เื่ราวที่โรงเรียนของฮารุไม่ได้เป็การวิวาทอย่างที่เขาบอกพี่ชายแต่เป็การเริ่มต้นของความสัมพันธ์บางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ
ฮารุเดินเข้าโรงเรียนด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายวันนี้ก็คงเหมือนเดิม ทุกวันจะผ่านไปอย่างช้าๆแสนน่าเบื่อ จนกระทั่ง...
“เฮ้ยฮารุ!” เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเอ่ยทัก ฮารุหันไปมองก่อนจะเห็นร่างสูงใหญ่ของไนล์เดินเข้ามาใกล้ ไนล์เป็นักเรียนชั้นเดียวกันกับเขามีผิวสีน้ำผึ้งเข้ม รูปร่างสูงถึง 187 เิเเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่สวยงามจากการเล่นกีฬาและออกกำลังกายเป็ประจำแม้จะเป็เด็กเกเร ไม่ตั้งใจเรียน สูบบุหรี่แต่เขากลับมีรอยยิ้มที่สดใสและท่าทางเป็กันเองอย่างประหลาด
“มีอะไร”ฮารุตอบสั้นๆ
“วันนี้ร้านสนุกมีโปรโมชั่นด้วยเว้ยเล่นฟรี 1 ชม. สนใจไปด้วยกันป่ะ” ไนล์ชวนด้วยแววตาเป็ประกายฮารุลังเลเล็กน้อย ปกติเขาไม่ค่อยได้ไปไหนกับเพื่อนเท่าไหร่ ยิ่งกับไนล์ที่เพิ่งจะมาตีสนิทกันไม่นาน
“ไม่รู้ดิ”
“ไปเถอะน่าไม่ต้องคิดมาก” ไนล์พูดพลางยื่นมือมาตบบ่าฮารุเบาๆ
“นานๆทีจะมีโปรดีๆ แบบนี้ ไม่ไปเสียดายแย่”
สุดท้ายฮารุก็ยอมตามไนล์ไปที่ร้านเกมวันนั้นพวกเขาเล่นเกมด้วยกันอย่างสนุกสนาน ไนล์ไม่เคยปล่อยให้ฮารุรู้สึกอึดอัดเลยเขามักจะมีเื่ตลกมาเล่าหรือชวนคุยเื่นู้นเื่นี้ไปเรื่อยจนฮารุรู้สึกแปลกใจที่ตัวเองสามารถหัวเราะและยิ้มได้อย่างเป็ธรรมชาติขนาดนี้
นับั้แ่วันนั้นไนล์ก็เริ่มเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของฮารุเขามาตามฮารุที่ห้องเรียนเสมอเมื่อถึงเวลาพักกลางวันจะทานข้าวด้วยกันและบางครั้งก็เดินมาส่งฮารุที่บ้าน แม้ว่าบ้านของไนล์จะอยู่คนละทางก็ตาม
“ทำไมต้องมาส่งด้วย”ฮารุถามในวันหนึ่งขณะที่ไนล์เดินมาส่งเขา
“ก็อยากมาส่ง”ไนล์ตอบยิ้มๆ
“ไม่เป็ไรหรอกใกล้แค่นี้เอง”
คำพูดง่ายๆแต่กลับทำให้หัวใจของฮารุรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
วันหยุดสุดสัปดาห์ไนล์ก็ชวนฮารุไปเที่ยวบ่อยๆบางทีก็ไปดูหนัง บางทีก็ไปเดินเล่นในสวนสาธารณะหรือไม่ก็แค่นั่งคุยกันที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่เงียบสงบ
“เมื่อวานไปเที่ยวไหนมาวะไนล์”ฮารุถามขณะที่นั่งกินข้าวกลางวันด้วยกันที่โรงเรียน
“ก็ไปแข่งบาสกับพวกเพื่อนแถวบ้านมาอะดิเหนื่อยชิบเป๋ง” ไนล์ตอบพลางถอนหายใจ
“แต่วันนี้กะว่าจะชวนนายไปดูหนังมีเื่ใหม่เข้าโรงแล้ว สนใจป่ะ”
“อืม...ก็ได้”ฮารุตอบรับโดยไม่ลังเลเหมือนเมื่อก่อน
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆพัฒนาไปอย่างช้าๆแต่สม่ำเสมอ ฮารุเริ่มเปิดใจให้ไนล์มากขึ้น เขาสามารถพูดคุยทุกเื่กับไนล์ได้ไม่ว่าจะเป็เื่ที่โรงเรียน เื่พี่ชาย หรือแม้แต่ความกังวลเล็กๆน้อยๆในใจไนล์ก็รับฟังเขาเสมอ และมักจะให้กำลังใจเขาด้วยวิธีที่ทำให้ฮารุรู้สึกสบายใจ
คืนหนึ่งหลังจากที่ไนล์มาส่งฮารุที่บ้านพวกเขายืนคุยกันอยู่หน้าประตูบ้านเป็เวลานาน
“วันนี้ขอบคุณนะ”ฮารุเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกน่า”ไนล์ตอบ พลางยื่นมือมาลูบผมของฮารุเบาๆ “ดูแลตัวเองด้วยนะ”
ัันั้นแ่เบาแต่กลับทำให้ฮารุรู้สึกถึงความหวั่นไหวบางอย่างในอก เมื่อไนล์หันหลังกลับไปฮารุยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังกว้างของไนล์ที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา
ความรู้สึกบางอย่างที่เกินกว่าคำว่าเพื่อนกำลังก่อตัวขึ้นในใจของฮารุเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเขาจะกลับมามีสีสันได้อีกครั้งและมันเริ่มต้นขึ้นจากเด็กเกเรอย่างไนล์
.
เช้าวันอาทิตย์ที่สดใสแสงแดดอ่อนๆสาดส่องเข้ามาในห้องฮารุตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็พิเศษ เขาจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะเดินออกมานั่งบนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่นบนโต๊ะไม้เบื้องหน้ามี คาราเมลมัคคิอาโต้เย็นกับแซนด์วิชวางอยู่เหมือนเช่นทุกวันรู้ดีว่าเป็ฝีมือของพี่ชายที่เตรียมไว้ให้เขาหยิบของเ่าั้ขึ้นมากินอย่างสบายอารมณ์ พลางกดเบอร์โทรออกหาใครบางคน
“ฮัลโหลไนล์ตื่นยังวะ” ฮารุทักไป
“อื้อตื่นแล้ว กำลังจะโทรหาพอดีเลยเนี่ย” เสียงไนล์ตอบกลับมาอย่างสดใส“วันนี้ไปไหนดีฮารุ”
ฮารุครุ่นคิด “สวนสนุกก็ไปแล้ว… อื้ม งั้นไป อะควาเรียมกันไหม”เขาเสนอ “เห็นว่ามีปลาแปลกๆ เพียบเลย”
“โอเคเลยงั้นเจอกันนะ” ไนล์ตอบรับอย่างกระตือรือร้น
เด็กหนุ่มทั้งสองออกไปเที่ยวอะควาเรียมกันอย่างสนุกสนานตลอดทางพวกเขาพูดคุยหัวเราะกันไม่หยุดหย่อน
“ดูดิไนล์ตัวนั้นอย่างใหญ่เลยว่ะ” ฮารุชี้ไปยังตู้ปลาฉลามขนาดั์ดวงตาเป็ประกาย
“เออว่ะอย่างกับสัตว์ประหลาดในหนัง” ไนล์พูดพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระจก
“ไม่กลัวรึไง”
“จะบ้าเหรอ”ฮารุหัวเราะ “น่าตื่นเต้นออก”
พวกเขาใช้เวลาเดินชมปลาต่างๆอย่างเพลิดเพลินไนล์มักจะคอยแกล้งแหย่ฮารุเสมอ เช่นแกล้งทำเป็ใเมื่อมีปลาว่ายมาใกล้หรือแอบแตะมือฮารุเบาๆ ทำให้ฮารุอดไม่ได้ที่จะหันไปมองแล้วยิ้มขำ
“เหนื่อยยังวะ”ไนล์ถามเมื่อเห็นฮารุเริ่มหาวหวอดๆ หลังจากเดินมาหลายชั่วโมง
“นิดหน่อย”ฮารุตอบ
“โอเคงั้นเราไปหาอะไรกินกันดีกว่า ฉันหิวจะแย่แล้ว”
ทั้งคู่ไปนั่งกินข้าวในร้านอาหารใกล้ๆอะควาเรียม พูดคุยกันเื่สัพเพเหระไปเรื่อยๆจนเกือบลืมเวลาพวกเขาหัวเราะเสียงดังเมื่อไนล์เล่าเื่ที่เขาเคยโดนอาจารย์ฝ่ายปกครองจับได้ตอนแอบโดดเรียนไปเล่นเกมฮารุเองก็เล่าเื่ความจุกจิกของพี่ชายให้ฟังบ้างจนพลบค่ำไนล์ก็เดินมาส่งฮารุที่บ้านเช่นเดิม แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องสว่างเรืองรองใบหน้าของไนล์ดูเศร้าลงเล็กน้อย เขากำลังจะก้าวเท้าออกไป แต่แล้วก็หยุดชะงัก
“ฮ่าฮ่าฉันไม่อยากกลับบ้านเลย” ไนล์พูดเสียงเบาพลางยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขิน
“เอ่อ…คือ…”ฮารุสังเกตเห็นท่าทางแปลกไปของไนล์
“ทำไมล่ะมีปัญหากับที่บ้านเหรอ” เขาถามด้วยความเป็ห่วง
ไนล์ส่ายหน้าไปมา “ไม่ใช่หรอก วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านนะ กลับไปก็คงเหงาอีกอย่าง…” ดวงตาคมกริบของไนล์สบเข้ากับดวงตาของฮารุอย่างแน่วแน่“ฉันก็อยากจะอยู่กับนายให้นานกว่านี้อีกหน่อย”
ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันฮารุรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า สีแดงระเรื่อปรากฏขึ้นบนแก้มเนียน ก่อนที่เขาจะเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก
“...เอ่อ งะ งั้น ค้างบ้านฉันไหม…”
ทันทีที่สิ้นเสียงไนล์ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างดีใจสุดขีด ดวงตาเป็ประกายระยิบระยับ
“ได้!ได้สิ!” เขาตอบกลับทันทีพลังงานที่หดหายไปเมื่อครู่กลับมาเต็มเปี่ยม ฮารุทั้งเขินทั้งประหม่าปนกันเพราะนี่เป็ครั้งแรกที่ทั้งสองจะได้ค้างคืนด้วยกัน
“งั้นนายไปอาบน้ำก่อนเลย”ฮารุบอก พลางหยิบชุดนอนของตัวเองที่ใหญ่ที่สุดให้ไนล์ยืม “ไซส์น่าจะพอใส่ได้นะ”
“โอเคเลย”ไนล์รับชุดไปยิ้มๆ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำหลังจากนั้นฮารุก็เข้าไปอาบต่อ
ทันทีที่ฮารุเดินเข้าไปในห้องน้ำและปิดประตูลงแววตาของไนล์ที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความสดใสก็แปรเปลี่ยนเป็เ็าอย่างน่าขนลุกเขาก้าวออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงเดินสำรวจไปทั่วทุกมุมบ้านจากนั้นก็หยุดอยู่ตรงหน้าประตูไม้บานใหญ่สีน้ำตาลอ่อน มือหนาค่อยๆผลักบานประตูเปิดออกช้าๆเผยให้เห็นห้องนอนขนาดกลางที่ปิดไฟมืดสนิทข้าวของภายในห้องถูกจัดเป็ระเบียบเรียบร้อย แววตาของไนล์กวาดมองไปทั่วห้องอย่างละเอียดถี่ถ้วนราวกับกำลังสำรวจทุกซอกทุกมุม มือหนาค่อยๆไล่ลูบไปตามผนังอย่างแ่เบาััถึงพื้นผิวเย็นเยียบของวอลเปเปอร์ ก่อนจะหยุดอยู่ที่เตียงนอนขนาดใหญ่นิ้วเรียวยาวค่อยๆ เกลี่ยไปบนผ้าปูที่นอนเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่มุมปากซึ่งดูน่ากลัวอย่างประหลาด มันเป็รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุขแต่เป็รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับและความมืดมิดที่ซ่อนอยู่ภายในราวกับว่าห้องนี้มีความหมายบางอย่างที่เขาค้นหามานาน
ขณะที่ไนล์กำลังจะก้าวออกจากห้องฮารุก็เดินมาเห็นพอดี คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ
“ทำไมนายเข้าไปในนั้น!”ฮารุถามเสียงเข้ม สีหน้าบ่งบอกถึงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน
ไนล์สะดุ้งเล็กน้อยเขาหันกลับมาด้วยสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็ท่าทางที่ดูเป็ธรรมชาติ
“อ้าวฮารุ! โทษทีๆ พอดีเดินดูรอบๆ บ้านน่ะ” เขาแก้ตัวพลางหัวเราะแห้งๆ“เห็นมีตัวอะไรไม่รู้วิ่งเข้าไปในนี้ด้วย ฉันเลยมาดูนะแต่ฉันคงตาฝาดไป ฮ่าฮ่า”
ฮารุยังคงตะหงิดใจเล็กน้อยกับคำตอบนั้นแต่ด้วยความที่เป็คนไม่คิดมากและเห็นท่าทางที่ดูไร้เดียงสาของไนล์เขาก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
หลังจากอาบน้ำเสร็จทั้งคู่ก็มานั่งเล่นกันที่ห้องนั่งเล่น พวกเขาเปิดโทรทัศน์ดูหนังตลอดเวลามีเสียงหัวเราะและบทสนทนาหยอกเย้ากันไม่ขาดสาย ไนล์แกล้งหยิกแก้มฮารุเบาๆฮารุก็แกล้งเตะขาไนล์กลับอย่างหมั่นไส้
“นี่พรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่นนะ” ไนล์พูด พลางเอนหัวซบไหล่ของฮารุ
“อื้อ”ฮารุตอบเสียงแ่ รู้สึกอบอุ่นกับััใกล้ชิดนั้น
ดวงตาของทั้งคู่สบกันอีกครั้งในความมืดสลัวจากแสงไฟเพียงไม่กี่ดวงในห้องไนล์ค่อยๆโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ฮารุหลับตาลงอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันอย่างนุ่มนวลเป็จูบที่อ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆที่ทั้งสองมีให้กันความรู้สึกหวานซึ้งนี้ค่อยๆ คลืบคลานเข้าสู่หัวใจของฮารุทำให้เขาแทบจะลืมความกังวลทั้งหมดไป
8K
