซียนเองก็เข้าใจดี นางจึงเอ่ยกับหยวนเทียนลู่ด้วยเสียงที่เบาอยู่พอสมควร

"คุณชายหยวนท่านคิดมากเกินไปแล้วเจ้าคะ ท่านลองหันไปดูเอาเองว่าในห้องนั้นเกิดอะไรขึ้น"

ใบหน้าของเฉินฟางเซียนแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เมื่อนางบอกกับหยวนให้หันไปมองในห้องนั้น

"?"

หยวนเทียนลู่แปลกใจกับคำพูดของเฉินฟางเซียนเป็นอย่างมาก ว่าทำไมต้องให้ตนเองหันไปมองในห้องนั้นด้วย ไม่ใช่ว่าหยางจ้าวฉวนอยู่ในห้องนั้นหรอกหรือ ถึงจะมีความสงสัยมากแค่ไหนหยวนเทียนลู่ก็หันไปมองอยู่ดี

"!"

ภาพที่เห็นทำให้หยวนเทียนลู่มีสีหน้าตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเขาเห็นว่าหลัวชิงเยี่ยนกำลังขึ้นควบขี่ชายคนนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่า...นางกับเรียกชายคนนั้นว่าหยางจ้าวฉวนอยู่ตลอด

ความกังวลที่หยวนเทียนลู่มีก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น ใบหน้าของเขาจึงกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเอ่ยออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์

"เหวินเทียนสหายของข้า เห็นทีคราวนี้เจ้าคงจะได้น้องเขยสมใจของเจ้าเสียแล้ว"

"มันแน่นอนอยู่แล้วเทียนลู่ เพราะหยางจ้าวฉวนทำอะไรเอาไว้กับชิงเยี่ยนน้องสาวของข้า เขาก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้อยู่แล้วไม่หรือ"

หลัวเหวินเทียนยังคงแสดงท่าทางไม่พอใจในคำพูดของหยวนเทียนลู่ เขายังไม่คิดจะเดินเข้าไปในห้องที่เกิดเรื่องเพราะต้องการให้ข่าวในวันนี้ดังจนทั่วทั้งเมือง เมื่อข่าวนี้ดังไปจนทั่วทั้งเมืองแล้ว หยางจ้าวฉวนจะได้ไม่มีข้ออ้างในการปฏิเสธที่จะรับหลัวชิงเยี่ยนเข้าไปเป็นอนุที่จวน

ในขณะนั้นเอง ก็ได้มีเสียงเอ่ยถามด้วยความเฉยชาดังขึ้นมา พร้อมกับร่างเจ้าของเสียงเดินเข้ามาในเรือนอย่างไม่ทุกไม่ร้อน จึงทำให้ทุกสายตาจับจ้องไปยังเสียงที่ได้ยิน

"ข้าทำอะไรแม่นางหลัวอย่างนั้นหรือ หลัวเหวินเทียน"

"!"

หลัวเหวินเทียนมีสีหน้าที่ตื่นตกใจ เมื่อเขาเห็นว่าหยางจ้าวฉวนเดินผ่านตนเองไปอย่างไม่ทุกไม่ร้อนในเวลานี้ หลัวเหวินเทียนแทบจะอยู่ไม่เป็นสุข ภายในใจของเขาก็ได้แต่คิดว่า แล้วเป็นใครกันที่อยู่กับหลัวชิงเยี่ยนในห้องตอนนี้

ไวเท่าความคิดที่หลัวเหวินเทียนมี เขาแทบจะวิ่งเข้าไปในห้องที่เกิดเรื่องเลยก็ว่าได้ ทว่าภาพที่เขาได้เห็นในเวลานี้ มันช่างน่าอับอายยิ่งนัก

"!"

สองมือของหลัวเหวินเทียนกำแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่คิดว่าแผนการทุกอย่างที่วางมาจะพังลงไม่เป็นท่าแบบนี้ ยิ่งได้เห็นว่าหลัวชิงเยี่ยนไม่คิดที่จะหยุดขยับโยกบนร่างกายของชายคนนั้น หลัวเหวินเทียนก็ยิ่งมีอับอายมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว

เมื่อหลัวเหวินเทียนเรียกสติของตัวเองกลับมาได้ครบแล้ว เขาก็ไม่รอช้าอีกต่อไป รีบเดินตรงไปที่เตียงนอนก่อนจะจับร่างของหลัวชิงเยี่ยนมาไว้ในอ้อมกอดของเขา

ทว่า...หลัวชิงเยี่ยนกับดิ้นขัดขืนและไม่ยินยอม นางร้องออกมาอย่างคนเสียสติ ยิ่งหลัวเหวินเทียนกอดรัดนางมากเท่าไหร่หลัวชิงเยี่ยนกับออกแรงดิ้นขัดขืนมากเท่านั้น

"ปล่อยข้า ข้าจะไปหาท่านแม่ทัพหยาง ข้าบอกให้เจ้าปล่อยข้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ท่านแม่ทัพ..."

หลัวชิงเยี่ยนร้องเรียกชื่อของหยางจ้าวฉวนอย่างน่าสงสาร นางดิ้นขัดขืนจะไปหาชายที่นอนหมดเรี่ยวแรงที่เตียงนอนอยู่ท่าเดียว

"ชิงเยี่ยน ชิงเยี่ยน"

หัวใจของหลัวเหวินเทียนปวดร้าวยิ่งนัก ไม่คิดว่าชิงเยี่ยนจะมีอาการเช่นนี้ น้ำตาของเขาไหลออกมาอย่างคนเจ็บปวด ไม่ติดว่าทุกอย่างมันจะเป็นแบบนี้

"ชิงเยี่ยนพี่ขอโทษ..."

หลัวเหวินเทียนร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร เขากอดหลัวชิงเยี่ยนที่ร้องโวยวายไม่ได้สติเอาไว้ในอ้อมอก ก่อนจะหันสายตาที่โกรธเคืองมาที่แขกของเรือน

"พวกเจ้าทุกคนออกไปจากจวนของข้าให้หมด.."

"..." "..."

"..." "..."

จางเหวินเซียวมองภาพที่เห็นด้วยความเศร้าหมอง ผิดจากหยางจ้าวฉวนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขามองภาพที่ได้เห็นอย่างเฉยชาแล้วจับมือของจางเหวินเซียวเดินออกจากเรือนไป

หยวนเทียนลู่มองดูภาพหลัวเหวินเทียนเพียงเล็กน้อย แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับเฉินฟางเซียนอีกครั้ง แล้วจับมือของนางเดินตามหยางจ้าวฉวนออกจากเรือน