บทที่ 1 – ตายยังไงนะ
ฉันตื่นขึ้นมาในห้องสีขาวโพลนที่ไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย…อืม..ก่อนอื่นเลยนะ ตอนที่ฉันหลับไปฉันจำได้ว่าฉันนอนอยู่ในห้องนอนของฉันไม่ใช่เหรอ ?
หรือก็คือ..ความเป็ไปได้อย่างแรกที่ฉันเจอในตอนนี้คือฉันถูกลักพาตัวไปเป็หนูทดลองอะไรทำนองนั้นแน่นอน..และพอคิดได้แบบนั้นหน้าฉันก็เศร้าสลดลง
โลกนี้มันจะโหดร้ายกับฉันเกินไปหน่อยหรือเปล่า?..
“จะไปเป็แบบนั้นได้ยังไงเล่า!”
และในขณะที่ฉันคิดอะไรแบบนั้นอยู่ ในตอนนั้นเองก็มีเสียงผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักซึ่งดูน่าสงสัยดังขึ้นเพราะความใฉันรีบถอยห่างออกจากต้นตอของเสียงพร้อมกับตั้งการ์ดรอทันที เอ้าเข้ามาสิผู้หญิงร้ายกาจ
“….”
พอฉันพูดแบบนั้นอีกฝ่ายถึงกับพูดดไม่ออก..อืม..พอฉันมองดีๆ แล้วผู้หญิงคนนี้มีผมสีทอง มีปีกสีขาวบริสุทธิ์ดุจเดียวกับนางฟ้าจากสรวง์..แต่ว่าหลอกฉันไม่ได้หรอกนะ ฉันรู้ว่าเธอเป็ไอ้นั่นแน่นอน.. จอมโจรผู้ใช้มายากล!
นี่ฉันถูกจับมาทดลองในห้องสีขาวไม่พอยังจะถูกปล้นอีกเหรอ..โลกนี้มันช่าง.. น่ากลัวจริงๆ!
“ไม่ใช่แล้ว!!! ตัวข้าคือเทพธิดาแห่งการเกิดต่างหาก!”
โอ้.. เหมือนจะพูดอะไรแปลกๆ ออกมาด้วยแฮะเป็ไปได้อยากจะวิ่งหนีซะตอนนี้เลยแต่ทำไม่ได้เพราะเหมือนร่างกายจะไม่ฟังคำสั่งเลยเนี่ยสิ…ฉันเลยได้แต่นั่งฟังอีกฝ่าย
“ก่อนอื่นเ้าได้ตายไปแล้วจากการขาดอากาศหายใจ…”
“ห้ะ..”
ฉันเผลออุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ พูดตลกอะไรเนี่ยถ้าฉันตายไปแล้วฉันจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง นี่เป็นักต้มตุ๋นด้วยงั้นสินะโลกนี้คนประหลาดเยอะเหลือเกินแฮะ..
“บอกว่าไม่ใช่ไงว้อย!!”
อะ.. ะโด้วยล่ะบอกว่าเป็เทพธิดาแต่กลับะโด้วยล่ะ หลุดคาแร็คเตอร์แล้วแหนะแสดงละครไม่เก่งเลยน้า คุณนักต้มตุ๋น
“มันเป็เพราะเ้าไม่ใช่รึไง!?ช่างเถอะหุบปากแล้วฟังได้แล้ว”
เอ่อ.. ั้แ่แรกจนจบฉันก็ไม่ได้พูดนี่น่านี่แค่ความคิดของฉันนะ ว่าแต่ทำไมนักต้มตุ๋นนี่ถึงอ่านใจฉันได้หว่า..ด้วยความสงสัยแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป แต่พอฉันคิดแบบนั้นก็เห็นชัดๆว่าผู้หญิงที่เป็นักต้มตุ๋นกำลังคิ้วกระตุก
นะ.. นี่มัน ส…ส่งสัญญาณ!? อะไรที่ไหน..ฉันหันซ้ายหันขวาด้วยความสับสน ฉันคิดว่ายัยนี่กำลังส่งสัญญาณแน่ๆแต่พอฉันแสดงท่าทางแบบนั้นผู้หญิงคนนี้เหมือนจะไม่ตอบสนองต่อความคิดฉันแบบรอบก่อนแล้ว
“เหตุผลที่เ้าตายนั้นเป็เพราะว่า เ้านอนพลิกตัวไปมาจนผ้าห่มพันรอบคอและเตียงก่อนที่จะตกเตียงแล้วถูกรัดคอจนขาดอากาศหายใจตาย”
“…..”
พอพูดแบบนั้นออกมาแม้แต่คนที่อ้างตัวว่าเป็เทพธิดาตรงหน้าฉันเธอยังแสดงสีหน้างุนงงออกมาเล็กน้อยเหมือนกับว่าสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาเป็เื่ที่ค่อนข้างประหลาดและไร้สาระเหมือนมีคนปรุงแต่งแบบลวกๆ
อืม..อย่างน้อยก็ควรกุเื่ให้เนียนกว่านี้นะ..แถมเหมือนเ้าตัวจะไม่รู้จักการซ่อนสีหน้าที่ประหลาดใจนั่นด้วยฉันพนันได้เลยว่ามีคนอีกคนเขียนบทให้เธอแน่.. สรุปคือทำงานกันเป็ทีม!ฉันได้แต่หัวเราะออกมาให้กับคำโกหกของอีกฝ่าย..
แถมบนโลกนี้ใครมันจะโชคร้ายได้ขนาดนั้นกันล่ะ ?ไม่เพียงแต่จะกลิ้งจนผ้าห่มไปพันรอบคอและตกเตียงผ้ายังไปรัดกับเตียงเลยตกเตียงตายนี่นอกจากความโง่คงเป็เพราะเป็ที่รักของโชคร้ายแน่ๆ
กลุ่มนักต้มตุ๋นมือใหม่สินะ.. อืมๆ
“ใช่เ้าเกิดมาพร้อมกับความโชคร้ายเกินความจำเป็ หากเ้าเปิดกาชาแล้วไม่เคยได้ของดีเลยนั่นเป็เพราะความโชคร้ายของเ้านั่นเอง”
ห้ะ.. ทำ…ทำไมรู้ว่าฉันเปิดไม่เคยได้ของห้าดาวสี่ดาวเลยล่ะ! นี่มันความจริงที่แสนเ็ปจริงๆ นะ
บางทีเธออาจจะเป็เทพธิดาจริงๆ! ใช่..เธอเป็เทพธิดาที่รู้ว่าฉันเปิดกาชาเกลือตลอด เพราะคนอื่นบอกว่าถึงจะเกลือแต่อีกหน่อยก็คงมีโชคแหละน่า
และแล้ว..มุมมองต่อเทพธิดาของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง… เพราะกาชาน่ะนะ
เหตุผลทั้งหมดน่ะเหรอ..นั่นเป็เพราะฉันอาจจะตายจากความโชคร้ายทั้งหมดจริงๆและที่อยู่ตรงหน้าฉันคือเทพธิดาตัวจริง
ว้าว… นี่มันสุดยอดไปเลย..ฉันเริ่มมองไปที่เทพธิดาด้วยสายตาจดจ่อและคาดหวัง..
◆◇◆
ข้าคือเทพธิดาแห่งการเกิด เรสต้า เร็วๆนี้ข้าได้รับคำไว้วานมาจากเทพธิดาแห่งพิภพที่มีวิทยาการล้ำหน้า
เขาบอกข้าว่ามีมนุษย์คนหนึ่งเป็บัคในโลกเขาความโชคร้ายถูกเพิ่มในตัวเขามากเกินไปจนบิดเบือนโชคชะตาที่เขาต้องตายก่อนวัยอันควร
เลยอยากให้เอาไปกำเนิดใหม่ใน ‘ดินแดนแห่งนั้น’และคำขอโทษต่อเขาด้วยพรสามประการ.. แต่สิ่งที่ข้าพบคือ
เขามองข้าเป็นักต้มตุ๋น! บ้าไปแล้วด้วยรูปลักษณ์อันทรงสง่าของข้าและออร่าพลังน่าจะน่าเกรงขามสุดๆ ทำไมเ้าหมอนี่ถึงกล้ามองข้าว่าเป็โจรกระจอก!
คนแบบนี้นี่น้า!ข้าจะไปคุยกับเทพธิดาแห่งพิภพให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยหลังจากนี้ว่า..มนุษย์ในโลกเธอช่างไม่น่าอภิรมย์ยิ่งนัก
ข้ากัดเล็บตัวเองในใจ.. แต่สุดท้ายก็ได้แต่เลิกอ่านใจเพราะมันจะเป็พิษต่อจิตใจข้าแทน…พอข้าอธิบายถึงเื่กาชาสำหรับมนุษย์น่าจะเข้าใจง่ายยิ่งขึ้น
เ้าหมอนี่ยิ่งมองข้าไม่วางสายตา!พิจารณาได้เลยมันกำลังมองว่าข้าปัญญาอ่อน ต้มตุ๋นได้โง่เขลาเป็แน่
อ๊ากกก เ้าเด็กนี่.. เหตุผลที่ไม่กล้าอ่านใจคือกลัวจะได้รับรู้ภาพพจน์อันแสนต่ำตมของตัวข้าจากเ้าชายคนนี้อีกแล้ว..แต่ข้ายังกัดฟันอธิบายต่อไป
“ดังนั้นเ้าจะได้ไปเกิดใหม่ในต่างโลกพร้อมกับพรสามประการที่เ้า้า!”
พอพูดแบบนั้นรอยยิ้มของเ้าหนุ่มคนนี้ยิ่งชัดเจนกว่าเดิมเป็รอยยิ้มที่ฉีกกว้างถ้าเป็ปกติคงจะมองว่ากำลังรู้สึกชื่นชมนั่นแหละ
แต่สำหรับข้ามันเป็สายตาเยาะเย้ยถากถางชัดๆจากประสบการณ์ก่อนหน้านี้น่ะนะ...อ๊าก เริ่มไม่ไหวแล้วต้องรีบให้มันไปจากที่นี่ก่อนที่ข้าจะบ้าตายด้วยความโกรธ
“เอาล่ะบอกพรพิเศษสามข้อเ้ามาสิ!”
เหมือนเขาจะครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง จากประสบการณ์ก่อนหน้าถ้าให้เดาคงจะประมาณว่ายัยนี่บอกสิ่งที่้าเพื่อที่จะมาแบล็กเมล์ใช้งานอะไรทำนองนั้นแน่ๆ
“อย่างแรกคือ.. ข้อมูลเกี่ยวกับโลก”
ข้าใทันที.. มัน้าอะไรกันแน่!อ่านไม่ออกเลย.. ยังไงก็ตามนี่มันโอกาสดีที่จะรีบๆ ไล่อีกฝ่ายหนีเลยนี่น่า!
ข้าเลยเอาข้อมูลของโลกทั้งหมดยัดใส่หัวอีกฝ่ายเป็ไปได้อยากจะให้หนังสือ แต่ถ้าให้มันอ่านคงใช้เวลาอีกนานแน่ๆแต่ข้าอยากให้มันออกไปเร็วๆ นี่น่า
ถึงจะโกงไปหน่อย.. อะ..ลืมคัดกรองข้อมูลที่ไม่จำเป็ ต้องรีบดึงข้อมูลบางส่วนกลับมาก่อน.. แต่ทว่า
“คำขอที่สองคือทุกทักษะที่ใช้ป้องกันตัวจากทุกอันตราย”
ข้าเงยหน้าขึ้นเห็นรอยยิ้มมันทันที..เหมือนเป็รอยยิ้มที่ดีใจ.. แต่นี่มัน.. เป็ไปตามแผนงั้นรึ!
บ้าน่า ข้า..ข้าแพ้กลอุบายของมนุษย์คนหนึ่งงั้นรึเหตุผลที่มันรีบกล่าวคำขอที่สองขึ้นมาเพื่อที่จะไม่ให้ข้าดึงข้อมูลบางส่วนกลับมางั้นสินะ..
“คำขอสุดท้าย…”
อีกแล้ว!!! หนอย… ถ้าอยากรีบจากไปข้าก็จะให้เ้ารีบจากไปเช่นกัน ข้าเองก็้าเช่นนั้น!พูดเสร็จก็โยนทักษะป้องกันทั้งหมดเข้าตัวมันโดยไม่คัดกรองอะไร
“นั่นคือทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวฉันตรงกันข้ามกับชาติก่อน”
พอทำเสร็จยังไม่ได้คัดกรองอะไรก็ต้องจัดการ..เป็คนใจดีมากๆ สินะ งั้นก็กลายเป็คนชั่วช้าสามัญไปซะ มีโลคชะตาที่จะเป็…จอมมารน่ะนะ!
หึๆ .. กล้าเล่นแผนตลบหลังกับข้าก็เจอข้าบ้างในโลกเดิมเป็คนที่น่ากลัวที่สุดในโลก..?งั้นข้าให้เป็คนที่ดูดีที่สุดในพิภพของข้าไปเลย!
ข้าจะให้เ้าเห็นถึงความลำบากของคนดูดีด้วย!แต่นี่ไม่พอ.. ต้องเป็เด็กผู้หญิงสวยๆ ด้วย! ... งั้นก็แบบนี้
ร่างกายเจริญเติบโตได้ไม่เกินอายุ 13 ปี!นี่แหละ..แล้วก็รีบไปซะ บายๆ .. พอข้าตัดสินใจเสร็จทุกอย่างก็โบกมือ
จนแสงคลุมร่างเ้าเด็กหนุ่มคนนั้นก่อนจะหายไป..ฟู่วว… ในที่สุดก็โล่งอกสักที…
ข้ากลับปราสาทของตัวเองก็มีผู้หญิงคนหนึ่งรออยู่เธอคนนี้คือเทพธิดาอีกพิภพคือเพื่อนสนิทของข้าเองชื่อ มิสเกล
“มิสเกล เ้ามาั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย”
“อ้อ.. ข้ามาเมื่อกี้ว่าแต่งานของเ้าเสร็จแล้วรึ เรสต้า”
“แน่นอน”
“แล้วคำขอของเขาคืออะไรบ้างล่ะ..”
“อย่างแรกคือความรู้,แล้วก็สกิลป้องกันตัวทุกอย่างสุดท้ายคือร่างกายที่ต่างจากเดิม”
ข้าอธิบายไปแบบนั้น มิสเกลเหมือนจะตกตะลึงก่อนจะพูดตะกุกตะกัก
“เ้าคงไม่ได้ให้…”
“แน่นอนเพื่อความน่าเชื่อถือข้าเลยมอบให้ทั้งหมดมันจะได้เชื่อว่าเทพธิดาไม่ใช่นักต้มตุ๋น”
“เ้าบ้าไปแล้วหรือไร!? ให้ของขวัญไปขนาดนั้น…”
เหมือนมิสเกลจะปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย..ข้าก็พึ่งมานึกได้ว่าสามคำขอนั้น.. เพียงหนึ่งคำขอก็ถือว่ามากเกินไปสำหรับพร
อันที่จริงเอาพรสามข้อมารวมกันจะขออันหนึ่งก็คงได้..
“แล้วทักษะเ้าให้ไปมากแค่ไหนกันล่ะ..?”
“เอ่อ…ทั้งหมด.. สกิลป้องกันตัวทั้งหมด…”
ใช่..ข้าก็พึ่งมานึกได้ว่าข้าให้สกิลป้องกันตัวทั้งหมดไป..ซึ่งสกิลทุกสกิลล้วนแต่เป็การป้องกันตัวไม่ว่าจะหลบหลีก หรือใช้ต่อสู้
ทุกอย่างล้วนแต่เป็การป้องกันตัวหรือจะใช้ในการ่ชิงก็ได้..หมายความว่า.. เ้าเด็กนั่น..มีสกิลมากกว่าแปดล้านสกิล
…..
….
…
..
.
“เรสต้า.. เ้าทำเกินไปแล้ว..”