พลัดมาตุภูมิ

น้ำเสียงของผู้อำนวยการหวังดูตกใจเป็นอย่างมาก อู๋จงหยวนไม่ได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด เขาได้ยินเพียงแค่เสียงของผู้อำนวยการหวังเท่านั้น “มากกว่าหนึ่งคู่? คุณส่งผลตรวจมาทางแฟกซ์ให้ผมเดี๋ยวนี้ดีกว่า แล้วก็ส่งตัวอย่างที่นำไปตรวจกลับมาด้วย” พูดจบผู้อำนวยการหวังก็วางสายทันทีเมื่อกลับหันมามองเห็นใบหน้าและแววตาสงสัยของอู๋จงหยวน ผู้อำนวยหวังก็ตอบอย่างไม่คิดปิดบัง “ผลตรวจเลือดของเธอออกมาแล้ว”“ผลเป็นยังไงบ้างครับ?” อู๋จงหยวนถามด้วยความตื่นเต้น ผู้อำนวยการหวังทำงานมากว่าสี่สิบปี แต่ผลการทดสอบนี้กลับสามารถทำให้เขาแสดงอาการตกตะลึงได้ถึงขนาดนั้น มันต้องไม่ใช่เรื่องปกติแน่ผู้อำนวยการหวังหยิบมือถือขึ้นมากดถ่ายภาพรอยสักที่หน้าอกของอู๋จงหยวน แล้วหันหลังเดินออกไป “ฉันจะไปเอารายงานผลการตรวจ นั่งรอในห้องสักครู่เดี๋ยวฉันกลับมา”หลังจากที่ผู้อำนวยการหวังเดินออกไป อู๋จงหยวนหันไปมองคุณหมอหลี่และหัวหน้าพยาบาลจาง แม้ว่าใบหน้าของพวกเขาจะดูเรียบเฉย แต่อู๋จงหยวนก็รู้สึกได้ว่าพวกเขากำลังกังวล“คุณหมอหลี่ครับ” อู๋จงหยวนเรียกพร้อมกับมองจ้องเธอเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองคุณหมอวัยสี่สิบก็ถึงกับสะดุ้ง“ผู้อำนวยการหวังพูดเกี่ยวกับ 24 คู่ มันคือโครโมโซมใช่ไหมครับ?” อู๋จงหยวนถามขึ้นอีกครั้งคุณหมอหลี่ไม่ได้ตอบคำถาม เธอประหลาดใจที่อู๋จงหยวนคาดเดาได้ถูกต้องอู๋จงหยวนมั่นใจว่าเขาเดาถูก “ที่ผมเดาว่าเป็นโครโมโซม เพราะผลเลือดของโรงพยาบาลเหมือนจะไม่ได้อธิบายไว้เกี่ยวกับเรื่องนี้ แถมโรงพยาบาลเขตของพวกคุณสามารถตรวจได้ทุกอย่างยกเว้นตรวจดีเอ็นเอ”เมื่ออู๋จงหยวนพูดจบคุณหมอหลี่ก็พูดขึ้น “คุณไม่ต้องกังวลนะคะ ความผิดปกติทางโครโมโซมมันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร”“ดูเหมือนว่าคุณหมอจะกังวลมากกว่าผมซะอีกนะครับ” อู๋จงหยวนพูดขำๆ “ถ้ามันไม่ใช่เรื่องแปลกจริงๆ ผู้อำนวยการหวังคงไม่ตกใจแบบนั้น”แพทย์หญิงวัย 40 ปีได้แต่นิ่งเงียบ“ผมไม่ใช่เด็กแล้ว” อู๋จงหยวนพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งเพื่อต้องการบอกว่า ‘อย่าทำเหมือนเขาเป็นเด็ก’ผ่านไปกว่า 20 นาที ในที่สุดผู้อำนวยการหวังก็กลับเข้ามาในห้อง นายแพทย์อาวุโสเดินเข้ามาพร้อมกับกระดาษปึกหนึ่งในมือ แน่นอนว่ากระดาษปึกนั้นคือรายงานผลการทดสอบซึ่งมันก็ทำให้สามคนที่รออยู่รู้สึกประหม่าทว่าแทนที่ผู้อำนวยการหวังจะแจ้งรายงานผลการทดสอบให้กับคุณหมอหลี่และหัวหน้าพยาบาลจางทราบด้วย แต่เขากลับเชิญให้ทั้งสองออกไป “พวกคุณสองคนออกไปก่อน ผมต้องการพูดคุยกับเขาเพียงลำพัง”คำพูดของผู้อำนวยการหวังนั้นตรงไปตรงมาจนคุณหมอหลี่และหัวหน้าพยาบาลจางไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ จริงๆ แล้วพวกเขาไม่ได้อยากออกไป และอย่างน้อยๆ พวกเขาก็อยากจะเห็นรายงานผลการทดสอบนั่นสักหน่อยรอจนทั้งคู่ออกไป ผู้อำนวยการก็เดินไปปิดประตู หลังจากคิดเกี่ยวกับผลการทดสอบแล้ว เขาก็หันไปหาอู๋จงหยวน “ข้างนอกอากาศดี เราออกไปหาที่คุยกันข้างนอกดีกว่าไหม”“โอเคครับ” อู๋จงหยวนตอบตกลงทันที นั่นเพราะสภาพแวดล้อมในห้องผู้ป่วยทำให้เขารู้สึกหดหู่ผู้อำนวยการหวังถอดเสื้อกาวน์ออก จากนั้นก็เดินลงไปชั้นล่างกับอู๋จงหยวน เมื่อลงมาถึงด้านล่างคนขับรถจอดรถรออยู่แล้ว ผู้อำนวยการหวังเลยโบกมือแล้วบอกให้คนขับรถกลับไปก่อนตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานแล้วแต่ท้องฟ้าด้านนอกยังไม่มืด ริมถนนมีพ่อค้าแม่ค้าเปิดแผงขายผลไม้มากมายในช่วงเย็น ซึ่งเมื่อพวกเขาเห็นผู้อำนวยการหวังก็กล่าวทักทายผู้อำนวยการหวังพยักหน้ารับอย่างสุภาพ “อู๋จงหยวน เธอต้องเตรียมใจรับมือกับเรื่องที่ฉันจะบอกเธอหน่อยนะ”“ทำไมครับ หมอจะจับตัวผมมัดไว้เหรอ?” ถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด แต่อู๋จงหยวนก็ยังพยายามพูดติดตลก“ไม่ใช่อย่างนั้น” ผู้อำนวยการหวังส่ายหัว “แต่ผลเลือดของเธอแปลกมาก ฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน”“โครโมโซมของผมมีอะไรผิดปกติเหรอครับ?” อู๋จงหยวนถามเพราะเขาเป็นแค่นักเรียนชั้น ม.6 เท่านั้น เขาเคยเรียนเกี่ยวกับโครโมโซมมาบ้าง แต่เขาไม่ได้มีความรู้อะไรมากมาย“ใช่” ผู้อำนวยการหวังพยักหน้า ด้านข้างโรงพยาบาลเป็นหอสมุด แต่เวลานี้หอสมุดปิดแล้ว ผู้อำนวยการหวังเดินขึ้นบันไดของหอสมุดแล้วนั่งลงตรงบันไดขั้นสุดท้าย อู๋จงหยวนจึงนั่งลงตาม เมื่อเด็กหนุ่มนั่งลง ผู้อำนวยการหวังก็ยื่นรายงานผลการทดสอบให้อู๋จงหยวนรับกระดาษปึกนั้นมาแต่เพราะนี่เป็นเอกสารที่ส่งมาทางแฟกซ์ ทำให้ตัวหนังสือที่บอกผลการทดสอบในนั้นไม่ค่อยจะชัดเจนเท่าไหร่อู๋จงหยวนอ่านรายละเอียดในใบรายงานผลการทดสอบ เขากวาดตามองได้ไม่นานก็ยื่นเอกสารคืนให้ผู้อำนวยการหวัง “คุณบอกผมดีกว่า”ผู้อำนวยการหวังยิ้มรับ เขากำลังรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่อู๋จงหยวนเชื่อมั่นและให้ความไว้วางใจเขา“ผลตรวจมันซับซ้อนยากที่จะอธิบาย แต่ฉันจะค่อยๆ เล่าให้เธอเข้าใจก็แล้วกัน” ผู้อำนวยการหวังทำเสียงกระแอมสองครั้งก่อนพูด “โครโมโซมอยู่ภายในนิวเคลียส และเป็นที่อยู่ของยีนหรือหน่วยพันธุกรรมทำหน้าที่เก็บข้อมูล ลักษณะทางพันธุกรรมทำให้สิ่งมีชีวิตต่างๆ มีลักษณะภายนอกที่แสดงออกแตกต่างกัน อาจจะพูดง่ายๆ ว่าโครโมโซมเป็นที่เก็บข้อมูล และถ่ายทอดลักษณะพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตก็ได้” เธอรู้ใช่ไหมอู๋จงหยวนพยักหน้า “ในสิ่งมีชีวิตหนึ่งๆ จะมี ‘จำนวนโครโมโซม’ เท่ากันเสมอ แต่สิ่งมีชีวิตต่างชนิดกันอาจมีจำนวนโครโมโซมเท่ากันหรือไม่เท่ากันก็ได้ ความผิดปกติของ ‘จำนวนโครโมโซม’ จะทำให้เกิดความผิดปกติในสิ่งมีชีวิตด้วย” คุณหมออาวุโสกระแอมอีกครั้งแล้วพูดต่อ “มนุษย์มีโครโมโซมจำนวน 46 แท่ง โดยโครโมโซมนั้นจะอยู่เป็นคู่ ปกติคนทั่วไปจะมีโครโมโซม 23 คู่ แบ่งเป็นโครโมโซมร่างกาย 22 คู่ และอีกหนึ่งคู่เป็นโครโมโซมเพศ นั่นหมายความว่าคนทั่วโลกทั้งหญิงและชายจะมีโครโมโซมที่เหมือนกัน 22 คู่ ส่วนอีกคู่จะแตกต่างกันเพราะมันเป็นตัวกำหนดเพศ”อู๋จงหยวนฟังเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรผู้อำนวยการหวังพูดต่อ “ความผิดปกติของจำนวนโครโมโซม ในคนนั้นพบได้บ้างและเป็นสาเหตุให้คนเหล่านั้นแสดงอาการผิดปกติทางร่างกายและจิตใจ ซึ่งความผิดปกติของโครโมโซมที่พบได้บ่อยก็คือการมี ‘จำนวนโครโมโซมเกิน’ นั่นหมายถึงมีมากกว่า 23 คู่ หรือมีตั้งแต่ 47 แท่งขึ้นไป คนที่มีโครโมโซม 47 แท่งอาจมีความผิดปกติทางปัญญาและพัฒนาการ "ในขณะที่ผู้อำนวยการหวังกำลังพูดอยู่นั้นก็มีคนเดินขึ้นบันไดมาจากทางเท้าด้านล่าง เขาเป็นพ่อค้าเร่ที่ขายเครื่องดื่มเย็นๆ เขายื่นน้ำแร่สองขวดให้ผู้อำนวยการหวัง “ผู้อำนวยการหวัง ดื่มน้ำหน่อยไหมครับ?”ผู้อำนวยการหวังยืนขึ้นแล้วรับขวดน้ำจากพ่อค้าเร่ หลังจากนั้นพ่อค้าเร่ก็เดินจากไปเมื่อพ่อค้าเร่เดินจากไปแล้วผู้อำนวยการหวังก็พูดต่อ “อย่างที่ฉันบอกเมื่อกี้ โครโมโซม 47 แท่ง เป็นโครโมโซมผิดปกติที่พบมากที่สุด ส่วน 48 แท่งก็พบบ้างเหมือนกัน แต่โครโมโซมทั้งสองแท่งที่เกินมานั้นไม่ได้จับคู่กันเอง ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างเคสของเธอกับเคส 48 แท่งที่ฉันว่ามาน่ะ ไม่ใช่เพราะเธอมีโครโมโซมพิเศษที่เกินมาสองแท่งเท่านั้น แต่ทั้งสองแท่งที่เธอมีมันยังจับคู่กันอยู่อีกด้วย หมายความว่า เธอมีโครโมโซมร่างกาย 23 คู่ที่เข้าคู่กันอย่างสมบูรณ์ ยังไม่รวมโครโมโซมเพศอีกหนึ่งคู่”“ทำไมโครโมโซมถึงจับคู่กันครับ?” อู๋จงหยวนถามด้วยความอยากรู้“ฉันไม่แน่ใจ เพราะไม่เคยมีเคสไหนที่เหมือนเธอมาก่อน” ผู้อำนวยการหวังส่ายหัว“เมื่อกี้คุณพูดว่าจำนวนโครโมโซมบ่งบอกสายพันธุ์ของสิ่งมีชีวิต แล้วมันบอกเชื้อชาติ หรือเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้ไหมครับ” อู๋จงหยวนพูด“เผ่าพันธุ์กับเชื้อชาติไม่เหมือนกัน แค่จำนวนโครโมโซมไม่สามารถบอกเชื้อชาติและเผ่าพันธุ์ของสิ่งมีชีวิต การทดสอบแค่โครโมโซมอย่างเดียวบอกได้แค่ว่าน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทไหน โครโมโซมไม่สามารถบอกถึงเชื้อชาติได้ แต่การตรวจดีเอ็นเอบอกได้” ผู้อำนวยการหวังแก้ “การตรวจสอบโครโมโซมทั้ง 23 คู่ที่เหมือนกับคนปกติของเธอระบุได้ว่าเธอมาจากชาวฮั่นดั้งเดิม” “ชาวฮั่นดั้งเดิมคืออะไร” อู๋จงหยวนถามอย่างไม่เข้าใจ“ชาวฮั่นดั้งเดิม คือบรรพบุรุษของชาวฮั่นที่ไม่เคยแต่งงานกับเชื้อสายอื่นเลย แม้ว่าคนเหล่านี้จะมีไม่มาก แต่ก็ถือว่ามีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว” ผู้อำนวยการหวังอธิบายอย่างใจเย็นหลังจากฟังคำอธิบายของผู้อำนวยการหวังแล้วหัวใจของอู๋จงหยวนเต้นระรัว “เกิดอะไรขึ้นกับโครโมโซมคู่ประหลาดที่เกินมาของผม?”ผู้อำนวยการหวังเปิดฝาขวดน้ำแล้วยื่นให้อู๋จงหยวน “เธอเสียเลือดเป็นจำนวนมาก ตอนแรกทางเราจะเติมเลือดให้ แต่ขั้นตอนการให้เลือดนั้นต้องตรวจสอบเลือดอย่างละเอียด ตัวอย่างเลือดของเธอที่เรานำมาทดสอบ พบว่าค่าดัชนีทดสอบของเธอแตกต่างจากค่าปกติมาก จนเราไม่สามารถหาเลือดที่เข้ากับเธอได้เลย เมื่อเห็นอู๋จงหยวนจะเอ่ยถาม ผู้อำนวยการหวังก็ยกมือขึ้นห้ามไว้ก่อนแล้วพูดต่อ “ถึงเครื่องมือของทางโรงพยาบาลเราจะไม่ได้ทันสมัยขนาดนั้น และด้วยข้อจำกัดของเครื่องมือทดสอบ ทางเราก็เลยส่งตัวอย่างเลือดของเธอไปตรวจเพิ่มเติมในเมือง เพื่อหาความผิดปกติ" “ผมแค่ได้รับบาดเจ็บจากการโดนท่อเหล็กตี” อู๋จงหยวนพูดผู้อำนวยการหวังพยักหน้า “เรื่องนั้นมันไม่สำคัญเท่ากับผลการทดสอบดีเอ็นเอที่บอกว่าเธอมีความผิดปกติจากโครโมโซม ซึ่งเป็นการถ่ายทอดทางพันธุกรรม” “หมายความว่ายังไงครับ? ” อู๋จงหยวนถามอย่างสงสัย“สุขภาพร่างกายของเธอดูปกติดี แต่ก็ดูจะไม่ปกติเมื่อเปรียบเทียบความสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกัน” ผู้อำนวยการหวังพูดกำกวม“ความสัมพันธ์อะไรครับ?” อู๋จงหยวนถามผู้อำนวยการหวังไม่ได้ตอบในทันทีอู๋จงหยวนจ้องมองเขาอย่างรอคอยคำตอบผู้อำนวยการหวังลังเลแต่ในที่สุดก็พูดออกมา “ความสัมพันธ์ก็หมายความว่าแม้สุขภาพร่างกายของเธอจะปกติ แต่ด้วยลักษณะทางพันธุกรรมของเธอ ถ้าโครโมโซม XY รวมกับโครโมโซมหญิง XX ลูกที่เกิดมาอาจจะมีความผิดปกติแบบแปรผันที่ไม่อาจคาดเดาได้”อู๋จงหยวนตกตะลึงไปชั่วขณะ “คุณหมายความว่าถ้าผมมีลูก ลูกของผมก็จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดยังงั้นเหรอ?”“ไม่ใช่อย่างนั้นๆ” ผู้อำนวยการหวังโบกมือปฏิเสธ “ความแปรผันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นมันอาจจะพัฒนาไปในทางที่ดีก็ได้"อู๋จงหยวนรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขารับสิ่งต่างๆที่ยากจะเข้าใจเข้ามามากมายภายในเวลาอันสั้นทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกผู้อำนวยการหวังตบไหล่เขาเบาๆแล้วพูด “เข้มแข็งไว้”อู๋จงหยวนพยักหน้าจากนั้นก็หยิบน้ำขึ้นดื่ม“นอกจากนี้เรายังทดสอบคู่ของโครโมโซมอีกคู่ที่เธอมี” ผู้อำนวยการหวังพูดขึ้น“แล้วผลลัพธ์ที่ได้คืออะไรครับ?” อู๋จงหยวนถาม"โครโมโซมพิเศษสองแท่งนี้ที่เธอได้รับจากพ่อและแม่ของเธอนั้นเป็นของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก ทั้งสองชนิดมันไม่สอดคล้องกับรหัสพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตที่รู้จักกันในปัจจุบัน นอกจากนี้การผสมพันธุ์แบบข้ามเผ่าพันธุ์ก็ไม่เคยมีมาก่อน " ใบหน้าของผู้อำนวยการหวังเต็มไปด้วยความสงสัยอู๋จงหยวนพยักหน้าด้วยความงุนงง หลังจากผ่านมาหนึ่งวันเต็ม ๆ ก็ทำให้เขาหมดแรงแล้ว “คุณช่วยอธิบายให้มันง่ายกว่านี้หน่อยได้ไหม ผมเริ่มสับสนแล้ว”“ฉันก็อยากจะตอบคำถามของเธอนะแต่ฉันก็ยังไม่รู้จะบอกยังไง วันนี้เหนื่อยมากแล้ว เธอกลับไปพักเถอะ ฉันจะให้คนขับรถไปส่งเธอ” ผู้อำนวยการหวังหยิบมือถือขึ้นมากดโทรเรียกคนขับ“ผู้อำนวยการหวัง ผมมีอีกคำถามนึง” อู๋จงหยวนพูดผู้อำนวยการหวังพยักหน้า“ทำไมคุณถึงทำดีกับผมแล้วบอกผมทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้” อู๋จงหยวนถาม“ฉันบอกเธอไม่ได้จริง ๆ แต่ฉันหวังว่าเธอจะเชื่อใจฉันและให้ความร่วมมือกับฉัน” ผู้อำนวยการหวังพูดตรง ๆ “ลักษณะทางพันธุกรรมของเธอแปลกมาก และมันค่อนข้างน่าสนใจสำหรับงานศึกษาวิจัยทางพันธุศาสตร์”แม้ผู้อำนวยการหวังจะพูดตรงๆกับเขาแต่เขาก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ อย่างไรก็ตาม การถูกนำไปศึกษาก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดี เมื่อคนขับรถมาถึง ผู้อำนวยการหวังและอู๋จงหยวนก็ลุกขึ้น “การเรียนของเธอเป็นยังไงบ้าง ใกล้สอบแล้วนิ เธอมั่นใจว่าจะสอบได้ไหม?”“ก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ครับ” อู๋จงหยวนตอบ “แล้วคิดไว้รึยังว่าจะเข้าคณะอะไร ?” ผู้อำนวยการหวังถามขึ้นอีกครั้ง อู๋จงหยวนส่ายหัว เขาต้องการสมัครเรียนในโรงเรียนทหารหรือไม่ก็ตำรวจ เพราะมันไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียน หลังจากสำเร็จการศึกษาเขาก็จะได้เป็นเจ้าหน้าที่ แต่โชคร้ายที่โรงเรียนประเภทนี้คงไม่ยอมรับคนที่มีรอยสัก“เอาล่ะ เธอกลับไปพักผ่อนแล้วก็ตั้งใจเรียนเถอะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าเกี่ยวกับผลการตรวจทางพันธุกรรมของเธอ ฉันจะแจ้งเธออีกที” ผู้อำนวยการหวังพูดอู๋จงหยวนพยักหน้า “ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าโครโมโซมพิเศษสองอันที่ผมสร้างขึ้นมานั้นไม่ตรงกับรหัสพันธุกรรมที่รู้จักใช่ไหมครับ?"“ใช่” ผู้อำนวยการหวังตอบ“มันคล้ายกับอะไรบ้างไหม?” อู๋จงหยวนถาม“เธอคงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพันธุกรรมมากสินะ” ผู้อำนวยการหวังส่ายหัว “หลายสปีชีส์มีพันธุกรรมที่คล้ายกันมาก เรามีสายวิวัฒนาการที่คล้ายกันกับกอริลล่า แต่ความแตกต่างทางพันธุกรรมเพียงเล็กน้อยเหล่านั้น มันสามารถนำไปสู่ความแตกต่างอย่างมากในแต่ละบุคคลและลักษณะการแสดงออกภายนอกที่สามารถมองเห็นได้”“อืม” อู๋จงหยวนหยักหน้าด้วยความรู้สึกกดดันเมื่อเห็นว่าอู๋จงหยวนรู้สึกกดดันมาก ผู้อำนวยการหวังจึงกล่าวเสริมว่า “การตรวจสอบทางพันธุกรรมเราไม่สามารถเจาะจงได้ชัดขนาดนั้น จากการตรวจสอบรหัสพันธุกรรมของโคโมโซมทั้งสองนี้ เราบอกสายพันธุ์ได้เพียงคร่าว ๆ เท่านั้น” “สายพันธุ์อะไรครับ?” อู๋จงหยวนถาม“โครโมโซมพิเศษสองแท่งนั้นมาจากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมและนก......”...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก

นิยายแนะนำ

พลัดมาตุภูมิ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 สิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จัก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้