ตกดึกบรรยากาศในป่าเงียบสงบ
โชคดีที่วันนี้พระจันทร์เต็มดวงทำให้สามารถมองเห็นบริเวณรอบ ๆ ได้
เราสองคนหลบมานั่งใต้ต้นไม้ใกล้ลำธาร คืนนี้คงต้องใช้โขดหินเป็ที่นอน
เ้าหญิงไอรีนนั่งเงียบั้แ่หัวค่ำ “เ้าหญิง”
“………” ไม่มีเสียงตอบรับ
“ไอรีน” วาเลนเซียเรียกและเดินไปจับแขนคนที่เอาแต่เงียบ
จนไอรีนได้สติจากการเหม่อลอย “อืม... ว่าไงวาเลน”
“เอ๊ะ นานแล้วนะที่แกไม่เรียกชื่อฉันเฉย ๆ แบบนี้” รอยยิ้มบาง ๆ ของไอรีนเผยออกมา
“ไม่ต้องมาทำหน้าชอบใจ ถ้าพ่อมาได้ยินโดนบ่นจนหูชาแน่ โทษฐานที่ไม่รู้จักกาลเทศะ”
“ก็ฉันอยากให้แกเรียกแบบเดิมเวลาเราอยู่กันสองคน เรียกเ้าหญิงมันดูห่างเหินจะตาย อย่างน้อยขอแค่เวลาที่แกอยู่กับฉันที่นี่ก็ได้”
“โอเค ไม่ต้องมาดึงดราม่า จริง ๆ ฉันไม่ได้กลัวพ่อว่าหรอก แต่พอนึก ๆ ดู เราโตกันแล้วทำอะไรต้องระวัง”
“เดี๋ยวคนเอาไปพูดภายหลัง คนที่จะได้รับผลกระทบที่สุดก็คือแก เดี๋ยวแกเสียการปกครองหมด”
“ขอบคุณนะ” ไอรีนเดินมากอดวาเลนเซีย
“มีอะไรอยากเล่ามั้ย แกดูไม่สบายใจ”
“ฉันไม่รู้จะเอายังไงต่อ มาถึงก็เกิดเื่เลย มีใครก็ไม่รู้ที่จะฆ่า คู่หมั้นก็ไม่รู้อยู่ที่ไหน ไม่รู้จะไปหาได้ยังไง ทุกอย่างยังเป็เครื่องหมายคำถามอยู่ในหัวอยู่เลยวาเลน”
“ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่คนที่จะฆ่าแก ซึ่งเราไม่รู้ว่าคือใคร ถ้าเจอกันก็ไม่รู้ว่าจะมาในหน้ากากมิตรหรือศัตรู”
“ดูจากวันนี้พวกมันไม่ธรรมดา เป้าหมายมันคือแก มันจะต้องลงมืออีกแน่ ๆ จนกว่าจะสำเร็จ”
“สำหรับฉันความปลอดภัยของแกเป็เื่สำคัญที่สุด”
“เอางี้มั้ย ในเมื่อมันเล็งเป้ามาที่แก ตอนนี้คนที่รู้ว่าเ้าหญิงไอรีนตัวจริงคือใคร ก็ตายไปหมดแล้ว”
“เรามาสลับตัวกัน เป้าหมายของพวกมันก็จะเป็ฉันแทน”
“แกกำลังคิดจะทำอะไร มันอันตรายมากนะวาเลน”
“ใช่ มันอันตราย แต่ฉันต้องรักษาชีวิตแกยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง ฉันตายได้ แต่แกต้องรอด”
“จนกว่าจะถึงวังหลวง เราต้องให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าใครคือเ้าหญิงตัวจริง หรือจนกว่าจะหาตัวคนบงการพบ และจัดการพวกมันทั้งหมดได้”
“ส่วนเื่คู่หมั้นแกและคนอื่นๆ ค่อยกลับไปอธิบายให้ฟังทีหลัง หรือแกจะหาโอกาสบอกคู่หมั้นแกก่อนก็ได้”
“ฉันคิดว่านี่น่าจะเป็วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้ ฉันไม่ยอมปล่อยให้แกไปเสี่ยงแน่ แกว่ายังไง”
“ถ้าฉันขัดแกจะยอมมั้ยล่ะ ก็คงไม่ เอาเป็ว่าฉันจะอยู่ให้เงียบที่สุด และคอยช่วยแกอีกแรง”
“งั้นเอาตามนี้นะ”
“ดีนะที่คุณหนูวาเลนคนสวยโตมาในวังพร้อมกัน รู้ธรรมเนียมปฏิบัติเป็อย่างดี ไม่งั้นงานงอกแน่”
“นอนกันเถอะ สิ่งแรกคือพรุ่งนี้ต้องหาทางออกจากป่าให้ได้”
รุ่งเช้า
สถานที่เงียบสงบตอนกลางคืน พอตอนเช้าก็มีเสียงนกร้องดังไปทั่วป่า
“อื้อ” ฉันลืมตาตื่น เมื่อยตัวไปหมด
เ้าหญิงกำลังเดินมาจากลำธาร “น้ำเย็นสดชื่นมากวาเลน”
“อยู่ต่อมั้ย ดูแกชอบ”
“ไม่เอา อยากออกจากป่านี้มากกว่า”
“ถ้าชอบ แกค่อยให้คู่หมั้นพามาเดทแล้วกัน” ฉันเอ่ยแซว
“รีบไปล้างหน้าเลย เราต้องรีบไปแล้ว”
“โอเค ขอเวลาจัดการตัวเอง 15 นาที”
หลังจากนั้นเราก็ออกเดินทาง เราเดินมาสักพักก็ยังไม่เจอทางออก
“อย่าบอกว่าต้องหลงป่าจริง ๆ เมื่อวานก็พยายามจำแล้วนะ”
“พักก่อนไอรีน”
“เมื่อยเท้าเหมือนกันนะ”
“นั่งก่อน เดี๋ยวไปหาผลไม้แถวนี้มาให้ น่าจะมี”
“ไปด้วยกันดีมั้ย”
“ไปไม่ไกล นั่งพักเถอะ”
ฉันเดินดูบริเวณรอบ ๆ ไม่เห็นจะมีผลไม้สักลูก จึงเดินลึกเข้าไปในป่า
แกร๊ก ๆ เสียงเท้าคนเหยียบกิ่งไม้
แย่แล้ว น่าจะมากันหลายคน ฉันรีบหลบหลังต้นไม้
เห็นคนกลุ่มใหญ่กำลังเดินมาทางนี้ โดยมีผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเดินนำมา ซึ่งน่าจะเป็หัวหน้า
หน้าตาดีไม่เบาแฮะ แต่รู้หน้าไม่รู้ใจ ไปดีกว่า ฉันถอยหลังเบาๆ เพื่อที่จะกลับไปหาเ้าหญิงให้เร็วที่สุด เพราะอีกไม่นานพวกเขาต้องไปถึงที่นั่นแน่
ปึก ฉันถอยหลังชนอะไรสักอย่าง จึงรีบหันกลับไปมอง
เป็ผู้ชายตัวสูง ผิวพรรณดี ส่วนหน้าตาไม่ต้องพูดถึง นี่คนจริง ๆ ใช่มั้ย จัดเป็ผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่ง ในป่านี้คัดหน้าตาผู้ชายเข้าป่าก่อนรึไง ทำไมรู้สึกคุ้น ๆ หน้า แต่นึกไม่ออก
เมื่อได้สติฉันจึงรีบหยิบปืนขึ้นมา
“ใจเย็นๆ คนสวย เราแค่มาหาคน”
“………” ฉันกำลังประเมินผู้ชายตรงหน้า
“ผู้หญิงสวย ๆ ไม่น่าจะมาอยู่ในป่าคนเดียว แถมมีปืน” ตาคมสำรวจหญิงสาวอย่างละเอียด
“ชื่ออะไร?”
“ทำไมฉันต้องบอก”
“เผื่อเป็คนที่กำลังตามหา”
“………” ฉันไม่ตอบ “ถอยออกไป ฉันรีบ จะไปแล้ว” ร่างบางเดินหลบเขาออกมา
พรึบ ผู้ชายคนนั้นเดินมาขวางทาง
“นี่ อยากตายรึไง ถ้าฉันโมโหยิงทิ้งจริง ๆ นะ” ปืนในมือเล็งไปที่คนที่ยืนขวางทาง
“ลองดู” อยู่ ๆ ชายปริศนาก็ประชิดตัว จับข้อมือร่างบางกดลงอย่างรวดเร็ว ปืนในมือจึงร่วงลงพื้น
วาเลนเซียรีบก้มลงไปหยิบ แต่ยังไม่ถึงปืน ก็โดนมือหนาดึงเข้าตัวหาซะก่อน
“นี่ปล่อยนะ” ฉันพยายามแกะมือเขาออก
“จะปล่อย แต่ต้องตอบคำถามก่อน”
“………” ฉันจ้องหน้าเขานิ่ง
“ได้ ถ้าอย่างนั้นก็ไปด้วยกัน” เขาดึงแขนฉันตามเขาไป
“ไม่ไป ปล่อยนะไอ้บ้านี้ บอกให้ปล่อยไง”
“ถ้าบอกชื่ออะไร เป็ใคร มาทำอะไรที่นี่แล้วจะปล่อย”
“ชื่อใบตอง เป็ชาวบ้านแถวนี้ มาหาของป่า”
“หึ” เขาหยุดเดิน แล้วหันกลับมามอง
“สาวชาวป่านี่ใส่เสื้อผ้าดีขนาดนี้เชียว แบรนด์เนมทั้งตัว ดูก็รู้ว่าโกหก”
“บอกไปแล้วไม่เชื่อก็เื่ของนาย”
“ไม่เชื่อ” เขาดึงแขนหญิงสาวเดินต่อ
“ปวดขา เดินไม่ไหวแล้ว” ฉันนั่งลง มารยาหญิงต้องเข้า “โอ๊ย ปวดจัง ไม่เดินแล้ว อยากไปก็ไปคนเดียว”
“ว้าย” พูดไม่ทันจบ ร่างสูงก็ก้มลงมาอุ้มฉันขึ้น ตัวหอมอะไรขนาดนี้ ฉันจะเคลิ้มจริง ๆ แล้วนะ
“ทำอะไรของนาย ปล่อยฉันลง”
“เดินไม่ไหวก็ช่วยอุ้มไง จะได้ไปต่อ”
อยากจะข่วนหน้าหล่อๆ นี่จริง ๆ ทันฉันทุกทาง
“เ้าหญิง” เสียงหนึ่งเรียกมาแต่ไกล ฉันรีบหันไปมอง เ้าหญิงไอรีนนั่นเองที่เรียก
ทำไมมาพร้อมคนกลุ่มนั้น ฉันมัวแต่ยุ่งกับไอ้คนตรงหน้า จนพวกนั้นไปถึงเ้าหญิงก่อนสินะ
พรึบ อยู่ ๆ เขาก็วางฉันลง บทจะปล่อยก็ปล่อยง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ
“เ้าหญิงเพคะ เ้าหญิงเป็ยังไงบ้าง”
ไอรีนรีบวิ่งเข้ามาดู และกระซิบฉัน “คนของรัชทายาท แกหายมานาน ฉันเลยเดินตามหา แต่เจอพวกเขาพอดี ตอนแรกก็ไม่แน่ใจดีหรือเลว เลยเสี่ยงถามไป จึงรู้ว่าเป็พระสหายขององค์รัชทายาท ได้เวลาแกสวมบทบาทเ้าหญิงแล้ววาเลน”
ฉันพยักหน้ารับ “ที่หายมานานก็เจอกับไอ้บ้านี่ไง ไม่ยอมปล่อยฉันไปสักที” ฉันกระซิบบอกเ้าหญิง
“ถวายความเคารพองค์รัชทายาท” คนกลุ่มนั้นโค้งเคารพมาทางที่ฉันยืนอยู่ ยกเว้นผู้ชายที่หล่อ ๆ ที่มากับเ้าหญิง เขายังยืนนิ่ง
“ห๊ะ” ฉันรีบหันมองคนด้านหลัง อย่าบอกนะว่าไอ้บ้านี่ คือ องค์รัชทายาทคริสโตเฟอร์ พอนึกดี ๆ ใช่คนเดียวกับที่ไมเคิลเอารูปมาให้ดู ก็ว่าทำไมหน้าคุ้น ๆ
“หึ” เขายิ้มแล้วมองหน้าฉัน “ตามหาเจอแล้วสินะ เ้าหญิงไอรีน”
“วาเลน แกทำความเคารพฝ่าาสิ” เ้าหญิงกระซิบเบา ๆ
ฉันยอมทำตามที่เ้าหญิงบอก ย่อตัวทำความเคารพ ด้วยความไม่เต็มใจ
“ยินดีต้อนรับพระคู่หมั้น ขออภัยด้วยที่ทำให้เจอเหตุการณ์ไม่ปลอดภัยและต้องมาลำบากในป่า”
“เพคะ หม่อมฉันไม่ได้เป็อะไรมาก แค่เกือบเอาชีวิตไม่รอด” ฉันตอบปัด ๆ แต่สายตาฉันกำลังด่าเขาอยู่
“หึ” เขาหัวเราะในลำคอ
สายตาที่มองมาดูก็รู้ว่ารู้ทัน กวนประสาท ฉันรีบหันไปทางเ้าหญิงไอรีน ผู้ชายอีกคนกำลังเดินมา
“นี่ อิสรินเทอร์ องค์รัชทายาทแห่งบีเนียแลนด์ เพื่อนรักเราเอง จะมาร่วมเดินทางไปด้วย”
ฉันและเ้าหญิงไอรีนรีบทำความเคารพ
“เมื่อเจอเ้าหญิงแล้ว เตรียมตัวเดินทางกลับไปที่พัก” เขาสั่งการออกไป
พอเดินออกมาสักพักก็เจอถนน มีรถจอดเรียงกันหลายคัน เดินทางไม่นาน ก็มาถึงที่พักที่เป็กระโจม
พอลงจากรถ องค์รัชทายาทก็เดินมาหา “เดี๋ยวจะให้คนพาไปที่พัก ขาดเหลืออะไรบอกได้”
“ขอบพระทัยเพคะ” เขาพยักหน้ารับแล้วเดินไป
“มีนา มายา ถวายบังคมเ้าหญิงเพคะ ฝ่าาให้หม่อมฉันสองคน มาถวายการดูแลพระคู่หมั้น”
ทั้งสองคนเดินนำมาที่กระโจมขนาดใหญ่
“เชิญเพคะ”
ฉันเดินเข้ามาพร้อมเ้าหญิง ข้างในตกแต่งอย่างสวยงาม
“มีนา มายา”
“เพคะ”
“นี่วาเลนเซีย เป็เพื่อนสนิทเรา เราอยากให้เ้าสองคนช่วยดูแล เหมือนกับที่ดูแลเราได้มั้ย”
“ยินดีเพคะ หม่อมฉันจะดูแลเป็อย่างดี คุณวาเลนเซีย้าอะไร บอกได้เลยนะคะ”
“ขอบใจมีนากับมายามาก ๆ นะ” เ้าหญิงรีบตอบ
“เราไปอาบน้ำกันเถอะ เหนียวตัวมาก หิวมากด้วย” ฉันรีบเดินเข้ามาในที่พัก
25K
