"โอ้ยปวดหัวจังเลยเพิ่งมาเกิดแท้ๆ ทำไมเจ็บเนื้อเจ็บตัวอย่างนี้หละ"ทอรุ้งถามอย่างสงสัย
“หืม ที่นี้ที่ไหนหละเนี้ย โอ๊ะปวดหัวจังเลย”ทอรุ้งลุกขึ้นนั่งได้ซักพักก็ปวดหัวแล้วก็มีความทรงจำของซือซิ่นหลิงก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของทอรุ้งจนเธอปวดหัวไปหมดจากความทรงจำของร่างที่นางมาอาศัยอยู่ทำให้รู้ว่าร่างนี้มีชื่อว่าซือซิ่นหลิงเป็บุตรสาวของคหบดีที่ร่ำรวยในเมืองหนิงและด้วยความที่นางเป็บุตรสาวคนเดียวในบ้านจึงได้รับความรักจากทุกคนอย่างล้นหลามอันเป็เหตุให้ซือซิ่นหลิงมีนิสัยเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจ จนเมื่อนางมีอายุได้สิบห้าปีจึงได้พบกับจิ้นจิวฝูโดยบังเอิญั้แ่นั้นเป็ต้นมานางจึงเฝ้ารักและเพ้อถึงแต่จิ้นจิวฟูอยู่เป็แรมปีในที่สุดความรักก็ได้สัมแดงฤทธิ์เมื่อมีข่าวว่าชายที่ซิ่นหลิงแอบมีใจให้ได้ส่งแม่สื่อไปสู่ขอคุณหนูตระกูลเฟยเพราะเหตุนี้จึงเป็ผลให้ซิ่นหลิงวางได้วางแผนในการเปลี่ยนข้าวสารเป็ข้าวสุกอย่างไรเสียสุภาพบุรุษอย่างจิวฝูต้องรับผิดชอบนางอย่างแน่นอนเมื่อคิดได้ดังนี้แผนการจึงเริ่มในคืนงานเลี้ยงฉลองที่บ้านตระกูลเฟยแต่อนิจาคนรับใช้สนิทอย่างเพ่ยเพ่ยไม่ทันช่วยให้นายได้สมปรารถนาก็มีอันต้องหมดสติล้มลงกองกับพื้นผู้ร้ายได้ส่งควันยาสลบเข้าไปในห้องทำให้ซิ่นหลิงที่อยู่ในห้องหมดสติอยู่เตียงหลังจากนั้นสองเค่อก็ได้มีชายชุดดำแบกร่างของจิวฝูมาวางไว้กับร่างของซิ่นหลิงแล้วจากไปอย่างรวดเร็วและทุกอย่างหลังจากนั้นจึงเป็ไปตามอย่างที่ซิ่นหลิง้า
เดือนเจ็ดในปีนั้นนางได้แต่งเข้าตระกูลจิ้นอย่างที่้าแต่ทุกอย่างต้องพลิกผันเมื่อสามวันหลังจากนั้นคุณชายจิวฝูได้แต่งอนุเข้าจวนเพิ่มอีกสามนางอนุทุกคนที่เขาแต่งเข้ามาล้วนงานเย้ายวนใจเป็อย่างยิ่งั้แ่นั่นเป็ต้นมานางก็ไม่อยู่ในสายตาจิวฝูอีกเลยนางกลายเป็เพียงฮูหยินในนามที่สามีไม่ให้ความสนใจไม่อยากพบหน้าไม่ว่าจะกรณีใดก็ตามสามีจะไม่พานางออกงานใดๆไม่เคยสนทนาั้แ่แต่งเข้ามาในจวนจิ้วแห่งนี้วันที่จิวฝูสนทนาและมองหน้านางมีวันเดี่ยวคือในวันแต่งงานเท่านั้น“จิ้นจิวผู้นี้จะไม่แตะต้องนางมารอย่างเ้าจะทำให้ทุกเวลาที่เ้าอยู่ในจวนนี้มีแต่ความทุกข์”นี้คือคำสุดท้ายที่นางได้พูดคุยกับสามีตน
"อะไรเนี้ยนี้แต่งงานมาสองปีไม่เคยกินข้าวด้วยกันเลยหน้าสามีตัวเองยังต้องแอบมองนี้แน่ใจนะว่าเป็ผัวเมียกันจริงๆ"ทอรุ้งเอ่ยออกมาอย่างขัดใจนี้สามีนะแต่จากความทรงจำสามีของซือซิ่นหลิงแล้วจิวฝูก็เหมือนกับหุ่นขี้ผึ้งที่ตั้งโชว์ในตู้กระจกที่นางจับต้องไม่ได้ถ้ามีผัวทั้งทีแล้วเป็อย่างนี้เธอสู้ไม่มียังดีเสียกว่าทอรุ้งได้แต่คิดในใจ
"ไอ้ผัวบ้าเอ่ยใส่ร้ายชัดๆยังดูไม่ออก โง่จริงๆแค่สืบดูก็รู้ว่าซือซิ่นหลิงไม่ได้ทำหึคงกะเอาตายเลยละซิ นี้ตบกะให้ไปเกิดใหม่เลยรึไง อูยเจ็บๆตบหน้าเมียยังใส่ปราณมาอีกนี้มันคือการฆาตกรรมชัดๆ"ทอรุ้งยังคงบ่นกับตัวเองเบาๆ
"ฮู ฮะ ฮูหยินฮูหยินของบ่าวท่านตื่นแล้ว ดีจังเลยเ้าค่ะ เพ่ยเพ่ยนึกว่าท่านจะจากไปเสียแล้วอีกฮือๆ บ่าวดีใจเหลือเกินเ้าค่ะฮูหยิน" เพ่ยเพ่ยเอ่ยพร้อมน้ำตา
“เพ่ยเพ่ยท่านพี่ไม่มาเยี่ยมข้าเลยรึ”นางเอ่ยถามอย่างอยากรู้ว่าสามีจะมาเยี่ยมตนหรือไม่
“ฮึก ฮูหยิน คือว่า”เพ่ยเพ่ยลังเลที่จะเอ่ยตอบกลัวว่าคำตอบของนางจะทำร้ายนางตน
“ท่านพี่คงไม่สินะ” นางรู้สึกเ็ปที่หัวใจนี้คงเป็ความรู้สึกของซือซิ่นหลิงที่หลงเหลืออยู่ในร่างที่นางมาอาศัยอยู่แน่ๆ
ด้านเพ่ยเพ่ยที่เห็นนายของตนจับที่อกตัวเองก็นึกว่านายของตนคงเ็ปที่ใจเพราะท่านนายไม่สนใจอีกตามเคย
206
