“มีอะไรหรือเปล่าเหลียงอ้าย ทำไมหน้าตื่นแบบนั้น” องค์รัชทายาททรงทัก
“เปล่าพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายพยายามสงบสติอารมณ์ให้ได้มากที่สุด
“แล้วหมอฉู่หลินไปไหนแล้ว” องค์รัชทายาททรงทอดพระเนตรเห็นเพียงเหลียงอ้ายคอยนั่งเฝ้าท่านป้าเท่านั้น
“หม่อมฉันอยู่นี่เพคะพอดีว่าหม่อมฉันไปต้มยาสมุนไพรมา” ฉู่หลินยกถ้วยยาสมุนไพรเดินเข้ามา
“ท่านป้าเป็นอย่างไรบ้าง”องค์รัชทายาทตรัส
“ตอนนี้เลือดลมเดินสะดวกแล้วเหลือเพียงแต่รักษาสภาพจิตใจเท่านั้นเพคะ” หมอฉู่หลินรายงาน
“ฝากด้วยนะฉู่หลินเจ้าต้องรักษาท่านป้าให้หาย” องค์รัชทายาททรงมีความหวัง
“หม่อมฉันจะพยายามจนสุดความสามารถเพคะ”หมอฉู่หลินกล่าว
“งั้นพวกเรากลับตำหนักกันเถอะเหลียงอ้าย” องค์รัชทายาทตรัส
“เอ่อเดี๋ยวกระหม่อมตามไปพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายกล่าว
“เจ้าอยู่กับฉู่หลินสองต่อสองแบบนี้มันไม่งาม ควรรักษาชื่อเสียงของฉู่หลินด้วย” องค์รัชทายาททรงเตือน
“แต่ว่า….” เหลียงอ้ายกำลังจะแย้งแต่ก็ไม่อาจขัดรับสั่งได้
“ไปกันเถอะข้ามีเรื่องปรึกษาเจ้า” องค์รัชทายาททรงจูงมือเหลียงอ้ายให้กลับตำหนักด้วยกัน
******************************
ณ ห้องทรงงาน
“เราจับนางกำนัลปิงเอ๋อไปส่งคืนพระสนมเอกแล้ว”องค์รัชทายาทตรัส
“เหตุใดถึงไม่ลงโทษนางพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายสงสัย
“ลงโทษไปก็เท่านั้นสู้เปิดศึกกับพระสนมเอกไปตรงๆเลยดีกว่า เรื่องนี้ถือว่าตกไปเรามีเรื่องสำคัญจะบอกเจ้า” องค์รัชทายาทตรัส
“เรื่ององค์ชายรองเตรียมตัวก่อการกบฏใช่มั้ยพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายพอเดาออก
“ใช่! เราต้องการให้เจ้าวางแผนจับกุมองค์ชายรอง” องค์รัชทายาททรงบอกพระประสงค์
“ก่อนที่กระหม่อมจะบอกแผนการกระหม่อมขอสอบถามเรื่องท่านป้าก่อนพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายอยากรู้ความจริง
“ถามอะไรงั้นหรือ” องค์รัชทายาททรงสงสัย
“ท่านป้าคืออดีตฮองเฮาใช่มั้ยพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายถามตรงๆ
“เจ้าเก่งมากนึกไม่ถึงว่าเจ้าจะสามารถสืบได้” องค์รัชทายาทตรัส
“เรื่องเป็นไงมาไงพะย่ะค่ะทรงเล่าให้กระหม่อมฟังได้มั้ย” เหลียงอ้ายอยากรู้ความเป็นมา
“เสด็จแม่บุญธรรมหรือองค์ฮองเฮานั้นเป็นผู้หญิงที่ฝ่าบาททรงรักมากจึงทำให้เป็นที่อิจฉาของบรรดาเหล่าสนมรวมไปถึงพระสนมเอกด้วยพระสนมเอกเริ่มมีอำนาจมากขึ้นหลังจากคลอดพระโอรสทำให้มีขุนนางบางกลุ่มแอบสนับสนุนพระสนมเอกอย่างลับๆพระนางมีเป้าหมายใหม่คือต้องการตำแหน่งฮองเฮาจึงคิดแผนการชั่วโดยการสร้างหลักฐานปลอมและหาพยานเท็จมาใส่ร้ายป้ายสีฮองเฮาในตอนนั้นฝ่าบาททรงหวาดระแวงว่าฮองเฮาจะสนับสนุนองค์ชายรองซึ่งเป็นลูกแท้ๆคอยสืบทอดบัลลังก์แทนเราดังนั้นฝ่าบาทจึงทรงหลงเชื่อคำยุยงจากเหล่าขุนนางชั่วได้โดยง่ายพระองค์ทรงมีราชโองการให้ลงโทษฮองเฮาด้วยการดื่มยาพิษเราซึ่งเป็นลูกบุญธรรมของฮองเฮา แม้รู้ว่าเสด็จแม่ถูกใส่ความแต่ไม่อาจหาหลักฐานมาหักล้างได้ จึงคิดแผนการช่วยชีวิตเสด็จแม่เราอาสาเป็นผู้ทำโทษเสด็จแม่เสียเองนั่นจึงทำให้หยางต้วนและเซียงเซียงเกลียดเราตั้งแต่นั้นมาเราได้ไปขอยาหยุดชีพจรชั่วคราวจากหมอพิษ ซึ่งยานั่นก็ใช้ได้ผลจึงทำให้สามารถตบตาทุกคนได้ ผ่านไปสองวันเราก็รีบขุดนำร่างของเสด็จแม่ขึ้นมาพร้อมกับให้ทานยาแก้ซึ่งนั่นก็ทำให้เสด็จแม่ฟื้นขึ้นมา แต่สิ่งที่เราคาดไม่ถึงก็คือเสด็จแม่ทรงมีความจำเสื่อมและมีสุขภาพอ่อนแอตั้งแต่บัดนั้น” องค์รัชทายาทตรัสเล่า
“หากพระองค์ทรงบอกองค์ชายรองเรื่องราวความบาดหมางทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้นพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายได้รับรู้แล้วว่าองค์ชายรองทรงเข้าพระทัยองค์รัชทายาทผิดไป
“เราบอกพวกเขาไม่ได้จริงๆหากฝ่าบาททรงทราบ พระองค์ทรงต้องลงอาญาอดีตฮองเฮาด้วยตัวพระองค์เองเป็นแน่” องค์รัชทายาททรงไม่ได้ห่วงว่าตัวเองจะได้รับโทษเช่นไร แต่ห่วงเสด็จแม่บุญธรรม
“ก็ได้พะย่ะค่ะกระหม่อมจะบอกแผนการเผด็จศึกครั้งนี้ แต่กระหม่อมมีเรื่องทูลขอ” เหลียงอ้ายตัดสินใจช่วยองค์รัชทายาท
“ว่ามาสิ” องค์รัชทายาททรงรอฟัง
“โปรดไว้ชีวิตองค์ชายรองด้วยพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายขอร้อง
“ทำไมล่ะ” องค์รัชทายาททรงแปลกพระทัย
“พระองค์ก็ทรงทราบดีนี่พะย่ะค่ะว่าองค์ชายรองทรงแค้นพระองค์เพราะอะไรและในเมื่อพระองค์ทรงช่วยเหลืออดีตฮองเฮาพระองค์ก็ควรอธิบายให้น้องชายของพระองค์เข้าพระทัยด้วยนะพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายมองเห็นว่าทั้งสองพระองค์เพียงแค่ผิดพระทัยกันเท่านั้น
“เราไม่เคยคิดทำร้ายน้องของตัวเอง”องค์รัชทายาททรงปรารถนาดีต่อน้องๆเสมอ
“ในตอนนี้พระสนมเอกทรงมีฐานกำลังมากมายนักพระองค์และองค์ชายรองควรร่วมมือกันต้านภัยครั้งนี้นะพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายกล่าว
“เจ้าว่าแผนการมาเถิด”องค์รัชทายาททรงรอฟัง
“กระหม่อมเขียนแผนการให้แล้วทรงพิจารณาดูเถิดพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายยื่นกระดาษให้
องค์รัชทายาททรงรับกระดาษมาเปิดอ่านสักพักก็ตรัสว่า “นี่เจ้าเห็นเราเป็นคนขลาดเขลาถึงขนาดต้องโจมตีศัตรูตอนพวกเขานอนหลับอย่างนั้นหรือเจ้าดูถูกเรายิ่งนัก”
“กระหม่อมไม่ได้มีเจตนาทำให้พระองค์ไร้ศักดิ์ศรีโจมตีศัตรูในยามวิกาลแต่ที่กระหม่อมให้ทำเช่นนั้นหนึ่งเพื่อไม่ให้ใครรู้ว่าองค์ชายรองทรงกำลังก่อการกบฏสองเพื่อไม่ให้ทั้งพระองค์และองค์ชายรองทรงสูญเสียกองกำลังโดยใช่เหตุพะย่ะค่ะเชื่อกระหม่อมสักครั้ง ในเวลานี้องค์ชายรองทรงแค้นพระองค์อยู่ยังไงองค์ชายรองก็ทรงจู่โจมอย่างเต็มกำลังแน่นอน” เหลียงอ้ายต้องการเลี่ยงการสูญเสียไพร่พล
“ก็ได้เราจะเชื่อเจ้าสักครั้ง ว่าแต่เจ้าได้แผนผังมาได้ยังไง” องค์รัชทายาททรงสงสัย
“กระหม่อมบอกไม่ได้พะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายกล่าว
“เราไม่ถามก็ได้ว่าแต่หากแผนการสำเร็จ เจ้าอยากได้อะไรเป็นรางวัล”องค์รัชทายาททรงเห็นว่าเหลียงอ้ายมีความดีความชอบ
“กระหม่อมขอเพียงเมื่อถึงวันที่พระองค์ทรงครองราชย์ได้โปรดทำตามสัญญา คือ ยอมปล่อยกระหม่อมไปพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายไม่ต้องการอะไรนอกจากเมื่อเป้าหมายสำเร็จเขาจะสามารถออกไปใช้ชีวิตอย่างสงบที่ไหนสักแห่ง
“มีแต่คนอยากเป็นขุนนางรับใช้แผ่นดินทั้งนั้น”องค์รัชทายาททรงไม่เข้าพระทัย
“กระหม่อมต้องการใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายเบื่อการเมืองการปกครอง
“เราหาสาวงามมาเป็นฮูหยินของเจ้าดีมั้ย”องค์รัชทายาททรงเสนอ
“กระหม่อมมีคนรักอยู่แล้วพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายกล่าวเพื่อตัดบท
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”องค์รัชทายาททรงไม่เคยเห็นว่าเหลียงอ้ายจะยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหน
“สาวชาวบ้านคนนึงพระองค์ทรงไม่รู้จักหรอกพะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายกลัวจับได้ว่าเขาโกหก
“หญิงชาวบ้านจะสู้สาวชาวเมืองได้อย่างไร”องค์รัชทายาทตรัส
“หญิงชาวบ้านมีความจริงใจใฝ่สมถะมากกว่าพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายกล่าว
“เราจะรีบดำเนินการตามแผนก็แล้วกัน”องค์รัชทายาททรงเปลี่ยนเรื่อง
******************************
ณ ฐานลับขององค์ชายรอง
ท่านแม่ทัพลั่วหยางและองค์รัชทายาทสวมชุดดำนำพรรคพวกแอบลอบเข้าไปในฐานลับตามแผนผังที่เหลียงอ้ายเขียนไว้ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็ใช้วิธีเป่าควันยาสลบใส่ทหารทุกคนจากนั้นก็นำกองกำลังใช้ผ้าปิดจมูกแล้วรีบเข้าจับมัดแขนขาทหารเหล่านั้นเป็นที่เรียบร้อย
แต่สำหรับองค์ชายรองผู้จมูกดีทรงรู้ทันพระองค์กำลังจะหนี แต่ทั้งแม่ทัพและองค์รัชทายาทพากันดักหน้าไว้
“นึกไม่ถึงว่าพระองค์จะทรงใช้วิธีลอบกัดแบบนี้ช่างไม่สมกับเป็นพระองค์เลยนะพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองทรงเจ็บพระทัย
“ยอมจำนนเสียเถิดหยางต้วนเราไม่อยากฆ่าเจ้า” องค์รัชทายาทตรัส
“กระหม่อมยินดีแลกด้วยชีวิตไม่ว่ายังไง กระหม่อมจะปลงชีวิตพระองค์ให้จงได้” องค์ชายรองทรงไม่ยอมและพร้อมที่จะต่อสู้
“บังอาจ! พระองค์ทรงตั้งสติสิ นี่เป็นพี่ชายของพระองค์นะพะย่ะค่ะ” ท่านแม่ทัพลั่วหยางกล่าว
“เราไม่เคยเห็นศัตรูที่ฆ่าแม่เป็นพี่” องค์ชายรองทรงแค้นฝังพระทัย
และแล้วทั้งสามก็ปะมือกันกลายเป็นสองรุมหนึ่ง การต่อสู้ครั้งนี้จะใช้วิธีอย่างชายชาติทหารไม่ได้เพราะองค์รัชทายาททรงต้องการจับเป็นเท่านั้น
แต่ทว่าองค์ชายรองนั้นทรงมีวรยุทธ์สูงต้องใช้เวลาถึงรุ่งเช้ากว่าองค์รัชทายาทจะทรงสามารถเผด็จศึกได้
ตอนนี้ชายสูงศักดิ์ถูกมัดด้วยโซ่ตรวนแน่นหนาและถูกนำตัวไปขังไว้ในคุกทหาร
“เจ้าได้รับบาดเจ็บเราจะไปพาหมอมาตรวจอาการเจ้า” องค์รัชทายาททรงห่วง
“กระหม่อมไม่รักษาไม่ต้องพามาพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองตรัสเสียงแข็ง
“เจ้าอยากตายหรืออย่างไร”องค์รัชทายาทตรัสอย่างโมโห
“กระหม่อมคิดก่อการกบฏเช่นนี้ยังไงพระองค์ก็ทรงประหารกระหม่อมอยู่ดี จะมาแสร้งทำดีกับกระหม่อมทำไมพะย่ะค่ะ”องค์ชายรองตรัส
“เรายังไม่ให้เจ้าตายตอนนี้หรอกทหาร ไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้” องค์รัชทายาททรงสั่งการ
“พะย่ะค่ะ” ทหารรับคำ
แต่แล้วไม่ว่าหมอคนไหนก็พากันวิ่งหนีออกมาทั้งสิ้น เพราะองค์ชายรองไม่เพียงไม่ให้รักษายังตะคอกไล่ และหากมีหมอคนไหนต่อต้านคอยพยายามที่จะรักษาพระองค์พระองค์ก็ทรงใช้กำลังทำร้ายหมอผู้นั้น แม้ตัวพระองค์จะทรงถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนก็ตาม
“เจ้าทำแบบนี้ทำไมน่ะหยางต้วนมันไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะมาต่อต้านเราเช่นนี้” องค์รัชทายาททรงกริ้วกับความดื้อด้านของน้องชาย
“กระหม่อมไม่รักษาก็คือไม่รักษาพะย่ะค่ะ” องค์ชายรองตรัสเสียงแข็ง
“ตามใจก็แล้วกัน” องค์รัชทายาททรงหมดความอดทน
******************************
องค์รัชทายาททรงกริ้วมากพระองค์เสด็จไปที่ห้องประชุมทันที
“เจ้ามาที่นี่ทำไมน่ะเหลียงอ้าย”องค์รัชทายาททรงทอดพระเนตรเห็นเหลียงอ้ายเดินมาพร้อมกับท่านหมอฉู่หลิน
“กระหม่อมรู้ดีว่าองค์ชายรองทรงดื้อมากแค่ไหนแต่มีคนผู้หนึ่งสามารถกำราบองค์ชายรองได้พะย่ะค่ะ” เหลียงอ้ายกล่าว
“ใครกัน” องค์รัชทายาททรงสงสัย
“แม่นางฉู่หลินพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายเสนอ
“ข้างั้นหรอข้าทำไม่ได้หรอก” ฉู่หลินปฏิเสธ
“ไม่ลองก็ไม่รู้จริงมั้ย”เหลียงอ้ายกล่าว
“ทำไมข้าต้องทำด้วย”ฉู่หลินเองก็กลัวองค์ชายรองเหมือนกัน
“องค์ชายรองได้รับบาดเจ็บแม้เพียงน้อยนิด แต่หากไม่รักษา ก็อาจทำให้บาดแผลอักเสบได้ไม่ใช่หรือ เจ้าเป็นหมอเจ้าจะไม่รักษาผู้ป่วยอย่างนั้นหรือ” องค์รัชทายาททรงเกลี้ยกล่อมเพราะยังไงฉู่หลินก็ยังคงเป็นชายาขององค์ชายรอง
“ก็ได้เพคะ” ฉู่หลินใจอ่อน
******************************
ณ คุกทหาร
องค์ชายรองทรงนั่งขัดสมาธิหลับดวงเนตรราวกับนั่งสมาธิ
“ทรงบาดเจ็บโดนฟันที่ไหล่และมีเลือดซิบขนาดนี้เหตุใดถึงไม่ยอมให้หมอทำแผลให้ล่ะเพคะ” ฉู่หลินเข้ามาในคุกและนั่งเผชิญหน้ากับชายสูงศักดิ์ที่ถูกล่ามโซ่
“อย่ามายุ่งออกไปซะ” องค์ชายรองตรัสเสียงแข็งเช่นเคย
“งั้นหม่อมฉันทำแผลให้นะเพคะ”ฉู่หลินพยายามใจดีสู้เสือ
“ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอบอกว่าไม่รักษาไง” องค์ชายรองทรงตะคอก
ฉู่หลินต้องใช้ความอดทนอย่างสูงนางรู้ว่าพระองค์ทรงกริ้วมากแค่ไหน แต่นางทำเป็นไม่สนใจนางรีบเข้าไปดูบาดแผลแล้วใส่ยาให้
องค์ชายรองทรงผลักฝ่ายหญิงและตรัสว่า “อย่ามายุ่ง”
“โอ๊ย! หม่อมฉันเจ็บนะเพคะ” ฉู่หลินล้มก้นกระแทก
“ออกไปเดี๋ยวนี้” องค์ชายรองทรงไม่สนพระทัยว่าอีกฝ่ายจะเป็นเช่นไร
“หม่อมฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นเพคะจนกว่าจะได้รักษาพระองค์” ฉู่หลินยื่นคำขาด จากนั้นนางก็เข้าไปดูแผลให้ใช้น้ำล้าง พอกยาสมุนไพรและพันแผลได้สำเร็จ
“เสร็จแล้วก็ไปซะเราไม่อยากเห็นหน้าเจ้า” องค์ชายรองตรัส
“ทานยาก่อนเพคะเป็นยาลูกกลอนแก้อักเสบและระงับปวด” ฉู่หลินยื่นยาลูกกลอนให้
“เราไม่กิน ออกไป”องค์ชายก็ทรงปัดทิ้ง
ฉู่หลินเม้มปาก นางหมดความอดทนนางก็เลยเทยาลูกกลอนมาหนึ่งเม็ดใส่เข้าปากตัวเองจากนั้นก็หลับหูหลับตาประกบจูบกับฝ่ายชาย
“นี่เจ้า….” องค์ชายรองทรงตกพระทัย
ทั้งคู่จูบกันจนกระทั่งองค์ชายรองทรงยอมกลืนยาเม็ดนั้นเข้าไปเมื่อสำเร็จฉู่หลินจะผละออกมา แต่ฝ่ายชายกลับกอดรั้งนางไว้แน่น
ฉู่หลินพยายามดึงสติและผลักฝ่ายชายสุดกำลังจนตนสามารถหลุดออกมาได้
“ทรงจะทำอะไรเพคะ”ฉู่หลินมีสีหน้าแดงจัด
“เจ้าเป็นคนเริ่มก่อนนะฉู่หลิน”องค์ชายรองตรัส
“โปรดทานอาหารและยาด้วยไม่มีประโยชน์ที่พระองค์จะทรงดื้อแพ่งแบบนี้ จงจำไว้ว่าตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ทุกอย่างมันเริ่มต้นใหม่ได้เสมอเพคะ” จากนั้นฉู่หลินก็รีบพยักหน้าให้คนคุมมาเปิดประตูให้แล้วนางก็รีบเดินหนีไป
******************************
ณ ห้องประชุม
“เป็นอย่างไรบ้าง เขายอมรักษาหรือไม่” องค์รัชทายาทตรัสด้วยความเป็นห่วง
“หม่อมฉันรักษาให้แล้วเพคะ”ฉู่หลินกล่าว
“งั้นดีเลยต่อไปเจ้าก็คอยรักษาเขาจนกว่าจะหายก็แล้วกัน” องค์รัชทายาทตรัสสั่ง
“ให้คนอื่นรักษาไม่ได้หรือเพคะ” ฉู่หลินไม่กล้าเผชิญหน้ากับองค์ชายรองอีก
“หมอทุกคนต่างกลัวองค์ชายรองไม่มีใครสักคนกล้ามารักษาพระองค์น่ะสิ” องค์รัชทายาททรงจนปัญญาในการเกลี้ยกล่อมหมอคนอื่น
“หม่อมฉันรักษาให้ก็ได้เพคะ”ฉู่หลินกล่าว
“ยังมีอีกเรื่องที่เรายังคงกังวลทำอย่างไรองค์ชายรองถึงทรงยอมรับข้อเสนอของเรา” องค์รัชทายาททรงต้องการให้เรื่องการก่อกบฏขององค์ชายรองเป็นความลับแต่ดูท่าแล้วองค์ชายรองทรงต้องออกมายอมรับผิดกับฝ่าบาทเป็นแน่
“กระหม่อมมีวิธีพะย่ะค่ะ”เหลียงอ้ายกล่าวอย่างมั่นใจ
89
