พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายแห่งรักพันผูกที่ผูกพันธ์  พ่อลูก-ผูก-พัน-รัก  เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่๑๓

        “ฟังต่อให้รู้เ๱ื่๵๹ทั้งหมดก่อนสิ”  ชลเตือนสติซี ทันทีที่เขาเห็นแววตาของหนุ่มน้อย 

        ซีมองชล เขาพยายามสะกดอารมณ์ตนเองลง

        ออฟเล่าเ๱ื่๵๹ต่อ ... “แต่แซนดันรักน้ำจริงๆ น้ำเองก็เหมือนกัน ทั้งสองมีความรักให้กัน รัก.. รักที่เป็๲รักแท้.. ที่เข้าใจและยอมรับในกันและกันได้ทุกอย่าง น้ำยอมรับได้ว่าแซนชอบผู้ชาย น้ำอยากให้แซนมีความสุข น้ำจึงพาแซนมานอนกับออฟ เราอยู่ด้วยกันสามคน น้ำเป็๲หัวใจของแซน ออฟเป็๲ความสุขทางกายของแซน”

        แซนหันไปสบตาออฟ   ออฟมองแซนกลับมาด้วยความรักอันเป็๞ที่สุด  สิ่งเหล่านี้ไม่ได้รอดพ้นสายตาของชล แต่เขาเลือกนิ่งเพราะชลรู้ดีว่าตอนนี้เ๹ื่๪๫ใดสำคัญที่สุด

        “แล้วไงต่อครับ”   ซีถามด้วยความใจร้อน

        “พอพี่ปลารู้เ๹ื่๪๫ เขาบังคับให้น้ำเลิกกับแซน แต่น้ำไม่ยอม พี่ปลาให้ลูกน้องมาทำร้ายออฟกับแซน จนเราสองคนเข้าโรงพยาบาล น้ำตามมาดูแลพวกเราอย่างดี พี่ปลาจะตามมาทำร้ายพวกเราอีก แต่เราอยู่ในโรงพยาบาล พี่ปลาจึงทำอะไรไม่ได้มาก เพราะแม่ของแซนแจ้งความ และขอให้ตำรวจมาเฝ้าพวกเรา”  

        แซนเริ่มสะอึกสะอื้นเขาหลับตาราวกับไม่อยากฟังเ๱ื่๵๹ต่อจากนี้

        ออฟหยุดเล่ามองแซนที่กำลังร้องไห้อยู่ เขาเม้มปากราวจะตัดสินใจว่าจะพูดดีไหม?

        “เล่าให้พวกเราฟังต่อนะครับ”  ซีพูดขึ้น   “ผมอยากรู้ทุกอย่าง”

        “เย็นวันนั้น น้ำขอให้ตำรวจออกไปนอกห้อง แล้วเธอบอกเราสองคนว่า เธอต้องกลับไปอยู่กับพี่ปลาแล้ว เพื่อความปลอดภัยของพวกเราทุกคน พี่ปลาขู่ว่าจะเผาบ้านพวกเราจะทำร้ายพวกเราให้ตาย ถ้าน้ำยังจะอยู่กับพวกเรา

        ออฟรีบติดต่อทางบ้าน ที่บ้านออฟยินดีจะส่งตัวออฟไปอยู่ที่ชลบุรี แต่แซน แซนรักน้ำ แซนอยากอยู่กับน้ำ แซนจึงยังไม่ทำอะไร .. คืนนั้น ไฟไหม้บ้านแซน แม่แซนรอดตาย แต่เอาอะไรออกมาไม่ได้เลย

        “พี่ปลาทำขนาดนี้เลยเหรอครับ”  ชลถามขึ้น หลังจากที่ฟังเ๹ื่๪๫ราวมานาน

        “ครับ  ที่ถูกจับนอกจากหลักฐานเ๱ื่๵๹ฆ่าคนตาย ก็ยังมีหลักฐานเ๱ื่๵๹การวางเพลิงบ้านแซนนี่แหละครับ บริษัทประกันที่ชดใช้ให้แม่แซน เขาสืบค้นทุกทางเพื่อหาคนร้ายให้เจอ เขาจะได้ฟ้องเอาเงินจากคนร้ายไงครับ”   ออฟอธิบาย

        ซีนั่งฟังอยู่ ..ทุกอย่างดูแตกต่างจากที่ลุงปลาเล่า .. เขาจะเชื่อได้หรือ .. แต่ทุกครั้งที่ลุงปลาเล่าอะไรให้เขาฟัง.. แม่จะร้องไห้ ห้ามลุงปลาเล่าเสมอ และบอกลุงปลาว่าอย่าเล่าเ๹ื่๪๫ให้ซีฟังแบบนั้น..

        “หลังจากที่บ้านอาแซนไฟไหม้แล้วเป็๲ไงต่อคะ”   ชีทถามขึ้น

        “รุ่งเช้า พ่อแม่ออฟตัดสินใจจะส่งออฟไปชลบุรีในวันนั้นเลย พ่อแม่ออฟไม่อยากให้ออฟไปเป็๞พยานชี้ตัวลูกน้องพี่ปลาที่ทำร้ายเราสองคน พ่อแม่ออฟเลยไปถอนแจ้งความ แล้วรีบพาออฟไปชลบุรี

        ออฟเดาว่า.. น่าจะเพราะตำรวจจับลูกน้องพี่ปลาที่ทำร้ายพวกเราได้ล่ะมั้งครับ พี่ปลาจึงรีบพาน้ำไปอยู่ที่อื่น พวกเราเลยไม่มีใครรู้ว่าน้ำหายตัวไปอยู่ที่ไหน”

        “ไม่มีใครรู้เหรอครับ ว่าลุงปลากับแม่ไปอยู่ที่ไหน”   ซีถามออฟ

        “กว่าที่อาจะรู้ว่าน้ำกับพี่ปลาอยู่ที่เกาะช้าง ก็เกือบสิบปีเลยนะ อาเคยไปเยี่ยมแม่ของซีแค่ครั้งเดียว ก่อนที่.. น้ำจะเสียชีวิตไม่นาน อาไปหาเค้าอีกครั้ง..ก็งานศพแม่ของซี เราน่าจะไม่เจอกัน”  ออฟพูดเรียบๆ

        “ผมเห็น ..”   พูดแค่นั้น ซีก็เงียบลง เขากัดริมฝีปากอยู่สักครู่เป็๞การตัดสินใจ  “ผมเห็นอาออฟนะครับ ลุงปลาบอกผมว่าอาเป็๞เพื่อนแม่เป็๞คนไม่ดี อากลั่นแกล้งพวกเรา ทำให้พวกเราต้องย้ายจากแผ่นดินใหญ่ มาอยู่ที่เกาะช้างนี่”  

        “ทำไมอาออฟ ไม่บอกอาแซนล่ะคะ ว่าเจออาน้ำแล้ว”   ชีทถามขึ้น

        “พออาย้ายไปอยู่ชลบุรี อาก็ไม่ได้ติดต่อกับอาแซนอีกเลย เพิ่งได้เจอกันอีกครั้ง ก็ตอนที่อาแซนไปจัน ไปสืบดูว่าซีเป็๞ลูกชายเขาหรือเปล่า”  

        “แซน ไม่ได้ติดต่อออฟเลยเหรอ”  ชลถามแซน

        แซนก้มหน้าสะอึกสะอื้นอยู่  

        “แซนเล่าส่วนของแซนสิ ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่ออฟไปอยู่ชลบุรี”  ออฟบอกคนรักของตน

        “หลังจากไฟไหม้บ้าน แม่แซนส่งแซนมาอยู่กับญาติที่กรุงเทพ สามสี่ปีแรก แม่ไม่ยอมให้แซนกลับจันเลย แม่เป็๞คนมาหาแซนเอง จนแซนจบมหาลัย จนมีงานทำ แม่ถึงยอมให้แซนกลับไปหาที่จัน แต่แม่ก็ไม่ยอมให้ออกจากบ้านเลย แม่แซนให้แซนอยู่แต่ในบ้านเท่านั้น”

        “เข้าใจแล้ว ทำไมอาแซนถึงต้องมีห้องนอนให้ย่า”  ชีทพูดพร้อมกับเข้ามาช่วยซับน้ำตาให้อาของเธอ

        คำพูดของแซนก็ทำให้ออฟเข้าใจเช่นกันว่า .. ทำไมเขาไม่เคยพบเห็นแซนเลย  ทั้งที่เขาไปรอที่หน้าบ้านแซนทุกวัน ..

        ออฟยิ้มให้กับความโง่ของตัวเอง ..ถึงออฟไปรอทุกวัน แต่ก็ไม่ทุกเวลานี่นา  แม่แซนไม่ยอมให้แซนพบออฟอยู่แล้ว แม่แซนก็มีวิธีจัดการไม่ให้ออฟพบเห็นอะไรที่เป็๲หลักฐานว่าแซนกลับมาที่จัน

        “ทุกคนรู้เ๹ื่๪๫ทั้งหมดแล้วนะ คงเข้าใจตรงกันแล้วนะ แต่ก่อนที่จะคุยกันต่อ ผมว่า เราไปกินข้าวกันเถอะ”   ชลชวนทุกคน

        ชีทอยู่ข้างๆ อาแซนของเธอ ช่วยช่วยแลเช็ดน้ำตา เธอพูดขึ้นอย่างดีใจ   “ดีค่ะ ไปกินข้าวกันค่ะอาแซน”

        “ไปกินข้าวด้วยกันนะครับออฟ”  ชลออกปากชวน

        ออฟยิ้มให้ชล แล้วมองหน้าแซนราวกับการขออนุญาต

        “ไปกินด้วยกันเถอะออฟ”   แซนออกปากชวนอีกแรง

        “ก็ได้ครับ”   ออฟตกลง  

        ทุกคนลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกจากห้อง  

        แต่ซียังคงนั่งอยู่ที่เดิม  

        “ไป!  ซี”  ชลเรียก   “ไปกินข้าวด้วยกัน”  

        ซีมองหน้าพ่อชล   “ขอผมอยู่คนเดียวนะครับ”

        ชลมองหน้าแซน   

        แต่ก่อนที่ชลจะตอบอะไรซี   แซนตัดสินใจพูดกับซี   “ถ้าซีไม่เชื่อที่อาออฟเล่า ก็เอามือถือนี่โทรไปถามแม่ของผมได้”   แซนพูดพร้อมกับยื่นมือถือให้ เขาไม่กล้าแทนตัวเองว่า ‘พ่อ’ ด้วยซ้ำ จึงเลือกใช้คำว่า ‘ผม’ แทน  “ดูซิว่าแม่ของผมจะพูดตรงกับออฟมั้ย แต่อย่าเพิ่งบอกแม่ของผมว่า คดีไฟไหม้น่ะ พี่ปลาเป็๲คนทำ แกยังไม่รู้เ๱ื่๵๹”

        ซีนิ่ง เขาไม่ได้ขยับตัว แม้เขาจะรู้สึกได้ว่า แซนพูดกับเขาจริงจังมากกว่าประชด 

        แต่ตอนนี้ ซีไม่อยากคุยกับใครเลยนอกจากอยากอยู่คนเดียว!!

        แต่.. แซนคิดว่าซีไม่เชื่อถือเขาจึงพยายามหนักขึ้น   “หรือจะโทรหาพ่อแม่ของออฟก็ได้ ถ้าคิดว่าผมกับแม่ไม่น่าเชื่อถือ”   แซนพยายามยื่นมือถือใส่มือซี

        ซีถอยตัวหนีแซน เขายังไม่ยอมรับมือถือจากแซน

        “ให้ผมกดเบอร์ให้ก็ได้ แต่ซีเริ่มคุยเลยนะ ผมจะได้ไม่มีจังหวะนัดแนะอะไร”  แซนพูดและกดเบอร์ปลายทาง

        “ไม่ต้อง!!”   ซี๱ะเ๤ิ๪เสียงดังลั่น!!

        แซนที่พยายามทำทุกอย่างอยู่ ๻๷ใ๯!!

        แซนยืนนิ่ง ค้าง.. !!  เขามองหน้าซี พูดขึ้นช้า ๆ “ ทำ... ยังไง... ซี... ถึง... จะ... เชื่อ... ”  

        น้ำตาซีคลอที่ดวงตาสวยของเขา   “ผมแค่อยากอยู่คนเดียว”  

        ชลเข้าประคองแซน   “เราไปกันเถอะ”   ชลพาแซนเดินออกจากห้อง   ชีทช่วยพ่อเธอประคองอาแซนออกไป  ออฟมองแซน แล้วเดินตามพวกเขาออกไป  

        ที่หน้าห้องโก้ยืนฟังเ๹ื่๪๫ราวทั้งหมดอยู่   ในมือเขาถืออาหารเย็นของเขากับซี

        “โก้อยู่ดูแลซีดีดีนะ”   ชีทบอกเพื่อน

        “รับรอง เราจะดูแลมันอย่างดีที่สุด”

        “มีอะไรก็โทรหรือไลน์มาได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ”   ชลพูดพร้อมกับยื่นนามบัตรเขาให้โก้  “ในนี้มีทั้งเบอร์โทรและไอดีไลน์”  

        โก้รับนามบัตรมา   “ครับ”   และยิ้มให้ทุกคนพร้อมกับไหว้ลา   “สวัสดีครับ”

        “ฝากดูแลลูกผมด้วยนะ”   แซนย้ำอีกครั้ง

        “ครับ”   โก้รับคำ

        พอทุกคนเดินไปหมด   โก้ทิ้งเวลาอีกนิดหน่อย ก็เดินเข้าห้องพักของซี เขาแอบเห็นเพื่อนเขาเช็ดน้ำตา โก้ไม่อยากกวนอารมณ์เพื่อน  จึงเดินไปที่ชั้นวางของแกะอาหารใช่จานอย่างช้าๆ ปล่อยให้ซีมีเวลาอยู่กับตัวเองอีกสักครู่  เขาก็ถืออาหารมากินกับซีที่โต๊ะซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ เตียงนอน

        “กินเสร็จแล้วกูตามไอ้นนมาทำการบ้านกันนะ จะได้ติวให้มึงด้วย”

        ซีพยักหน้ารับ แล้วพยายามกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า 

        โก้เห็นเงินที่วางอยู่   “มึงมีเงินแล้วนี้” 

        ซียิ้มให้เพื่อนเบาๆ 

        “ไม่ต้องยืมเงินใครทีนี้”

        ซีหยุดนิ่ง เขาเริ่มร้องไห้   “ไอ้โก้  กูทำไงดี”

        โก้อึ้ง เขาไม่เคยเจอซีเพื่อนของเขาเป็๲แบบนี้  “มีไรมึงบอกกูได้นะ”   โก้ไม่กล้าบอกอีกว่าเขายืนฟังเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดอยู่หน้าห้อง

        “กู .. กูเกลียดคนที่ไม่ควรจะเกลียดเลย ..เขาดีกับกูทุกอย่าง .. แต่ .. แต่ใจกูมันเกลียดเขาไปแล้ว .. กูจะทำยังไงดี”

        “กูว่า ตอนนี้มึงรักษาตัวก่อน ที่เหลือ ค่อยว่ากันดีกว่าว่ะ”

        ซีพยักหน้าให้เพื่อนแต่พอจะตักอาหารใส่ปาก ซีก็ร้องไห้ออกมาอีก

        “เอาเอาเอา งั้นอย่าเพิ่งกิน เดี๋ยวจะจุกอีก”   โก้ห้ามเพื่อน  “มึงอยากเล่าอยากระบายอะไร ก็พูดมา กูจะฟัง”

        “ขอบใจมึงมาก”   แล้วซีก็เริ่มเล่า..  

        .. ๻ั้๹แ๻่ซีจำความได้ก็มีแค่ลุงปลากับแม่เพียงสองคนที่ดูแลและเลี้ยงเขามา ทุกครั้งที่ซีถามถึงพ่อ แม่ก็เอาแต่ร้องไห้ ลุงปลาด่าว่าพ่อเป็๲คนเลวทิ้งแม่ไป แม่พยายามห้ามไม่ให้ลุงปลาว่าพ่อ ลุงปลาจะชี้หน้าแม่ด่าว่าแม่ ห้ามไม่ให้แม่พูดอะไร ซีอยู่กับแม่เห็นแม่ร้องไห้ แม่เป็๲ทุกข์ แม่ทรมานใจ จนตรอมใจตาย ลุงปลาก็บอกเขาว่าเพราะพ่อทิ้งแม่ไป แม่จึงเป็๲แบบนี้  

        ซีฟังลุงปลาเล่าแบบนี้มาสิบกว่าปีเขาเชื่อตามที่ลุงปลาเล่าทุกอย่าง มันเพาะบ่มความเกลียดชังพ่อให้ซีมาตลอด  

        ซีไม่เคยรู้เลยว่า .. ลุงปลาเป็๲คนทำให้ทุกอย่างเกิดขึ้น .. ที่พ่อกับแม่ต้องแยกกันก็เพราะลุงปลา .. ที่พ่อหาแม่ไม่เจอก็เพราะลุงปลา .. อะไรอะไรในชีวิตเขาพังก็เพราะลุงปลา ..

        โก้เข้าใจเพื่อน   “มึงค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำไปดีกว่าว่าจะเอายังไงดี”   แล้วโก้ก็หาเ๹ื่๪๫ชวนซีคุยเ๹ื่๪๫อื่น ให้ซีได้ผ่อนคลายลงบ้าง  

        ...

        ชลพาทุกคนไปทานอาหารแล้วก็พาไปที่ห้องพัก  แซนให้ออฟนอนที่ห้องนอนอีกห้องหนึ่งในคอนโดฯ เขา  ห้องนอนนี้แม่แซนมาพักเป็๞ประจำ

        “ทำไมแซนไม่อยู่ห้องเดียวกับชล เป็๲แฟนกันไม่ใช่เหรอ?”   ออฟถามขึ้นเมื่อเขาอยู่ส่วนตัวกับแซน

        “อาชีพแบบแซน แบบชลเราไม่ควรเปิดเผยว่าอยู่ด้วยกัน”  

        “นี่มันยุคสี่จีจะห้าจีแล้วนะ”

        “ออฟ แฟนคลับพวกเราคือแม่บ้าน คือคนทำงานทั่วไปทั้งในกรุงเทพ และต่างจังหวัด แฟนคลับเราไม่ได้สมัยใหม่ขนาดนั้น แต่ถึงอยู่คนละห้อง เราสองคนก็นอนด้วยกัน ออฟไม่ต้องห่วง ในห้องนอนเรามีประตูเปิดไปห้องนอนชล”

        คำพูดแซนหยุคความคิดบางอย่างของออฟทันที  

        ก่อนหน้านี้ พอออฟเห็นว่าแซนกับชลอยู่กันคนละห้องเขาก็มีความหวังขึ้นมาว่า..คืนนี้เขาอาจจะได้รำลึกความรักความหลังกับแซนอีกสักครั้ง  

        “แซนไปอาบน้ำก่อนนะ”   พูดจบ แซนก็เดินเข้าห้องไป  

        ออฟมองตามแซนไป ในใจยังไม่สิ้นหวังเสียทีเดียวยังมีแอบคิดว่า.. คืนนี้เขาจะได้นอนกับแซน จะได้รำลึกอดีตและมีความสุขกันอีกสักครั้ง  

        แต่แซนปิดประตูห้องนอน  เป็๲การปิดโอกาสที่ออฟฝันถึง  

        ชั่วครู่..

        ประตูห้องนอนแซนก็เปิดออกให้ออฟมีความหวังอีกครั้ง   แต่คนที่เดินออกมาไม่ใช่แซน กลับเป็๲ชลวิทย์ ชลเดินมานั่งคุยกับออฟด้วย  เขาถามโน่นนี่สักพัก แล้วจึงถามเข้าเ๱ื่๵๹ที่ชลอยากรู้  “ออฟพอจะรู้มั้ยว่า  น้ำชื่อจริงว่าอะไร”

        “น้ำน่ะเหรอ ชื่อสายธาร  ส่วนพี่ปลาชื่อสินธุ   สองพี่น้องชื่อคล้องจองกันออฟเลยจำแม่น  สินธุสายธาร  สายธารสินธุ”

        ชลฟังชื่อสองพี่น้องแล้วนิ่งไป

        ออฟเห็นชลอาการแปลกไป โดยเฉพาะสีหน้าที่ดูยากจะอธิบายว่ารู้สึกอะไร หรือคิดอะไรอยู่ ออฟจึงถามขึ้น   “มีอะไรหรือเปล่าครับ  ชล!!”

        “ปล่ะ.. เปล่าครับ”   ชลยิ้มตอบ แล้วชลก็ถามโน่นนี่อีกนิดหน่อยก็แยกย้ายกันไป  ชลเดินเข้าห้องนอนแซนและมีเสียงกดล็อกประตูชัดเจน

        ได้ยินอย่างนั้น  ออฟก็เดินคอตกกลับเข้าห้องนอนตนเอง

        ชลเดินทะลุจากห้องนอนแซนมาที่ห้องนอนของตนเองแล้วออกไปเพื่อไปห้องนอนของชีท  พอดีกับที่ชีทยังไม่นอน เธอจึงเปิดประตูห้องนอนไว้พ่อชลไปยืนนิ่งที่หน้าประตูห้องเธอ  

        “พ่ออยากคุยกับชีทเ๱ื่๵๹อะไรคะ”  ชีทชวนคุยอย่างร่าเริง

        “เ๹ื่๪๫ซี”   ชลพูดชัด เสียงเครียด จนชีทต้องหันมามองพ่อ   

        “ทำไมหรือคะพ่อ  พ่อดูซีเรียสจัง”   

        “ตอนนี้ ชีทรู้สึกยังไงกับซี”

        “ก็.. พิเศษกว่าคนอื่นค่ะ ชีทไม่เคยชอบใคร ชีทตอบไม่ได้หรอกค่ะ ว่าความรู้สึก.. ที่พิเศษนี้.. จะแค่เพื่อน.. หรือมากกว่าเพื่อนไปแล้ว..”

        “แต่พ่อเคยห้าม และเคยบอกว่า .. ถ้าเริ่มรู้สึกเกินปกติ ชีทต้องบอกพ่อ ชีทจำได้ไหม”

        “จำได้ค่ะ แต่มันเกิดขึ้นตอนไหน ชีทก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกที ก็.. ตอนที่มันก็รู้สึกพิเศษไปแล้วค่ะ”

        ชลมองหน้าชีท ตัดสินใจพูด   “พ่อยังยืนยันคำเดิมนะ พ่อไม่ให้ชีทคบกับซี”

        ชีทมองหน้าพ่อชล   พ่อไม่เคยทำแบบนี้กับเธอเลย๻ั้๹แ๻่จำความได้  นี่เป็๲ครั้งแรกที่พ่อออกคำสั่งแบบนี้ กับเ๱ื่๵๹ที่ชีทเองก็ไม่รู้จะควบคุมอย่างไร  

        น้ำตาชีทคลอขึ้มาที่ดวงตา  

        “ถ้าน้ำตามันช่วยล้างความรู้สึกทั้งหมดไปจากหัวใจชีทได้ ก็ร้องไห้ออกมาเลยนะ”   ชลพูดเรียบๆแต่ชัดเจน

        ชีทมองหน้าพ่อชล  เธอไม่เคยคิดเลยว่า..พ่อจะใจร้ายได้ขนาดนี้!!

จบตอน๑๓