ตอน15ชิงสตรีสิบดาบ
ข่านตี้หลุงแม้จะบุรุษเผ่าทุ่งหญ้าแดนเถื่อน แต่เขากลับมีคุณธรรมในใจ มิได้เป็เช่นพ่อของตนเขาทนเห็นภาพตรงหน้าไม่ได้ ยินยอมขัดขืนคำสั่งท่านพ่อ (าาอีเกอ)ชกต่อยทหารที่คุมตัวจนน่วม วิ่งเข้าลานโล่ง จิกหัวตาเฒ่าสวีอิ๋นตงใช้หลังมือหวดหน้าตาเฒ่าหงายคว่ำไม่เป็ท่า พร้อมพูดจาเหยียดหยามอย่างไม่ไว้หน้า
"คนเช่นท่านต่ำตมเสียยิ่งกว่าเดนมนุษย์ ข้าควรสังหารท่านให้ตายซะเดี๋ยวนี้"
ตี้หลุงแก้มัด....และโอบกอดนางต่อหน้าผู้คนที่มุงดูเป็ร้อยเป็พันคน...ก่อนที่จะปลดผ้าคลุมอีกผืนคลุมตัวให้นางอย่างอบอุ่น...
ทันใดนั้นลูกดอกธนูปริศนา...ถูกยิงมาจากที่ลับตาคน ปักบนหลังมือของสวีอิ๋นตงจนทะลุเป็รู
วินาทีนั้นเป็การปรากฏตัวของฉงเฉิงเหลียงผู้หาญกล้า
"ที่แท้ก็เป็เ้า ที่พาตัวนางไป " เขาพูดด้วยน้ำเสียงดุดันแน่วแน่
"ห่ะ....เฉิงเหลียง ที่แท้ เป็เ้า ที่บุกยึดเมืองหลวงของข้า"อิ๋นตงเบิกตามองทำท่าทีใลุกลี้ลุกลน เกรงกลัวต่อความร้ายกาจของเขา
"เมืองหลวงของท่านอย่างนั้นหรือ ช่างกล้าพูดท่านเองไม่รู้สึกสากปากบ้างหรือไร "
"นครฉางอาน ไม่เคยเป็ของท่านอย่างแท้จริง หยุดเพ้อฝันซะวันนี้ท่านหมดอำนาจลงแล้ว ทางที่ดีปล่อยนางซะ แล้วยอมกลับไปรับโทษกับข้าไม่เช่นนั้นข้าอาจจะลดโทษให้เ้าก็ได้"
"หึๆๆ กลับไปก็โง่น่ะสิ " อิ๋นตงพูดด้วยน้ำเสียงยียวนกวนใจพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
เฉิงเหลียงคิดแล้วว่าเจรจากับอิ๋นตงอย่างไรก็ไร้ผลจึงหันหน้าหาหรงอิ่งเจา หวังเกลี้ยกล่อมเอาความ
"แม่นางหรง...เหตุใดท่านเองเป็คนใจระยำเฉกเช่นอิ๋นตงผู้นี้...ท่านคิดดีแล้วหรือว่าจะอยู่ฝ่ายนั้น"
"เฉิงเหลียง เ้ายังคิดหวังสิ่งใดจากข้าอยู่อีก....คำพูดทั้งหมดของเ้าเชื่อได้ด้วยหรือ "
"เมื่อห้าปีก่อน เ้าสัญญากับข้า หากเ้าได้เป็หนึ่งในขุนพลหกทัพท่านจะพาข้าท่องเที่ยวชมทิวทัศน์ พาข้ากลับเผ่าทุ่งหญ้าตามที่ปรารถนา "
"รอแล้ว รอเล่า ข้าไม่ได้ข่าวคราวจากเ้าแม้แต่น้อย ถึงอย่างนั้นข้าเองยังมีใจรักใคร่ต่อท่าน เฝ้าดูแลชุบเลี้ยงนางแทนท่านตามที่ฝากฝัง"
"ไม่คิดเลยว่า นอกจากคำพูดหว่านล้อมของท่าน...ที่ผ่านมาทั้งหมดท่านทำไปเพื่อหวังประโยชน์จากข้า ครานี้ในใจของท่านมีเพียงนางแล้วข้าจะมีประโยชน์อันใดอีก "
"มิสู้...ชาตินี้ เราเป็ได้เพียงคนแปลกหน้าต่อกันเถอะ"
"หากท่านจะเอาบุญคุณมาทวงถาม เช่นนั้นข้ามิขอรับไว้เพราะข้าผู้นี้มิเคยทำร้ายผู้ใดก่อน"เสียงกล่าวต่อว่าอย่างโกรธเคียงของเฉิงเหลียง
"ตามใจท่านเถอะ เช่นนั้นข้าจะไม่ขอร้องสตรีเช่นท่านข้าจะคิดหาวิธีช่วยนางในแบบของข้าเอง พวกท่านเตรียมตัวรับมือให้ดี"
าาอีเกอใเป็อย่างมากเหล่าทหารเถื่อนทั้งหลายเข้าโอบล้อมกำบังป้องภัยให้าาอีเกอหนาแน่น
ถึงกระนั้นเฉิงเหลียงไม่มีท่าทีจะถอยหลังแม้แต่น้อยเขามีแต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่าเด็ดเดี่ยว
อันเล่อเป็ห่วงเฉิงเหลียงมากนางคิดว่าขืนเฉิงเหลียงดึงดันเดินเข้ามาอีกยากที่บุรุษเพียงผู้เดียวจะรอดกลับไปได้
นางจึงจับใบหน้าอันหล่อเหลาของข่านตี้หลุงเข้ามาแนบชิดชิงจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าต่อตาเฉิงเหลียง...พร้อมเปล่งเสียงออกมาอย่างสั่นเครือ....
"ข้ารักท่าน.... ข้าฉงอันเล่อยินยอมแต่งกับท่าน..."
ตี้หลุงใหนักจนเสียอาการ ทำตัวไม่ถูก ตัวแท่งทื่อ ตาเหลือกโลน ก่อนตั้งสติได้
โอบกอดนางอีกครั้งฉงอันเล่อไม่พยายามขัดขืนแม้แต่นิดเดียว
"ที่แท้เ้าก็ไม่ได้เป็ใบ้ เ้าพูดได้ ครั้งนี้เ้ายอมเอ่ยปากพูดกับข้าข้าดีใจจริง"
เฉิงเหลียงเลี้ยงนางั้แ่แบเบาะแค่มองตาเดียวก็ดูออก ว่าที่นางทำอย่างนั้นเพราะหวังดีกับตนเป็ที่สุด
แต่เขายังยึดคติเดิม...คือ ทำการใหญ่ใจต้องนิ่ง จึงได้พยายามข่มใจตนเอง ดูเหมือนยังนิ่งนอนใจไม่วาบหวิว
แท้จริงแล้วใครจะรู้ว่า ภายในใจของบุรุษที่ทำเหมือนแข็งแกร่ง อ่อนแอลงไปทุกทีเมื่อเห็นสตรีของตนอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่น
....เฉิงเหลียงกำมือแน่น เล็บอันแหลมคมจิกเข้าเนื้อมือของตนจนเืออก...เขาเองแทบไม่กล้ามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าภายในใจเ็ปปานหอกพันเล่มทิ้มแทงทะลุกลางใจ
"รู้อย่างนี้ คืนนั้น ข้าน่าจะหลับนอนกับนางซะให้รู้แล้วรู้รอดกันไป"
"กระทำให้นางรู้แจ้ง ว่าข้ามิได้้าเป็พ่อบุญธรรมแต่้าเป็สามีของนาง"
เฉิงเหลียงะโถามเสียงดัง "ฉงอันเล่อ ข้าขอถามเ้าอีกครั้งเ้าจะกลับฉางอานกับข้าหรือไม่!!!"
"หากจะแต่งกับชายโฉด อยู่แดนเถื่อนของเผ่าทุ่งหญ้านี้ข้าเกรงว่าเขาจะมอบความสุขให้เ้ามิได้"
"บนใต้หล้านี้ มีเพียงข้าที่พร้อมแม้กระทั่งสละชีวิตเพื่อเ้า"
"ชีวิตของท่านข้าไม่้า" อันเล่อกัดฟันพูดพร้อมเบือนหน้าหนี
"ฉงเฉิงเหลียง ท่านกลับไปซะ อย่าได้คิดทำอะไรโง่ๆ อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก"
"อย่างไรเสีย ท่านเอาชนะเผ่าทุ่งหญ้ามิได้หรอก"
"ฉงอันเล่อ เหตุใดเ้าดูถูกข้าเช่นนี้ ชีวิตข้านี้นอกจากท่านแม่ข้ามิเคยหวงแหนผู้ใด มีเพียงเ้าที่ข้าหวงแหนมาครึ่งชีวิต"
"ครานี้จะมาบอกให้ข้าถอดใจ ปล่อยเ้าไปง่ายๆ เป็ไปมิได้หรอก"
"หากเ้า้าให้ข้าไป ข้าจะไป "
"แต่อย่าลืมว่า...ข้าไม่ถอดใจแน่ ข้าจะกลับมาสังหารทุกคนที่ย่ำยีเ้า"
"แม้กระทั่งไอ้หน้าละอ่อนที่โอบกอดเ้า!!!"
ก่อนหันหลังจากไปมีคนแว้งกัด ปาหอกแหลมคมซัดเข้าหาเฉิงเหลียง
โชคดีที่เขาหลบหลีกคมหอกนั้นทัน
"ดีนี่ พวกเ้าชอบเล่นวิธีสกปรก สมกับเป็แดนเถื่อนที่ไร้กฎเกณฑ์จริงๆ"
เฉิงเหลียงดึงธนูหันหลังขวับ วาดวงแขนง้างธนูอาบยาพิษจากอานม้า ตั้งท่าเพ็งเล็งหนักแน่นยิงธนูเพียงครั้งเดียว ใช้ดอกธนูถึง 3 ดอก
ปักลำคอสวีอิ๋นตงทะลุทะลวงจนกระเดือกหลุดล้มทั้งยืนอย่างน่าอนาถ... หรงอิ่งเจา ร้องเสียงหลง เป็อย่างที่คาดคิดยังไม่ทันสิ้นเสียงกรีดร้อง ธนูดอกใหม่ ปักลงจากด้านหลังทะลุเสียบคากลางอกนางศพของวายร้ายทั้งสอง นอนตายเรียงรายกันอย่างน่าสะอึดสะเอียน
แค่นั้นยังไม่หนำใจเฉิงเหลียง ปาโซ่ตรวนปลายแหลมคม ปักลงบนร่างไร้ิญญาของอิ๋นตงออกแรงดึงร่างนั้นผูกใส่อานม้า ขูดลากไปตามท้องถนนอันยาวไกล...
ก่อนจากไปเฉิงเหลียงกล่าวข่มขู่ทุกคนด้วยน้ำเสียงเืเย็น
"ฝากอันเล่อของข้าไว้ที่นี่ก่อน แล้วข้าจะกลับมาชิงนางจำใส่กะโหลกอ่อนๆของพวกสวะอย่างเ้าเอาไว้ให้ดีผู้ใดทำให้คนของข้าาเ็แม้แต่ปลายเล็บ จุดจบของมันผู้นั้นย่อมไม่ต่างอะไรจากสวีอิ๋นตงและหรงอิ่งเจา!!"
ฉงอันเล่อสตรีวัยแรกแย้มใอย่างหนักเมื่อเหตุการณ์สังหารคนที่แสนเหี้ยมโหดทารุณเป็ลมหมดสติไปในอ้อมกอดของข่านตี้หลุง
าาอีเกอโกรธแค้นมาก อีกทั้งเสียอกเสียใจ ที่เสียสหายคนสำคัญอย่างสวีอิ๋นตงและสูญเสียพี่สาวอย่างหรงอิ่งเจา
แต่ด้วยความขลาดเขลาทำให้ไม่กล้าทำอะไรศัตรูแม้ คนผู้นั้นจะอยู่ตรงหน้า....กองทัพที่คิดว่าเก่งกาจของตน เมื่อเทียบกับฉงเฉิงเหลียง พวกเขาไม่ต่างอะไรกับฝูงมดั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา... อีเกอ เอาแต่โทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา โศกเศร้าเสียใจแทบบ้า
******************
ณนครฉางอาน
"นายท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ พวกข้าจัดแจงทุกอย่างรอท่านที่นี่ไม่พบสวีอิ๋นตงแม้แต่เงา"
เฉิงเหลียงลงจากอานม้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม...ลงไปกระชากร่างไร้ิญญาของอิ๋นตงขึ้นมาดึงดาบออกมากวัดแกว่งเชือดเฉือนตัดหัวขาดสะบั้น เขาชูหัวนั่นขึ้นบนฟ้าประกาศศักดาดิ์ แสดงถึงการสิ้นสุดยุคมหาวิปโยคของมหานครฉางอาน
เดิมทีชาวประชาเองยังงุนงงสงสัยดูไม่ออกว่าหัวของคนผู้นั้นคือใคร....เหตุที่ว่าร่างนั้นถูกลากเสียดสีดินแดงมาตลอดทาเนื้อหนังถะลุ่นถลอกออกหมดจนเหลือแค่กระดูก
เฉิงเหลียงคิดว่าหากรอ 3วัน ตามที่รับปากไว้จึงค่อยประกาศใจความในราชโองการ คงไม่ทันการเขาจึงถือโอกาสหยิบยืมม้วนผ้าผืนนั้น ขึ้นมากล่าวอ้าง
"พี่น้องสาวประชาทั้งหลาย ถึงคราวเปลี่ยนถ่ายแผ่นดินแล้วพวกท่านจงออกมาจากมุมมืด เปิดใจให้กว้าง ใช้ชีวิตให้ดี "
"ช่วยข้าปกป้องเปลี่ยนแปลงแดนเมือง"
"ตัวข้า มีนามว่า ฉงเฉิงเหลียงมารดาของข้าถูกคนของสวีอิ๋นตงสังหารเมื่อครั้งาขุนพลหกทัพบัดนี้ข้าได้สังหารเขาแล้ว สาแก่ใจข้าแม้แต่เืสักหยดยังไม่หลงเลือให้ข้าล้างเท้า ซากศพของชายโฉดผู้นี้ข้าสังหารเองกับมือ "
"พวกเ้าจงวางใจ ไม่มีสวีอิ๋นตงให้พวกเ้าหวาดผวาอีกต่อไปแล้ว"
56K
