อสูรล้างสวรรค์

      หลังจากการต่อสู้ที่ดุเดือด ใบหน้าของโจวเย่ก็ซีดเล็กน้อย พลังชีวิตของเขาถูกใช้มากเกินไป

         โจวเย่นำยาฟื้นฟู่พลังชีวิต ออกมาแล้วกลืนลงไปเพื่อเติมเต็มพลังชีวิตที่ถูกใช้ไป

         โจวเย่กระตุ้นพลังชีวิตและใช้ทักษะก้าวย่างหมาป่าอสูรเคลื่อนไหวไปใตพริบตา และไปปรากฏตัวอีกครั้ง อยู่เหนือศีรษะของชายคนนั้น และได้แทงหอกสังหารวิญญาณออกไป 

         ในขณะนี้ ชายคนนั้นยื่นมือขวาออกมาเพื่อป้องกันการโจมตีของโจวเย่ 

         ปรมาจารย์เย่ ความแข็งแกร่งของท่านช่างน่ากลัวจริงๆ แต่ท่านยังรู้จักความแข็งแกร่งของอาณาจักรคุรุยุทธ์ระดับที่แปดน้อยไป!” ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ และเขาค่อนข้างมั่นใจในความแข็งแกร่งของเขา

โจวเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย และแทงหอกออกไปเรื่อยๆ

          ชายคนนั้นสกัดกั้นการโจมตีของโจวเย่ และพยายามกดดันให้โจวเย่ถอยกลับไป โดยใช้เพียงมือของเขา นี่คือความแตกต่างในด้านความแข็งแกร่ง

         แม้ว่าโจวเย่จะมีความทรงจำและประสบการณ์อันยาวนานของเทพปีศาจ แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังไม่เพียงพอ

            ปรมาจารย์เย่ ท่านไม่ควรมาที่ดินแดนทิศใต้ ! และท่านไม่ควรคิดจะยึดครองดินแดนทิศใต้ ! ท่านคิดว่ากองกำลังหลักในดินแดนทิศใต้จะยอมจำนนต่อท่านจริงๆเหรอ?” ชายคนนั้นพูดอย่างขุ่นเคือง เขาไม่ปกปิดเจตนาของเขา

            เมื่อคำพูดจบลง เขาก็ระเบิดพลังชีวิตออกมาอีกครั้ง

ทักษะยุทธ์ระดับสีเหลืองขั้นสูง ! หมัดอัคคี!”

         ชายคนนั้นตะโกนพร้อมใช้ทักษะยุทธ์ มือขวาของเขาควบแน่นพลังธาตุไฟ และหมัดไฟที่ถูกควบแน่นก็พุ่งออกไป มันทรงพลังและแข็งแกร่งกว่าลูกไฟครั้งก่อนเล็กน้อย

          เมื่อเห็นหมัดไฟพุ่งเข้ามา โจวเย่ก็หายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

"ตายซะ!" ชายคนนั้นพูดด้วยความดูถูก

ลูกบาศก์โบราณป้องกัน!"

          โจวเย่ตะโกน และลูกบาศก์สีดำก็พุ่งออกมาจากร่างกายพร้อมขยายใหญ่ขึ้นหกฟุต และในเวลาเดียวกันนิ้วของโจวเย่ก็ควบแน่นพลังชีวิต ปลายนิ้วของเขามีกลุ่มพลังสีม่วงปกคลุม 

           นี่คือ...อาวุธอะไร ? ทำไมมันถึงออกมาจากร่างกายได้ ! และเขายังมีทักษะยุทธ์ระดับสีม่วงอีกด้วย ! 

           ใบหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขาสามารถเดาทักษะยุทธ์ได้จากแรงกดดันที่ปลายนิ้วของโจวเย่  

นิ้วสังหารเทพ! โจวเย่ตะโกนอย่างดุร้าย

          หลังจากใช้ทักษะยุทธ์อันทรงพลังออกมาบวกกับการคุบคุมลูกบาศก์โบราณเพื่อเป็นโล่ป้องกัน ใบหน้าของโจวเย่ก็ซีดลงพร้อมกับถอนหายใจ และการหายใจของเขาก็เร็วขึ้น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าโจวเย่ใช้พลังชีวิตไปเป็นจำนวนมหาศาล

ตูมม!"

          ลำแสงจากนิ้วของโจวเย่ ปะทะกับหมัดไฟที่ควบแน่น และคลื่นพลังที่รุนแรงก็กระแทกเข้ากับลูกบาศก์โบราณอย่างรุนแรง โจวเย่กระอักเลือดออกมาเล็กน้อย เขาได้รับบาดเจ็บจากฟันเฟืองแรงกระแทกที่ลูกบาศก์โบราณแบกรับ หากโจวเย่ไม่ใช้ลูกบาศ์โบราณเพื่อเป็นโล่โป้องกัน เขาจะต้องตายจากแรงกระแทกของคลื่นพลังอย่างไม่ต้องสงสัย  

          หลังจากที่คลื่นพลังระเบิดกระจายหายไป ลูกบาศก์โบราณก็พุ่งกลับเข้าไปในร่างกาย ในขณะนี้โจวเย่ไม่มีพลังพอที่จะควบคุมมันแล้ว 

          ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็อาเจียนเป็นเลือดตรงนั้น และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล แขนขวาของเขาถูกลำแสงระเบิด แขนของชายคนนั้นขาดไปถึงไหล  

การเผชิญหน้าครั้งนี้เรียกได้ว่าโจวเย่เป็นฝ่ายชนะ 

            ป่าในรัศมีหลายสิบเมตรถูกทำลาย และป่าก็ปกคลุมไปด้วยฝุ่น

           เมื่อเห็นว่าชายคนนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสและแขนของเขาขาด โจวเย่ก็ถอนหายใจและความเครียดที่ตึงเครียดของเขาก็ผ่อนคลายลง จากนั้นเขาก็พบว่าเขาไม่มีกำลังที่จะพยุงตัวเองขึ้น และเขาข้างหนึ่งก็อยู่ที่พื้น มือข้างหนึ่งของเขาประคองหอกสังหารวิญญาณเอาไว้ 

          ชายตรงข้ามแทบจะลุกขึ้นยืนไม่ได้ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและแขนข้างหนึ่งขาด ใบหน้าของเขาซีดเซียวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

           ดวงตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีปีศาจเช่นนี้อยู่ ไม่เพียงแต่ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส แต่ยังทำลายแขนของเขาด้วย

         หมดพลังแล้วเหรอ?” ใบหน้าที่น่าเกลียดของชายคนนั้นพูดด้วยความโกรธ เขาระงับความเจ็บปวดอันรุนแรงแล้วลุกขึ้นเพื้อเดินไปหาโจวเย่

         เจ้าก็ด้วยไม่ใช่เหรอ?" โจวเย่พูดด้วยถ้อยคำเยาะเย้ย ม้ว่าเขาจะไม่สามารถฆ่าคู่ต่อสู้ได้ แต่เขาก็ยังไม่ตื่นตระหนก    

        ชายคนนั้นตะโกนด้วยความโกรธ "อย่างน้อยข้าก็ฆ่าเจ้าได้!"

         โอ้จริงเหรอ?" โจวเย่หัวเราะเยาะ "ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปว่าข้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ"

         เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที และขาที่กำลังก้าวมาของเขาก็หยุดลง

        โจวเย่หยิบยาออกมาอย่างยากลำบาก และกลืนยาเหล่านั้นลงไป จากนั้นก็เยาะเย้ยและพูดว่า "ข้าเป็นคนที่ตายยากมาก"

          เมื่อเม็ดยาเข้าไปในลำคอ พลังการรักษาก็หมุนวนในร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว 

           อาการบาดเจ็บและพลังชีวิตของเขากำลังฟื้นตัว ! 

         ชายคนนั้นหวาดกลัวมาก เขาสามารถฆ่าโจวเย่ได้ แต่เขาลืมไปว่าโจวเย่เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ!

         ด้วยความตื่นตระหนก ชายคนนั้นจึงหันหลังและวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด ขณะที่โจวเย่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่

           เมื่อโจวเย่ฟื้นตัว เขาคือผู้ที่ต้องตายอย่างแน่นอน!

         โจวเย่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะที่ชายคนนั้นวิ่งหนีไป แม้จะกินยาไปแล้วพลังชีวิตก็ยังฟื้นตัวได้ยากในระยะเวลาอันสั้น 

          หลังจากพลังชีวิตฟื้นคืนมาเล็กน้อย โจวเย่ใช้ทักษะก้าวย่างหมาอสูรเคลื่อนไหวไปในพริบตา เพื่อหลีกเลี่ยงคนที่จะตามล่าเขา

             หนึ่งชั่วโมงต่อมา โจวเย่ฟื้นพลังกลับมามากแล้ว และด้วยกังวลว่า เถียนซีเว่ยและหรงหรง จะรอเขาเป็นเวลานาน โจวเย่จึงรีบไปที่ภูเขาจันทราทมิฬ 

              โจวเย่ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วตลอดทางเหมือนลิง อาการบาดเจ็บ และพลังชีวิตกำลังฟื้นตัวอย่างช้าๆ

             เมื่อโจวเย่มาถึงทางเขาหุบเขาจันทราทมิฬ อาการบาดเจ็บและพลังชีวิตของเขาได้ฟื้นตัวขึ้นแล้วเจ็ดหรือแปดในสิบส่วน ร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่มีความเร็วในการฟื้นตัวที่น่าทึ่งเช่นนี้

             เมื่อโจวเย่ มาถึงหุบเขาเล็กๆ ทันใดนั้นเขาก็พบเถียนซีเว่ย ยืนอยู่กลางหุบเขาด้วยความตื่นตระหนก

            ซีเว่ย มีอะไรเกิดขึ้นกับเจ้าเหรอ? แล้วหรงหรงละ?” โจวเย่เห็นสิ่งผิดปกติ แต่เขายังคงถามโดยมองไปทางซ้ายและขวาอย่างระมัดระวัง และแอบพูดว่า อาณาจักรคุรุยุทธ์ระดับที่เก้า!"

             พี่เย่อย่ามาตรงนี่! บนตัวข้ามียันต์ระเบิด พี่หรงหรงถูกจับตัวไป เถียนซีเว่ย ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่กล้าขยับตัว

ยันต์ระเบิดเหรอ?” ใบหน้าของโจวเย่ มืดลง  

            ปรมาจารย์เย่ ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว! ขอรอเจ้ายู่ที่นี่มานานแล้ว!” เสียงเย็นชาดังมาจากบนยอดเขา

            โจวเย่ กวาดตาเย็นชาขึ้นไปบนยอดเขา แล้วถามว่า หรงหรงอยู่ที่ไหน เจ้าต้องการอะไร 

              ฆ่าเจ้า!" ชายคนนั้นตอบอย่างเย็นชา ด้วยความเกลียดชัง

           เจ้าคือใคร?" โจวเย่ถาม เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันโกรธแค้นของชายคนนั้น

           ชายวัยกลางคนกระโดดลงมาจากยอดเขา ร่อนลงอย่างมั่นคง และพูดด้วยอารมณ์ที่โกรธเคือง ข้าคือฮ่าวหยุน พี่ชายของฮ่าวหลิน!"