[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

บทที่ 59 โดดเดี่ยวเพียงลำพัง

        เยี่ยเจียหยุดนิ้วที่กำลังแปลเอกสาร ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกเปรี้ยวซ่าน

        เธอตั้งสติแล้วกลับไปทำงานต่อ แปลเอกสารเสร็จอย่างรวดเร็วแล้วยื่นให้เขา “คุณฟู่ ฉันแปลเสร็จแล้วค่ะ”

        “ไม่มีอะไรจะถามฉันเหรอ” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอปราดหนึ่ง

        “หืม? ไม่มีค่ะ พวกนี้ฉันทำได้หมด”

        เขาพูดถึงเรื่องอื่นไม่ใช่เรื่องงาน

        ‘ช่างเถอะ’

        ฟู่อวิ่นซางรับเอกสารมา เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ พบว่านอกจากเธอจะทำได้เร็วแล้ว ลายมือก็เรียบร้อยมาก เขาพอใจพยักหน้า “ไม่เลว ที่ให้เธอเป็นผู้ช่วยมาตลอด เหมือนดูถูกเธอไปหน่อย”

        เยี่ยเจียได้ยินแล้วรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ที่ได้รับการยอมรับจากเขา เธอดีใจมากจริง ๆ

        “อีกสองวันฉันจะส่งเธอไปเรียน ต่อไปทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ไปเรียนภาษาอังกฤษธุรกิจ”

        “ค่ะ”

        “ต่อไปงานแปลและกราฟิกฉันจะให้เธอรับผิดชอบ”

        “คุณฟู่วางใจได้เลยค่ะ”

        ฟู่อวิ่นซางรู้สึกแปลก ๆ ทุกครั้งที่ได้ยินเธอเรียกเขาว่าคุณฟู่ เขาหรี่ตามอง “เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ”

        เยี่ยเจียกะพริบตา ทวนซ้ำอีกครั้ง “คุณฟู่ค่ะ”

        “คุณไม่เคยเรียกผมแบบนี้ที่บ้านเลย”

        เธอเรียกเขาที่บ้านว่า...

        โดยทั่วไปจะเรียกเขาว่าสามี

        ใบหน้าของเยี่ยเจียแดงก่ำขึ้นมาทันที “แต่นี่มันที่บริษัทนะ”

        “แล้วไง?”

        “สามีวางใจได้...” เสียงของเธอเบาราวกับเสียงยุง

        มุมปากของฟู่อวิ่นซางโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก เขาใช้ปลายนิ้วปาดผ่านมุมปากของตัวเอง เก็บรอยยิ้มเข้าไป “ไปทำงานเถอะ”

        เธอหมุนตัวราวกับหุ่นยนต์ นั่งลงที่เก้าอี้แล้วทำงานต่อ เพียงแค่เขาส่งเสียงเล็กน้อย ใบหน้าของเธอก็เริ่มร้อนผ่าว เมื่อเสียงหายไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเธอก็กลับมาสงบอีกครั้ง

        แต่เขาก็ต้องส่งเสียงออกมาเวลาดูเอกสารอยู่ดี ดังนั้น ใบหน้าของเธอจึงแดงระเรื่อและร้อนผ่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่เยี่ยเจียเองก็รู้สึกขำ

        ไม่ช้าก็ถึงเวลาเลิกงาน

        “ฉันจะไปตอกบัตรก่อนนะ แล้วไปรอคุณที่ป้ายรถเมล์ได้ไหม?” เยี่ยเจียถามฟู่อวิ่นซาง

        “ไปด้วยกัน”

        “หา?”

        “ไม่งั้นจะต้องอ้อมทางอีกเหรอ?” ฟู่อวิ่นซางเงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉย มีความเยาะเย้ยอยู่บ้าง

        เขากำลังดูถูกไอคิวของเธออีกแล้ว

        ฟู่อวิ่นซางพูดแบบนั้นแล้ว เธอคงไม่สะดวกที่จะออกไปก่อน สู้รอให้เขาจัดการงานทั้งหมดเสร็จ แล้วออกไปตอกบัตรที่ลานจอดรถพร้อมกันดีกว่า โชคดีที่ตอนนี้แทบไม่มีคนแล้ว ลานจอดรถโล่งกว้าง ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนเห็น

        เขาขับรถ เธอพิงพนักเบาะ หลับตาด้วยความเหนื่อยล้าเล็กน้อย

        รอแล้วรอเล่า ก็ยังไม่ถึงบ้าน ไม่น่าจะใช่นะ ถึงรถจะติดก็ควรจะถึงบ้านได้แล้ว

        เยี่ยเจียลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง กลับพบว่าเส้นทางที่ฟู่อวิ่นซางขับนั้นตรงข้ามกับทางกลับบ้านโดยสิ้นเชิง เธอสงสัย “พวกเราจะไปไหนกันเหรอ”

        “ไปกินข้าว”

        “ไม่กลับไปกินที่บ้านเหรอ”

        “คุณนายฟู่ ลองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาสิ ไม่เปลืองไฟหรอก”

        เยี่ยเจียหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ถึงได้รู้ว่าตอนนี้หนึ่งทุ่มครึ่งแล้ว ถ้ากลับไปทำอาหารที่บ้าน อย่างเร็วก็คงได้กินมื้อเย็นตอนสองทุ่มครึ่ง...

        เธออึดอัด “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้สังเกต”

        ฟู่อวิ่นซางส่งเสียง ‘อืม’ ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ ความสนใจอยู่ที่สภาพการจราจรทั้งหมด

        ในที่สุดรถก็จอดที่หน้าร้านโจ๊กตอนหนึ่งทุ่มสี่สิบ ไม่ค่อยมีลูกค้าแล้ว ฟู่อวิ่นซางแจ้งชื่อ พนักงานบริการก็รีบพาทั้งสองเข้าห้องส่วนตัวทันที ยกอาหารที่เตรียมไว้แล้วมาเสิร์ฟ

        ชายหนุ่มแจ้งเวลามาถึงให้ทางร้านทราบล่วงหน้า อุณหภูมิและความสดใหม่ของอาหารจึงพอดี

        “โจ๊กร้านนี้อร่อยจังเลย” เยี่ยเจียทานหมดชามอย่างรวดเร็ว

        เขายื่นมือรับชามจากเธอ ตักให้เธอเพิ่มจนเต็มชาม “ถ้าชอบก็มากินบ่อย ๆ เธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉันแล้ว คงมีเวลาทำอาหารน้อยลง”

        เธอพยักหน้า พูดอย่างเสียดายเล็กน้อยว่า “จริง ๆ แล้วทำอาหารกินเองนี่แหละดีต่อสุขภาพที่สุด”

        “พักผ่อนให้มากที่สุดเพื่อสุขภาพที่ดี”

        “อืม”

        ดูเหมือนว่างานที่เขามอบหมายให้เธอ ล้วนแต่เป็นงานที่ต้องนั่งอยู่กับที่ทั้งนั้น

        ไม่เหมือนกับฉินอวี่ พวกเขาต้องวิ่งไปวิ่งมา

        หลังจากที่ทั้งสองกินเสร็จ ฟู่อวิ่นซางก็ไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ เยี่ยเจียบังเอิญเห็นร้านค้ากำลังจัดกิจกรรม ถ้าทายบทกวีโบราณได้ถูกต้องและบอกความหมายได้ จะได้รับน้ำมะตูมหนึ่งขวด

        เมื่อสักครู่เธอกับเขาดื่มน้ำมะตูม รู้สึกว่ามันอร่อยมาก จึงดึงแขนเสื้อของฟู่อวิ่นซาง ชี้ไปที่กระดานท้าทายที่ร้านค้าวางไว้ด้านข้าง

        เขาพูดว่า “ไปสิ”

        เยี่ยเจียพยักหน้า เดินไปที่หน้ากระดานตอบคำถาม

        พนักงานฉีกกระดาษที่ปิดบังครึ่งวรรคแรกของบทกวี ‘เก็บดอกไม้เป็นครั้งคราว คร้านจะหันกลับมามอง’

        เยี่ยเจียรีบเขียน ‘ครึ่งหนึ่งเพื่อการฝึกฝนตนเอง ครึ่งหนึ่งเพื่อคุณ’ แต่เมื่อต้องอธิบาย เธอกลับลำบากใจ พูดง่าย ๆ ก็คือคน ๆ หนึ่งมุ่งเน้นแต่การฝึกฝนตนเองเพราะในใจมีใครบางคน แต่ถ้าให้เธออธิบายให้ดี เธอก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

        พอดีฟู่อวิ่นซางจ่ายเงินเสร็จ เดินมาเห็นเธอมองกระดานตอบคำถามด้วยความลำบากใจ เขาจึงพูดว่า “ในโลกมนุษย์ เพื่อคน ๆ หนึ่ง ปฏิบัติตามหลักการใช้ชีวิต แต่กลับโดดเดี่ยวเดียวดาย”

        โดดเดี่ยวเดียวดาย

        สี่คำนี้เมื่อเอ่ยออกมาจากปากของเขา เย็นเฉียบราวกับลำธารในหุบเขา มีกลิ่นอายของความหดหู่เล็กน้อย

        พนักงานเอาน้ำมะตูมมาให้เยี่ยเจีย เธอรับมาแต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีสมาธิ

        กลับมาที่รถ

        เธอในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า “ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นล่ะ? มันไม่ค่อยเหมือนกับความหมายเดิมเลย”

        “ตอนมหาวิทยาลัย อาจารย์ภาษาของผมเสียสามี เวลาที่เธอพูดถึงสามี เธอพูดแบบนี้แหละ”

        “ฉันยังคิดว่า...”

        ‘เป็นเพราะไป๋เยว่กวงในใจของเขา เขาถึงได้พูดแบบนั้น’

        ฟู่อวิ่นซางเหลือบมองเธอ “คิดว่า?”

        “เปล่า ที่บ้านไม่มีผลไม้แล้ว เราไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตหน้าหฒุ่บ้านกันเถอะ?” เธอเสนอ

        “อืม”

        ทั้งสองไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เยี่ยเจียเห็นป้ายถนนแล้วนึกขึ้นได้ว่า ถนนเส้นนี้เคยเกิดเหตุชิงทรัพย์ เธอรีบเร่งเลือกของและจ่ายเงิน จากนั้นก็ออกมาพร้อมกับฟู่อวิ่นซาง

        พอกลับถึงบ้าน เยี่ยเจียก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ของเธอ เธอตั้งใจหลีกเลี่ยงฟู่อวิ่นซาง เพื่อไม่ให้กระทบต่อความสุขของแม่ ต่อหน้าคนอื่นเธอบอกว่าแม่อยู่ที่ต่างประเทศ

        แน่นอนว่าเธอก็ไม่เคยบอกแม่เรื่องของเธอกับฟู่อวิ่นซาง

        “เจียเจีย แม่แค่อยากถามหน่อยว่าเรื่องที่แม่คุยกับลูกคราวก่อนเป็นยังไงบ้าง? ลูกหาคนได้หรือยัง?”

        “ไม่ หนูช่วยแม่ไม่ได้หรอก” เยี่ยเจียตอบด้วยท่าทีเย็นชามาก

        “ก็ถือว่าแม่ขอร้องลูกนะ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ บริษัทของลุงตงจะล้มละลาย ลูกคิดถึงค่ารักษาที่เขาจ่ายให้ลูกผ่าตัดหน่อย ลูกต้องหาทางแก้ไขให้ได้นะ”

        เยี่ยเจียยืนอยู่ที่ระเบียง มองท้องฟ้าที่มืดครึ้มอย่างใจลอย เธอหัวเราะขมขื่น “แม่ ฉันจะมีความสามารถอะไรไปเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของฟู่อวิ่นซางได้ล่ะ?”

        แถมยังเป็นเรื่องธุรกิจอีกด้วย

        อย่าพูดถึงว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลตง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของตงซินหลิง ฟู่อวิ่นซางก็ไม่แน่ว่าจะยอมผ่อนปรนให้ตระกูลตงเพราะเธอ

        นิสัยของเขา เธอเข้าใจดีเกินไป

        “งั้น อีกสองวันแม่จะไปหาลูกที่บริษัท เราค่อยคุยกันต่อหน้า”

        “แต่ว่าหนู...”

        ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...

        เยี่ยเจียถือโทรศัพท์ไว้ในมือ อารมณ์เศร้าหมอง จะคุยกันต่อหน้าหรือไม่คุยก็ไม่มีประโยชน์อะไร

        ตงซินหลิงวางยาฟู่อวิ่นซาง ถ้ายืนอยู่ในจุดเดียวกับฟู่อวิ่นซาง เธอไม่มีทางให้อภัยได้ ถ้ายืนอยู่ในจุดของเธอเอง เธอก็คงไม่ไปอ้อนวอนให้เขายกโทษให้หรอก

        ฟู่อวิ่นซางเป็นสามีของเธอนะ

        “มายืนทำอะไรตรงนี้” เสียงเย็นชาที่แฝงไปด้วยความโกรธเคืองจาง ๆ ดังขึ้นด้านหลัง