การละเล่นของพระเจ้า

ตอนที่81 พบเพื่อนอีกครั้ง

“ตอนนี้เมืองเปลี่ยนมากและตอนนี้ทหารและกองกำลังแข็งแกร่งมากแต่มีสิ่งที่เราต้องทำอยู่”

“เรารู้ครับ”จอร์แดนและจอนนี้เดินเข้ามาด้านหน้าของผมพบกับทหารคนสนิทกับกลุ่มชายชราอีกครั้งผมพูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาและเต็มไปด้วยความดุร้าย ทั้งสองและคูด จิน เรนตอบผมด้วยสีหน้าจริงจัง

“ตอนนี้เรามีเครื่องสื่อสารระยะไกลไหม”

“เรามีโทรศัพท์แล้วครับ”ผมพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังทันทีเพราะตอนนี้ผมต้องการติดต่อกับกิลจอและฮุนวินมากๆเลยจอร์แดนพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังและยื่นโทรศัพท์ที่เหมือนกับกล่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กสีดำให้ผม

“ติดต่อกิลจอให้ที”

“ได้ครับ”ผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพราะตอนนี้ผมใช้มันไม่เป็นจอร์แดนรีบตอบผมและสัมผัสไปที่หน้าจอมันใช้งานเหมือนกับหน้าจอที่แขนของผมนั้นเอง

“สวัสดีครับคุณจอร์แดน”

“โงไอ้เพื่อนบ้า”ไม่นานมันก็ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมเมื่อเสียงดังขึ้นผมก็ยิ้มผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดุร้ายทุกคนที่อยู่ล้อมรอบประหลาดใจมากผมสังเกตเห็นแน่นอน

“สมุทรไอ้บ้าฉันคิดว่าแกตายแล้วเดียวรีบไปหาเลย”

“มาๆพาฮุนวินมาด้วย”กิลจอตะโกนออกมาจากโทรศัพท์ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความสุขผมพูดและยิ้มออกมาอย่างสนุกสนาน

“ได้ๆเดียวฉันติดต่อแฟนแกให้”

“อือ รีบมาละ”กิลจอยิ้มและพูดออกมาอย่างสนุกสนานผมตอบกลับไปอย่างจริงจังและเริ่มคิดแล้วว่าอะไรที่ทำให้โลกนี้พัฒนาได้ขนาดนี้ในเวลาเพียงครึ่งปีเท่านั้น

“เครื่องเคลื่อนย้ายมิติทำงานอย่างสมบูรณ์”

“น่าสนใจ”มินานก็ปรากฏแสงส่องสว่างออกมาจำนวนมากจากพื้นที่ใจกลางเมืองผมรีบออกไปดูและตรวจสอบมันอย่างรวดเร็วด้วยดวงตาแห่งภูตไม่นานคนจำนวนมากก็มาตอนนี้กิลจอและฮุนวินโตขึ้นมากเลย ผมพูดออกมาอย่างสนุกสนาน

“ไอ้บ้าฉันคิดว่าแกตายไปแล้ว”

“คิดถึงฉันไหมเนี้ย”ผมลอยลงมาที่ด้านหน้าของกลุ่มคนทั้งหมดทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นผมกิลจอตะโกนออกมาอย่างมีความสุขและพยายามที่จะเข้ามากอดผมแต่ผมก็ออกไปด้านหน้าฮุนวินและกอดเธอพร้อมพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ปล่อยเจ้าหญิงซะ”

“ฉันคิดถึงนายมากเลย”หญิงสาวมากมายที่มากับเธอชักดาบออกมาและตะโกนออกมาอย่างดุร้ายผมไม่ได้สนใจและฮุนวินก็กอดผมและพูดด้วยสีหน้ามีความสุข

“งือ...”

“เธอนี้เด็กจริงๆนะทั้งที่ตอนนี้ตัวโตกว่าผมซะอีก”เธอร้องไห้ออกมาอย่างมีความสุขผมยิ้มออกมาอย่างสนุกสนานและพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

“นายงอลปะเนี้ย”

“ไม่เลยเพื่อน”ผมพูดออกมาอย่างสนุกสนานเมื่อหันไปเห็นกิลจอที่ยืนแข็งเป็นหินกิลจอหันมาหาผมและพูดออกมาด้วยรอยยิ้มผมรู้ตอนนี้มันงอลผมมากเลยละ

“จอร์แดนช่วยเตรียมงานเลี้ยงให้ที่นะ”

“ได้เลยครับ”ผมพูดออกมาด้วยรอยยิ้มโดยที่ไม่ได้สนใจคนที่กำลังมองเลยแม้แต่น้อยและโอบไหล่ของฮุนวินและกิลจอเดินเข้าไปด้านในจอร์แดนตอบด้วยรอยยิ้มและโบกมือให้คนออกไปจัดการงานเลี้ยงซะ

“เลี้ยงฉลองให้นายที่กลับมาพวก”

“ขอบใจ”ตอนนี้งานเลี้ยงเต็มไปด้วยคนสำคัญมากมายผมจ้องมองไปและตอนนี้ผมราวกับราชานั่งอยู่บนบัลลังก์ใจกลางงานเลี้ยงพร้อมที่สองฝั่งมีเกรชเวฟ และฮุนวินกับกิลจอ เมื่อเห็นทุกคนจ้องมองมาที่ผมกิลจอก็พูดออกมาอย่างมีความสุขผมยิ้มและตอบ

“ฉันอย่างที่จะรู้ว่านายไปเจออะไรมาบาง”

“สู้กับมอนเตอร์มดราชินีเกือบแสนตัวและที่ทำให้ผมหายไปก็คือคุกปีศาจ”ตอนนี้ทุกคนเต็มไปด้วยความสับสนแต่กิลจอไม่ได้หยุดมันรีบถามผมด้วยสีหน้าจริงจังผมเปลี่ยนสีหน้าเป็นดุร้ายและพูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา

“คุกปีศาจเหรอ”

“ใช้ที่นั้นเต็มไปด้วยปีศาจมากมายและฉันก็ต้องทำลายประตูคุกเพื่ออกมาแต่เมื่อมาถึงที่นี้เวลามันเคลื่อนไปทั้ง100เท่าผมอยู่ที่นั้นแค่หกวันแต่เมื่อมาถึงที่นี้ผมกับเสียเวลาไปตั้งครึ่งปี”กิลจอและทุกคนเต็มไปด้วยความสนใจกิลจอพูดออกมาอย่างจริงจังและผมก็พูดต่ออีกครั้ง

“นั้นมันออกจะเหลือเชื่อไปนะ”

“ไม่หรอก”ทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจและมีชายคนหนึ่งพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังทุกคนหันมาจ้องมองมาที่ผมและผมก็พูดออกมาก่อนที่จะเรียกถูกงมือมิติออกมาและเปิดช่องว่างมิติพาทุกคนเข้าไปด้านใน

“คิดว่านี้เป็นไง”

“นี้มัน”ผมพูดออกมาอย่างดูถูกชายคนเต็มไปด้วยความตกใจมันพยายามที่จะพูดบางอย่างไม่ใช้แค่มันทุกคนก็ด้วยผมเต็มไปด้วยสีหน้าดุร้ายและสะบัดมืออีกครั้งส่งทุกคนออกมา

“เราเหลือเวลาแค่สองเดือนนิดๆจนจะถึงวันนั้น”

“ไม่ต้องห่วงพวกเราได้คนที่จะช่วยเรื่องนั้นแล้ว”ผมพูดออกมาอย่างดุร้ายอีกครั้งทุกคนที่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของวันแห่งภัยพิบัติก็ตกใจ แต่กิลจอกับพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังผมประหลาดใจเมื่อได้ยิน

“มันคงจะเป็นคนที่สร้างทุกอย่างขึ้นมาใช้ไหมทั้งเมือง โทรศัพท์ พื้นที่เคลื่อนย้ายนั้น”

“ใช้ครับ”ผมถามออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเมื่อกิลจอได้ยินมันก็พยักหน้าและตอบผมด้วยสีหน้าจริงจังผมยิ้มออกมาเพราะต้องการที่จะรู้เหมือนกัน