บทที่ 1 ย้อนเวลากลับมารักยุค 80
จินเยว่นอนมองหลังคาบ้านที่ทำด้วยฟางข้าวด้วยสายตาว่างเปล่kเธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้ตัวเองได้ย้อนเวลากลับมาสู่ยุคในอดีตและที่เลวร้ายที่สุดในเวลาก็คือเธอกำลังจะตายด้วยความหิว กระเพาะของจิวเยว่ส่งเสียงร้องเตือนเธอว่าหญิงสาวไม่ได้กินอะไรมาเป็เวลานานแล้ว
ร่างของเด็กผู้หญิงที่เธอเข้ามาอยู่ในตอนนี้มีชื่อว่าจินเยว่เป็ชื่อที่เหมือนกับเธอแต่ร่างนี้มีอายุเพียงสิบเก้าปีในขณะที่เธอในยุคปัจจุบันอายุสามสิบหกปีเราสองคนอายุห่างกันเกือบสิบเจ็ดปี
จินเยว่เป็ยุวชนที่ถูกครอบครัวส่งลงมาทำงานที่ชนบทเพราะพ่อและแม่ของจินเยว่ไม่้าส่งลูกชายให้ไปลำบากที่ชนบทห่างไกลจากในเมืองจึงตัดสินใจส่งจินเยว่ที่เป็ลูกสาวมาทำงานแทน วันที่เธอเดินทางมาที่ชนบทแห่งนี้จินเยว่เพิ่งมีอายุได้แค่สิบสองปีเธอถูกครอบครัวส่งมาทำงานที่หน่วยชนบทที่อยู่ห่างไกลเพียงเพราะเธอเป็ลูกสาว ครอบครัวของจินเยว่เป็ครอบครัวที่ฐานะปานกลางแต่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาว เพราะรัฐบาลมีนโยบายกำหนดให้หนึ่งครอบครัวมีลูกได้แค่สองคนเมื่อแม่ของเธอท้องและคลอดลูกชายคนที่สามออกมา จินเยว่ที่เป็ลูกคนที่สองและยังเป็ผู้หญิง จึงถูกย่าของเธอบอกให้แม่เธอส่งเธอออกไปทำงานที่ชนบท
จินเยว่จึงถูกพ่อแม่ของเธอส่งมาทำงานชนบทที่อยู่ห่างไกลโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะมีชีวิตแบบไหน พ่อของเธอทำงานเป็คนงานที่โรงงานเหล็กแม่ของเธอทำงานที่โรงงานทอผ้าพี่ชายของเธออายุมากกว่าเธอสามปีเขาอายุสิบห้าปีแล้วแต่เขาก็ยืนมองเธอที่เป็เด็กผู้หญิงถูกส่งมาทำงานที่ชนบทโดยที่ไม่สนใจอะไรเลย พวกเขาไม่้าจินเยว่มันเป็ครอบครัวที่ใจร้ายเหมือนกับครอบครัวของเธอที่อยู่ในยุคปัจจุบันจริง ๆ ที่พ่อและแม่ของเธอก็ไม่้าเธอเช่นกันพ่อแม่ของจินเยว่ในยุคปัจจุบันแยกทางกัน และทั้งคู่ก็ไปแต่งงานใหม่โดยที่ไม่มีใคร้าเธอ ปล่อยให้จินเยว่ต้องเติบโตมากับคุณยายของเธอที่กว่างโจว
คุณยายเลี้ยงดูเธอมาจนกระทั่งเธอเรียนจบมหาลัย เธอและคุณยายใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตามประสายายหลานอย่างมีความสุข จนกระทั่งท่านจากเธอไปเพราะอาการโรคชราจินเยว่ลางานเพื่อกลับมาจัดการงานศพของคุณยายที่บ้านเกิด เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยจินเยว่ที่กำลังเสียใจจากการสูญเสียคุณยายที่รัก จึง้ากำลังใจจากแฟนหนุ่มของเธอจินเยว่เดินทางไปพบเขาที่บ้านของอี้หานที่เป็แฟนกันมานานเกือบสิบปี โดยที่เธอไม่ได้โทรบอกล่วงหน้าเพราะ้าทำให้คนรักแปลกใจแต่เธอกลับถูกเขาทำให้ตกตะลึงกับสิ่งที่พบเจอแทน เมื่อพบแฟนหนุ่มของเธอและเพื่อนสาวคนสนิทที่สุดของเธอกำลังนอนกอดกันบนเตียงนอนในห้องนอนของแฟนหนุ่ม
จินเยว่นอนคิดถึงความหลังระหว่างเธอกับอี้หานที่เป็คนรักกับซินอี้ที่เป็เพื่อนของเธอไม่รู้ว่าสองคนนั้นแอบคบกันลับหลังเธอมานานแค่ไหนแล้ว จินเยว่ถอนหายใจด้วยความเศร้าใจตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะคิดถึงความหลังแล้วเพราะเธอรู้สึกหิวจนแสบท้องไปหมดเธอพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งแล้วมองดูห้องพักช้า ๆ เธอรู้ว่าตอนนี้เธอไม่มีอาหารเหลือแล้วเพราะปันส่วนของเดือนนี้ยังไม่ได้รับการแจกจ่าย และเธอที่ร่างกายที่อ่อนแอไม่มีแรงมากพอที่จะทำงานได้เท่าคนอื่นคะแนนงานจึงได้น้อย เธอจะได้ส่วนของอาหารในแต่ละเดือนน้อยตามคะแนนงาน ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้กินอะไรฉันต้องตายเพราะความหิวแน่เลย จินเยว่ขยับลุกขึ้นนั่งเอนตัวพิงกำแพงหัวเตียงห้องนี้เป็ห้องนอนรวมมีเตียงที่ทำจากไม้ไผ่วางเรียงกันหกเตียง ซึ่งเป็ห้องนอนรวมของยุวชนหญิงที่ถูกส่งตัวมาทำงานที่ชนบทแห่งนี้
เธอหลับตาลงอย่างหมดแรงตอนนี้เธอคงจะทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากยอมรับความหิวโหยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนจินเยว่ลืมมาตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดท้อง เธอนอนมองดูสภาพของห้องนอนที่เปลี่ยนไปอีกครั้งอย่างงุนงง เวลานี้เธอกำลังนอนอยู่บนที่นอนนุ่ม ๆ ภายในห้องนอนของเธอที่บ้านของคุณยายหรือว่าเมื่อกี้เธอหลับไปแล้วฝันไปใช่ไหม จินเยว่รีบลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนไปที่ห้องครัวเพื่อที่จะหาอะไรกินตอนนี้เธอหิวมากเหมือนความหิวมันตามเธอออกมาจากความฝัน เธอมีชีวิตอยู่อายุจะสี่สิบปีแล้วไม่เคยหิวแบบนี้มาก่อนในชีวิตแม้สมัยที่เธอยังเด็กคุณยายจะไม่ได้ตามใจเธอมากนักแต่ท่านก็ไม่เคยปล่อยให้เธอหิวจนแสบท้องแบบนี้ จินเยว่เปิดตู้เย็นหยิบขวดนมออกมาเทใส่แก้วก่อนที่จะยกขึ้นดื่มอย่างหิวโหย พร้อมกับหยิบขนมปังออกมากินเธอกินเหมือนตัวเองไม่ได้กินข้าวมานานหลายวัน เธอจำได้ว่าก่อนที่จะนอนหลับเธอเพิ่งจะกินอาหารเที่ยงไป แล้วตอนนี้ก็เพิ่งจะบ่ายสองเอง เธอไม่น่าจะมีอาการหิวมากขนาดนี้สงสัยฝันว่าหิวแล้วความหิวมันตามออกมาจริง ๆ จินเยว่นั่งกินขนมปังกับน้ำผลไม้และนมจนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มอิ่มแล้วจึงหยุดกิน
“ความหิวช่างเป็สิ่งที่ทรมานจริง ๆ”
จินเยว่มองดูอาหารที่อยู่ในตู้เย็นแทบจะไม่เหลืออะไรให้กินแล้ว เธอจึงตัดสินใจจะออกไปซื้อของมาไว้ในบ้านเพราะเธอกลับมาอยู่บ้านได้สองวันแล้ว แต่ยังไม่ได้ไปซื้อของเข้าบ้านเลย
สรุปเมื่อครู่เป็เพียงความฝันอย่างนั้นใช่ไหม เธอฝันไปว่าเธอได้ย้อนไปในอดีตใน่ที่มีการปฏิวัติวัฒนธรรมภายในประเทศ ชีวิตของเธอ่นี้มีแต่เื่ให้เครียดมากเกินไป ถึงทำให้จินเยว่มีความฝันแบบประหลาดและเหมือนจริงเช่นนั้น
จินเยว่แต่งตัวเพื่อเตรียมออกไปซื้อของใช้ภายในบ้านที่จำเป็ เธอคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา มันคงจะเป็เพียงแค่ความฝันเท่านั้น ถ้าเธอสามารถย้อนเวลากลับไปได้จริงโลกนี้คงจะอัศจรรย์มาก
11K
