แสงอาทิตย์ที่สาดส่งเข้ามายังจวนซิ่วิ ทำให้หลายเซียนรีบเร่งเเต่งตัวเพื่อจะตามไปส่งม่านเฉวให้ทัน เเต่ทว่าเมื่อประตูเปิดออกเขาก็ได้พบกับหวังเสิ่นทั่นำเกี้ยวมารับเขาถึงจวนแล้ว..หลายเซียนตกตลึงเพราะเขาไม่คิดว้าพ่อของเขาก็จะทำไปส่งคณะหมอหลวงด้วย
"ท่า..ท่านพ่อ ท่านก็...จะ…"
"ใช่..ข้าเป็ถึงเ้าเมืองฮุ่ยิ พวกเขาอุตส่าห์ยินดีเดินทางมาช่วยเหลือชาวเมืองเรา เช่นนี้ข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร มาสิหลานเซียนขึ้นมากับข้าเร็ว นี่มันจะเลยเวลาแล้ว เร็วเข้า!"
"เเต่ข้าว่า ข้าเดินไปเองสะดวกกว่าพะยะค่ะ ท่านพ่อเชิญเสด็จเถิดพะยะค่ะ"
"ทำเช่นนั้นไม่ได้ เ้าเป็ถึงลูกเ้าเมือง จะมาเดินดินเยี่ยงสามัญชนได้เช่นไร ทหารรีบไปนำตัวหลานเซียนมาขึ้นเกี้ยว!!"
"ได้โปรดท่านพ่อ..ให้ข้าเดินไปเถิด..ปกติข้าก็วิ่งเที่ยวเล่นในเมืองอยู่แล้วไม่มีใครสนใจข้าหรอก"
"หากเ้าเื่มากเช่นนี้ เ้าก็ไม่ควรไปตั้งเเต่ต้น" หวังเสิ่นเดินกลับเข้าไปในเกี้ยวอย่างไม่เหลือเยื่อใยให้หลานเซียน เขาสั่งให้ทหาจับตาคุมหลานเซียนเข้มและจะเดินทางออกไปส่งคณะหมอหลวงเเต่เพียงผู้เดียว ในระหว่างนั้นเองหลานเซียนก็ได้วิ่งมาขวางทางขบวนไว้ ขบวนเกี้ยวถูกหยุดชะงักทำให้หวังเสิ่นหงุดหงิดจนต้องเปิดม่านออกมาดูและสิ่งที่เห็นคือ หลานเซียนเป็คนขวางหน้าขบวนอยู่
"นี่เ้าทำอะไรของเ้าหลานเซียน หลบไป!!"
"ข้าไม่หลบ ท่านพ่อข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าขอไปส่งคณะหมอหลวงพร้อมกับท่านจะได้หรือไม่"
"หากเ้าอยากไปกับข้า เ้าก็ขึ้นเกี้ยวมาสิ เเต่ถ้าเ้าดึงดันว่าจะเดินไป เ้าก็ไม่ต้องไป" เฉินหลานเซียนรีบกระโจนตัวขึ้นไปบนเกี้ยวที่หวังเสิ่นเตรียมไว้ให้และออกเดินทางไปพร้อมๆกับพ่อ ครั้นมาถึงหน้าประตูเมืองทั้งหลานเซียนและหวังเสิ่นก็ได้ลงมาจากเกี้ยวและเดินไปนั่งในจุดที่ทหารเตรียมไว้ให้กับเ้าเมือง เวลานั้นเองขบวนคณะหมอหลวงก็ได้เข้ามาถวายตัวลาที่ละคน ซึ่งเมื่อครบตามจำนวนคณะหมอหลวงแล้ว ต่อไปก็เป็ลำดับของผู้ช่วยหมอ หลานเซียนตื่นเต้นที่จะได้พบกับม่านเฉวอีกครั้ง เเต่ทว่าผู้ช่วยหมอที่มาถวายตัวลาไม่มีม่านเฉวอยู่ในนั้นเลย
"เมื่อพวกท่านจะเดินทางกลับบ้านเมือง ตัวข้าเฉินหวังเสิ่นในนามขิงเ้าเมืองฮุ่ยิก็มีของเล็กๆน้อยๆจะตอบเเทนพวกท่าน"
"อย่าลำบากเลยท่านเ้าเมือง เพราะสิ่งที่พวกเราได้รับจากบุตรชายคนรองของท่านมันก็มากโขแล้ว ขอบคุณองค์ชายหลานเซียนที่ช่วยเหลือคณะหมอของเราและนำเงินส่วนหนึ่งมาช่วยเราซื้อยารักษาชาวเมืองที่าเ็เป็จำนวนมากนี้" เสียงขอบคุณของคณะหมอหลวงและชาวเมืองที่หนาเเน่นส่งเสียงกระทึกครึกโครมเสียงดังหนักเเน่น ทั้งนี้ก็เพื่อแสดงให้เห็นความจริงใจที่พวกเขามีต่อหลานเซียนนั่นเอง ถึงตอนนี้หวังเสิ่นก็รู้แล้วว่าการกระทำของหลานเซียนนั้นถึงแม้ว่ามันจะเปล่าประโยชน์ในสายตาเขา เเต่สำหรับในสายตาของคณะหมอหลวงและชาวเมืองฮุ่ยิแล้ว หลานเซียนเปรียบดังลูกหลานของเง๊กเซียนฮ่องเต้จาก์ลงมาโปรดสุขแก่ชาวเมืองนั่นเอง หวังเสิ่นยิ้มและพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะหันไปมองปฏิกิริยาของหลานเซียน เเต่ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับเป็ทหารสองนายนอนสลบอยู่ข้างๆ ซึ่งตอนนี้ตัวหลานเซียนเองได้หลบหนีออกมาจากที่นั่น ทันทีที่รู้ว่าในขบวนนั้นไม่มีม่านเฉวอยู่ หลานเซียนรู้สึกคิดหนักเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้นางอยู่ไหน เขาได้พร่ำนึกกับตัวเองว่านางจะไปที่ใด..สิ่งที่ที่เขาคิดได้ก็คือ บนเนินเขาอิงฮวาที่หลานเซียนเคยพานางไปนั่นเอง หลานเซียนวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปยังเนินเขาให้ท่านเจอกับนาง เเต่ทว่าเมื่อเขามาถึง ที่เนินเขาว่างเปล่าไม่มีใครเลยสักคน หลานเซียนทรุดดตัวนั่งลงที่ใต้ต้นอิงฮวาอย่างหมดอารมณ์ เพราะต่อจากนี้ไป เขาจะไม่ได้เห็นหน้านางในฝันของเขาอีกแล้ว
"ข้าอุตส่าห์ยอมขอร้องท่านพ่อ เพื่อที่จะออกมาส่งเ้าเป็ครั้งสุดท้าย แต่แล้วคำขอสุดท้ายของข้ามันก็เปล่าประโยชน์ ตอนนี้เ้าอยู่ที่ไหนม่านเฉว ข้าอยากเ้าเหลือเกิน ข้าอยากบอกกับเ้าว่า ข้ารักเ้าม่านเฉว เ้าได้ยินไหมว่าข้ารักเ้า!!" หลานเซียนะโสุดเสียงเพียงเพราะอยากให้ม่านเฉวได้รู้ถึงความรู้สึกในใจของเขา ก่อนหน้านี้หลานเซียนตั้งใจไว้ว่าเขาจะออกมาส่งนางด้วยตัวเองน่าจะใช้โอกาสนี้บอกความในใจของเขาที่มีต่อนางไปให้หมด เเต่มันก็ไม่เป็อย่างเช่นที่คิดไว้ เมื่อตอนนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางอยู่ที่ใด ในตอนนั้นเองผ้าเช็ดหน้าสีขาวก็ได้หล่นลงมาจากต้นอิงฮวาและร่วงลงมาคลุมศีรษะหลานเซียนไว้พอดี ซึ่งเขาจำกลิ่นของมันได้ดี กลิ่นที่คุ้นเคยนี้มันคือ….ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
389
