ย้อนเวลามาเป็นพระชายากับระบบสมาร์ตโฟนต่างมิติ (จบแล้ว)

       คำพูดของม่อหลิงหานทำให้เยว่เฟิงเกออดกลอกตาไม่ได้นางคิดว่าม่อหลิงหานไม่เพียงเป็นเด็กที่ถูกบ่มมาจากไหน้ำส้มสายชู แต่ยังเป็นผีบ้าปัญญาอ่อนอีกด้วย

       “ท่านอ๋อง ข้าขอร้องละทรงใช้สมองขบคิดหน่อยได้หรือไม่ บุรุษที่บ้านหล่อเหลาเพียงนี้ ข้าจะไม่สนใจแล้ววิ่งโร่ไปหาม่อเสวียนเช่อทำอันใดแม้เขาเองจะนับว่าหล่อเหลา แต่ก็ไม่ได้หนึ่งในสามของท่านหรอก”

       เยว่เฟิงเกอพูดจบก็ถลึงตาใส่ม่อหลิงหานอย่างเคืองๆอีกครั้ง

       เมื่อม่อหลิงหานได้ยินประโยคนี้กลับรู้สึกราวกับเป็นประโยคที่ไพเราะที่สุดในโลกใบนี้

       ความไม่พอใจเพียงน้อยนิดที่เขามีต่อเยว่เฟิงเกอในตอนแรกได้มลายหายไปสิ้นก็คราวนี้เอง

       สายตาที่เขาใช้มองเยว่เฟิงเกอเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันใด

       ม่อหลิงหานคิดไม่ถึงว่าในใจของเยว่เฟิงเกอจะเห็นเขาหล่อเหลาเพียงนั้น

       ที่แท้เยว่เฟิงเกอไม่เคยชอบม่อเสวียนเช่อแต่เป็นเขาเองที่คิดเป็นตุเป็นตะ

       “เจ้าพูดอีกรอบสิ”ม่อหลิงหานอยากได้ยินเยว่เฟิงเกอชมเขาเช่นนี้อีก

       เยว่เฟิงเกอไม่เข้าใจความหมายของม่อหลิงหานนางพูดประโยคเมื่อครู่ซ้ำอีกครั้ง แล้วกล่าวต่อไปว่า “...ท่านอ๋องข้าขอบอกท่านตรงๆเลยก็แล้วกัน วันนี้ที่ข้าเข้าวังไปก็เพื่อถอนพิษให้ฮองเฮาเท่านั้น เพียงแต่พอข้าและฮองเฮาได้พูดคุยกันก็ราวกับได้พบสหายที่ห่างกันไปนานจึงสนทนากันอยู่นาน ดังนั้น ตอนที่ข้าออกมาจากตำหนักคุนหมิงแล้วอารมณ์ดีคงต้องบอกว่าเป็นเพราะได้สนทนากับฮองเฮาเรื่องราวทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้ ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่านเถอะ”

       นางพูดจบก็ไม่อยากสนใจม่อหลิงหานอีก

       จะอย่างไรนางก็เชื่อว่าตนไม่ได้ทำสิ่งใดผิดถึงแม้นางจะไม่ได้บอกความจริงต่อม่อหลิงหานทั้งหมด แต่นางก็สนทนาอยู่กับฮองเฮาตลอดจริงๆไม่ได้สนใจกระทั่งว่าตอนนั้นยังมีม่อเสวียนเช่ออยู่ด้วย

       วันนี้หากไม่ใช่เพราะม่อหลิงหานเอาแต่มาโมโหหาเรื่องนางนางก็คงไม่โกรธเพียงนี้

       ม่อหลิงหานฟังคำของเยว่เฟิงเกอในที่สุดก็ได้รู้ความจริงของเรื่องทั้งหมด ที่แท้เป็นเขาเองที่หาเรื่องให้ตัวเองโกรธ

       เมื่อนึกถึงว่าเรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะตัวเขาเองสุดท้ายทำเอาคนทั้งสองรู้สึกไม่ดีต่อกันม่อหลิงหานก็ดึงเยว่เฟิงเกอเข้ามาในอ้อมแขน กอดนางอย่างลึกซึ้ง

       เขาอยากใช้วิธีนี้ในการบอกเยว่เฟิงเกอว่าเขารู้ว่าตนผิดไปแล้ว หวังว่านางจะไม่โกรธเขา

       เยว่เฟิงเกอถูกม่อหลิงหานกอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกจึงออกแรงผลักม่อหลิงหาน “เหตุใดต้องกอดข้าแน่นเพียงนี้ด้วยข้าหายใจไม่ออกแล้ว”

       ม่อหลิงหานหัวเราะเบาๆเขาคลายอ้อมแขนออกน้อยๆ แต่ก็ยังคงตระกองกอดนางไว้เช่นเดิม ไม่ยอมปล่อยมือ

       “เป็นเปิ่นหวางที่เข้าใจเจ้าผิดไปเองอย่าโกรธเปิ่นหวางอีกเลยได้หรือไม่? ” ม่อหลิงหานมองเยว่เฟิงเกอด้วยสายตารักใคร่ลึกซึ้ง

       คนทั้งสองหน้าแนบชิดติดกันมากแทบจะจุมพิตกันอยู่แล้ว

       เยว่เฟิงเกอหลบเลี่ยงสายตาของม่อหลิงหานด้วยรู้สึกเขินอายถึงแม้ความสัมพันธ์ของนางกับม่อหลิงหานจะใกล้ชิดกันขึ้นมากแล้วแต่เยว่เฟิงเกอก็ยังรู้สึกรับไม่ได้เล็กน้อยที่ม่อหลิงหานมองนางอย่างรักใคร่ลึกซึ้งเช่นนี้

       “ท่านอ๋องอย่าอยู่ใกล้ข้าเพียงนี้อีกเลยได้หรือไม่? ” เยว่เฟิงเกอรู้สึกว่าลมหายใจของม่อหลิงหานกำลังเป่ารดเต็มหน้านาง

       ม่อหลิงหานไม่ได้ขยับหน้าออกไปตามคำขอของเยว่เฟิงเกอเขายังคงมองเยว่เฟิงเกออย่างลึกซึ้ง “พระชายายังไม่อภัยให้เปิ่นหวางใช่หรือไม่? ”

       เขาพูดพลางกระชับวงแขนที่โอบเยว่เฟิงเกอไว้

       จังหวะหัวใจของเยว่เฟิงเกอเต้นเร็วขึ้นทันทีทั้งยังหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

       นางผลักม่อหลิงหานออกไปอย่างไร้เรี่ยวแรงรีบกล่าวว่า “ข้าให้อภัยท่านแล้ว”

       “เปิ่นหวางไม่ได้ยิน”ม่อหลิงหานฝืนทนความรู้สึกที่อยากจุมพิตเยว่เฟิงเกอ ล้อนางเล่นอีกสักหน่อย

       เพื่อให้ม่อหลิงหานยอมปล่อยเสียทีต่อให้เยว่เฟิงเกอจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้ง นางก็ยังจำต้องย้ำประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง“ข้าให้อภัยท่านแล้ว ท่านรีบปล่อยข้าเถอะ”

       ครั้งนี้ม่อหลิงหานไม่กล่าววาจาอีกเขาจุมพิตริมฝีปากของเยว่เฟิงเกอทันที

       ผ่านไปนานจึงได้ผละออกจากริมฝีปากนางอย่างไม่เต็มใจ

       เยว่เฟิงเกอถูกจุมพิตจนมึนงงวิงเวียนศีรษะตาลาย

       เมื่อนางลืมตาขึ้นมาก็เห็นม่อหลิงหานกำลังใช้สายตารักใคร่ลึกซึ้งมองนางนิ่งเป็นเหตุให้นางเขินอายอีกครั้ง รีบหันหน้าหนีด้วยไม่กล้ามองหน้าม่อหลิงหาน

       ท่าทางเช่นนี้ของนางทำให้ใจของม่อหลิงหานหลอมละลายอีกครั้ง

       ความเข้าใจผิดของคนทั้งสองสลายหายไปในนาทีนี้เอง

       ยามนี้ม่อหลิงหานอยากจะครอบครองนางแล้วจริงๆเพียงแต่เขาต้องอดทนไว้

       ก่อนที่นางจะยอมรับในตัวตนของเขาทั้งหมดเขาจะยังทำเช่นนั้นไม่ได้

       ม่อหลิงหานมองเยว่เฟิงเกออย่างลึกซึ้งอยู่อีกครู่หนึ่งในที่สุดก็ปล่อยมือที่โอบนางไว้

       เยว่เฟิงเกอถอนใจเบาๆก่อนม่อหลิงหานจะจากไป นางก็กล่าวขึ้น “ท่านอ๋องในเมื่อความเข้าใจผิดระหว่างเราสองถูกขจัดไปแล้ว เช่นนั้นข้าสามารถไปไหนมาไหนในจวนอ๋องได้อย่างอิสระแล้วใช่หรือไม่? ”

       ม่อหลิงหานยกมือขึ้นลูบไรผมข้างหูของเยว่เฟิงเกอเบาๆกล่าวอย่างลึกซึ้งว่า “วันหน้าชายารักมีอิสระในการเข้าออกจวนอ๋องหากว่าชายารักชอบเที่ยวเล่นด้านนอก เปิ่นหวางก็จะไม่ขวางเจ้า”

       เมื่อได้ยินว่าตนสามารถเข้าออกจวนอ๋องได้อย่างอิสระซ้ำยังสามารถออกไปเดินเล่นด้านนอกได้ด้วย ใบหน้าเยว่เฟิงพลันเกอปรากฏรอยยิ้มกว้างทันที

       นางสวมกอดม่อหลิงหานแล้วจุ๊บแก้มเขาเบาๆทีหนึ่ง

       “ข้ารู้ว่าท่านอ๋องดีกับข้าที่สุดเลย”

       ม่อหลิงหานถูกเยว่เฟิงเกอออดอ้อนจนหัวเราะออกมาเขาลูบจมูกเยว่เฟิงเกอเบาๆ ถึงได้หมุนกายไปจากเรือนแห่งนี้

       เขายังมีเรื่องต้องไปจัดการจึงไม่ค้างแรมที่นี่

       รอจนม่อหลิงหานจากไปแล้วนางถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง

       สุดท้ายก็เข้าไปในเกมเมืองหิมะลุ่มหลงอีกครั้งคิดจะเล่นเกมก่อนหลับ

       แต่เมื่อนางเข้าไปในเกมแล้วกลับได้ยินเสียงแก่ชราดังขึ้นในเซิร์ฟเวอร์หลัก

       “น่าเสียดายยิ่งมู่เหยียนเฉินมู่เหยียนรั่ว พวกเจ้าไม่อาจผ่านด่านกลไกไร้เทียมทานได้เนื่องจากพวกเจ้าทั้งสองไปสัมผัสโดนค่ายกลในด่านกลไกไร้เทียมทานเข้า จึงต้องทำการรีเซตใหม่อีกครั้งชั่วชีวิตนี้พวกเจ้าไม่อาจออกมาจากกลไกไร้เทียมทานได้อีกแล้ว”

       เมื่อเสียงเฒ่าชราพูดจบเยว่เฟิงเกอก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

       นางเคยเล่นกลไกไร้เทียมทานนั่นมาก่อนทั้งยังเคยไม่ระวังไปถูกค่ายกลเข้า แต่นางไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้

       ตอนนั้นหลังจากที่เยว่เฟิงเกอไม่ระวังไปสัมผัสโดนค่ายกลในเกมเข้าหลังจากระบบรีเซตใหม่ นางก็แค่ถูกขังต่อไปอีกสองชั่วโมง

       รอจนเวลาผ่านไปนางก็สามารถออกมาบุกทะลวงด่านต่างๆได้ใหม่อีกครั้ง

       แต่ตอนนี้มู่เหยียนเฉินมู่เหยียนรั่วสองพี่น้องกลับจะถูกขังไว้ในกลไกไร้เทียมทานนั่นชั่วชีวิต

       ดูท่าหากยังไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือสองพี่น้องคู่นั้นคงต้องถูกขังอยู่ในเกมเมืองหิมะลุ่มหลงนี่ไปชั่วชีวิตแน่

       ถึงแม้เยว่เฟิงเกอจะไม่รู้ว่าสองพี่น้องนั่นหลุดเข้าไปในเกมได้อย่างไรแต่นางรู้สึกว่าตนจำเป็นต้องช่วยพวกเขาออกมา

       เยว่เฟิงเกอกำลังจะมุ่งหน้าไปหากลไกไร้เทียมทานแต่กลับมีอุ้งเท้าแมวมาวางพาดไปบนหน้าจอโทรศัพท์

       เยว่เฟิงเกอหันศีรษะไปมองไม่รู้จิ๋วปิ่งมาปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อใด

       “จิ๋วปิ่ง เจ้าไม่ได้ไปหาเสี่ยวฮัวของเจ้าหรือเหตุใดถึงกลับมาอีกแล้ว? ” เยว่เฟิงเกอพูดพลางยื่นมือไปลูบศีรษะน้อยๆของจิ๋วปิ่ง

       จิ๋วปิ่งร้องเมี๊ยวพร้อมแย้มยิ้มจนตาหยี“เมื่อครู่ท่านเก้าไปแอบจุ๊บเสี่ยวฮัวมาทีหนึ่ง กลัวจะถูกนางไล่ตีจึงรีบวิ่งกลับมา”

       เยว่เฟิงเกอขบขำยิ่งคิดไม่ถึงว่าเขาจะยังกลัวถูกไล่ตีเสียด้วย

       “พระชายาท่านกำลังเล่นอะไรอยู่? สถานที่แห่งนี้ เหตุใดถึงได้ดูคุ้นเคย ราวกับท่านเก้าเคยไปมา”จิ๋วปิ่งพูดพลางจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์

       เยว่เฟิงเกอประหลาดใจมากจิ๋วปิ่งบอกว่าเขาเคยไปเมืองหิมะลุ่มหลงมาก่อน? แต่มันคือเกม ส่วนจิ๋วปิ่งเป็นแค่แมวตัวหนึ่งเขาจะเข้าไปในเกมได้อย่างไร?

       “เจ้าแน่ใจนะว่าเคยไปที่นี่? ” เยว่เฟิงเกอมองจิ๋วปิ่งด้วยความสงสัยใคร่รู้

       จิ๋วปิ่งเอียงศีรษะน้อยๆเขาคิดอยู่นานในที่สุดก็นึกออก จึงร้องเมี๊ยวออกมา “ท่านเก้าคิดออกแล้วท่านเก้าเคยติดตามเจ้านายไปยังสถานที่แห่งนี้ครั้นยังอยู่ที่แคว้นเสวี่ยอวี้”

       เยว่เฟิงเกออึ้งไปครู่หนึ่งจากนั้นถามต่อ “เจ้ากำลังจะบอกว่าเมืองหิมะลุ่มหลงนี้ ตั้งอยู่ในแคว้นเสวี่ยอวี้? ”

       จิ๋วปิ่งพยักหน้าตอบกลับว่า “ถูกต้อง สถานที่แห่งนี้มีชื่อว่าเมืองหิมะลุ่มหลงตั้งอยู่ในแคว้นเสวี่ยอวี้ อีกทั้งสถานที่นี้ยังเป็นสถานฝึกยุทธ์ของแคว้นเสวี่ยอวี้คนที่สามารถออกมาจากสถานที่แห่งนี้ได้ วรยุทธ์จะอยู่ในระดับราชาปีศาจเลยทีเดียว”

       ครั้งนี้เยว่เฟิงเกออึ้งค้างไปแล้วนางคิดไม่ถึงว่าเกมที่นางเล่นจะเกี่ยวข้องกับแคว้นเสวี่ยอวี้ในโลกใบนี้

       และเมืองหิมะลุ่มหลงนี้ยังเป็นหนึ่งในเมืองที่ตั้งอยู่ในแคว้นเสวี่ยอวี้ซ้ำยังถูกใช้เป็นสถานที่ฝึกยุทธ์สำหรับชาวยุทธ์อีกด้วย โดยคนที่ออกมาจากสถานที่แห่งนั้นได้วรยุทธ์จะอยู่ในระดับราชาปีศาจ

       นี่มันเหมือนกับระดับในเกมของนางมากจริงๆ