"นี่มันก็ผ่านมานานหลายปีแล้วนะ มึงยังไม่ลืมพราวอีกหรอ"
พอร์ช ทอมหล่อร่างสูงยืนมองกรอบรูปแขวนในห้องนอนของเพื่อน เขาไม่แปลกใจที่ไม่ว่าจะมองที่มุมไหนของห้องก็จะเจอกับสิ่งของ รูปถ่ายระหว่างเพื่อนรักกับอดีตแฟนสาวของเขาที่ต้องเลิกรากันไปนานหลายปี คำถามนั้นเป็สิ่งที่เขามักจะถามเพื่อนในยามที่ทั้งสองคนปรึกษาหารือกับชีวิตส่วนตัวของกันและกัน ทอมอีกคนที่เป็เ้าของห้องกำลังติดกระดุมเสื้อเชิ๊ตและไม่ตอบคำถามที่ได้ยิน
"มึงรู้ไหมว่ากูเจอพราวนะ" พอร์ชเอ่ย
"เจอ? ตอนนี้พราวอยู่ที่ไหน"
"เมกา จริงๆกูเจอเค้ามาหลายรอบแล้วเวลากูไปทำงานนี่นั่นอ่ะ"
"แล้วมึงก็ปิดกูมาตลอดเนี่ยนะ มึงทำไปทำไมวะ"
"พราวเค้าขอร้อง มึงจะให้กูทำไงล่ะพวกมึงก็เพื่อนกูทั้งคู่อ่ะ"
"แต่ว่ามึงก็รู้ว่ากูรู้สึกยังไงกับพราว มึงรู้มาตลอดแล้วไม่คิดจะช่วยกูบ้างหรอ"
"ไม่ใช่กูไม่ช่วย กูก็พยายามช่วยมึงแต่พราวเค้ายื่นคำขาดว่าถ้ากูยังพูดถึงมึงอีก เขาจะไม่คุยและจะไม่เจอกูอีก อ่ะแล้วมึงจะให้กูทำไง กูก็ต้องยอมทำตามที่เขาขอร้องหรือเปล่าวะ"
"แล้วเขาไม่คิดจะกลับมาเมืองไทยบ้างหรอ หรือกูสามารถไปดูด้วยตาตัวเองได้ไหมว่าเค้าเป็ยังไงบ้าง สบายดีไหม ตอนนี้ทำอะไรอยู่ แล้วเค้า...มีคนอื่นไปแล้วหรือยัง"
"เดี๋ยวมึงก็จะได้คำตอบทั้งหมดวันนี้แหละ"
"หมายความว่าไงวะ"
"พราวเค้าจะมางานวันเกิดต้นหอมด้วยที่สำคัญจะกลับมาอยู่เมืองไทยเพราะว่ามีคนติดต่อให้เค้ามาทำงานที่นี่"
"จริงหรอวะ...พราวจะมางานด้วยจริงๆใช่ไหม? แล้วกูต้องทำยังไงดีวะ กูควรชุดที่เค้าซื้อให้ดีกว่าเค้าจะได้..."
"ไอ้ซี ซี มึงใจเย็นๆก่อน มึงตั้งสติ งานนี้นุ่นไปด้วยไม่ใช่เหรอ?"
"อืมมม" ซีมีท่าทีที่เปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่าแฟนสาวของเขาก็ไปร่วมงานวันเกิดของต้นหอมด้วยเช่นกัน
"อีกอย่าง มีเื่ที่มึงต้องรู้เอาไว้...พราวเค้า...มีแฟนแล้ว"
ซีพยักหน้ารับอย่างเข้าใจแม้แววตาจะแสดงออกได้ชัดเจนว่ามันเศร้ามากแค่ไหน พอร์ชจึงตัดบทชวนเพื่อนออกเดินทางไปงานวันเกิดของเพื่อนสนิทโดยพวกเขาต้องเดินทางไปรับนุ่นที่คอนโดฯของเธอเสียก่อน
เมื่อไปถึงงานซีทักทายเ้าของวันเกิดและพากันไปนั่งด้านใน โดยงานวันเกิดจัดที่ร้านอาหารของไกด์ เชฟหนุ่มหน้าตาดี ดีกรีมิชลินหนึ่งดาวเพื่อนอีกคนในกลุ่มของซี เขาจัดการเสิร์ฟออเดิร์ฟให้เพื่อนๆที่มาถึงก่อนได้นั่งทานรองท้องก่อนที่คนอื่นๆจะตามมาสมทบ
"นี่อารมณ์ไหนถึงพาแฟนมาเปิดตัวได้ยะ" แก้วแอบกระซิบถามซีขณะที่นุ่นไปเข้าห้องน้ำ
"หึ...ก็เห็นว่าเป็วันเกิดไอ้หอม ก็พามาสนุกกันอ่ะ"
"พอร์ชมันบอกแกเื่พราวแล้วใช่มะ ก็ดีนะที่แกมูฟออนได้แล้ว พวกชั้นจะได้ไม่ลำบากใจกันอีก ต่างคนต่างมีแฟนใหม่ แกสองคนอ่ะก็กลับมาเป็เพื่อนกันเหมือนเดิมได้ละ"
"อื้มม"
"ว่าแต่...คบกันนานหรือยังเนี่ย?"
"ก็...ไม่กี่เดือนหรอก แต่ก็รู้จักเค้ามาสักพักแล้วล่ะ"
"ซุบซิบอะไรกันยะสองคน นินทาใคร บอกกูบ้างสิ" ผึ้งยื่นหน้ามากระซิบกระซาบกับเพื่อนทั้งสอง ก่อนจะสุมหัวพูดคุยถามไถ่กันเื่แฟนสาวคนใหม่ของซี เนื่องจากตลอดเวลาหลายปีเขาไม่เคยคบหากับใครและไม่เคยพาสาวคนไหนมาแนะนำให้เพื่อนๆรู้จักแบบนุ่น ทุกคนจึงอยากรู้มากเป็พิเศษ
เมื่อเพื่อนทุกคนมากันครบ ซีพยายามมองไปที่ประตูห้องเพราะเขากำลังรอใครคนหนึ่งให้เดินเข้ามา ไม่นานนักคนที่เขารอคอยก็มาถึง พราว หญิงสาวผมยาวในชุดเดรสเกาะอกสีแดงเดินก้าวเท้าเข้ามาด้วยรอยยิ้ม สาวๆกรูเข้าไปสวมกอดเพื่อนรักเพื่อเป็การต้อนรับ หญิงสาวกล่าวทักทายหนุ่มๆที่แซวเพื่อนในความสวยสะพรั่งและเซ็กซี่ผิดหูผิดตาไปจากสมัยเรียน
"แหม อายุก็ตั้งเท่านี้ละก็ขอขายของบ้างสิ" พราวเอ่ย
"ทำไมมาช้าล่ะ กำลังว่าจะโทรตามเลย" พอร์ชรินไวน์ให้หญิงสาว
"ขอโทษษษ กะเวลาผิดอ่ะสิ ลืมไปว่ากรุงเทพอ่ะรถติด"
"อ่าวแล้วนี่มายังไง แท๊กซี่หรอ?" ต้นหอมถามเพื่อน
"ลิมูซีนของโรงแรมอ่ะ แต่ให้เค้ากลับไปละกะว่าจะอยู่กับพวกแกนานๆหน่อยให้หายคิดถึง"
"ถ้าไปอยู่เมืองนอกแล้วสวยขนาดนี้ กูก็อยากจะไปแล้วนะเนี่ย" แก้วแซวเพื่อน
"สวยไม่สวยต้องถามคนนี้...ไอ้ซี พราวสวยไหมวะ" พอร์ชเริ่มเปิดประเด็น เพื่่อนๆต่างพากันซี๊ดปากก่อนจะหันไปมองหน้าซีที่กำลังมองพราวไม่ละสายตา"
"อืมม สวย ยังสวยเหมือนเดิมแหละ"
"เหมือนเดิมหรอ? เราว่าเราสวยขึ้นนะ ดูยังไงสวยเหมือนเดิม"
"อ่าว นุ่นมาพอดีเลย" โจ้เอ่ยทันทีเมื่อนุ่นเดินเข้าห้องมา
"มานี่ ชั้นแนะนำเอง พราวนี่นุ่นแฟนของซี นุ่นจ๊ะส่วนนี้พราว เอ่อ....เพื่อนสนิ๊ทททท สนิทของซีเค้า แต่พอดีย้ายไปอยู่เมืองนอกก็เลยห่างๆกันไปจ๊ะ" แก้วปาดหน้าเค้กซี
"อ๋อออ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณพราว คุณพราวอยู่ที่ไหนหรอคะ"
"ซีแอทเทิลค่ะ แต่ว่าตอนนี้ย้ายกลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว"
"ดีจังค่ะ จะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน"
"ใช่ ถูกของนุ่นเลยจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา รื้อฟื้นความหลังอันหวานชื่น" ผึ้งยิ้มกว้างแต่แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ในรอยยิ้มและคำพูดเป็อย่างมาก ซีที่รู้ทันเพื่อนดีว่า้าสื่ออะไรจึงได้แต่นั่งจิบไวน์นิ่งๆไม่โต้ตอบ ไม่เถียงอะไรออกไปและมีไกด์ตามมาสมทบกับทุกคนหลังจากทำอาหารให้เพื่อนๆเสร็จ
ใกล้เที่ยงคืนพราวแยกตัวออกมานั่งพักสูดอากาศในสวนของร้าน เสียงจิ้งหรีดร้องระงม แสงจันทร์สาดส่องให้บรรยากาศไม่มืดมนเกินไปนัก เธอกำลังใจลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของซีที่เดินใกล้เข้ามา เขาเงยหน้ามองพระจันทร์ตามหญิงสาวที่นั่งมองมันอยู่ หญิงสาวรู้สึกตัวเพราะเขานั่งลงข้างเธอก่อนจะกระแอมเสียงออกมาเบาๆ
"ออกมานั่งทำอะไรคนเดียวมืดๆ เดี๋ยวยุงก็กัดเอาหรอก" ซีเริ่มชวนคุยก่อน
"รู้สึกอึกอัดนิดหน่อยก็เลยออกมาสูดอากาศ"
"อึดอัดเพราะเราหรือเปล่า? ยัง....โกรธเราอยู่หรอ?"
"มันก็นานแล้วนะ เราไม่ได้คิดอะไรแล้วล่ะ ทุกคนอยากให้เราสองคนกลับมาคุย เป็เพื่อนกัน ซีคิดว่าจะทำได้ไหม เราว่ามันก็ดีกว่าจะโกรธกันไปเรื่อยๆนะ"
"ถ้าเธอโอเค เราก็โอเค เป็เพื่อนกันได้สบายมาก"
"คนนั้นแฟนซีใช่ไหม น่ารักดีนะ คบกันนานแล้วหรอ ดูเหมาะกันดีนะ"
"แล้วพราวล่ะ ไม่พาแฟนมาด้วยหรอ"
"พอร์ชคงบอกสินะ เขาติดงานน่ะเลยมาไม่ได้ เอาไว้มีโอกาสจะแนะนำให้รู้จักนะ"
"อื้มม แล้วนี่พราวพักที่ไหนอ่ะ แล้วกลับมาทำงานที่ไหนนะพอดีซีฟังไม่ถนัดตอนอยู่ในร้านอ่ะ ได้ยินแว่วๆว่าคุยกับมาดามแอน"
"ใช่ พอดีเค้ารู้จักกับเ้านายที่โน้นอ่ะ แล้วก็เลยได้คุยกันเขาก็เอ่ยปากชวนกลับมาทำงานด้วย มันก็น่าสนใจดี ส่วนตอนนี้เราพักที่โรงแรมน่ะ กำลังว่าจะหาคอนโดฯให้แก้วช่วยดูอยู่"
"ถ้ามีอะไรให้ซีช่วยก็บอกได้เลยนะ อืมมม...พราวมีเบอร์แล้วใช่ไหม?"
"มีแล้ว เอามือถือมาสิเดี๋ยวเราแอดให้"
การสนทนาในรอบ 7 ปี มันอาจจะดูไม่หวือหวา แต่ก็ถือว่าเป็่เวลาที่ดีสำหรับซี พราวไม่รู้เลยว่าในตอนนี้ใจของเขาเต้นแรงมากขนาดไหน ในขณะเดียวกันมันก็พองฟูจนความสุขมันล้นออกทางดวงตาของเขาจนสังเกตได้ รอยยิ้มของเธอที่ส่งมาให้เขาแม้มันจะแตกต่างกับตอนที่ทั้งสองคบกันแต่มันก็เป็รอยยิ้มของเธอผู้เป็ที่รักของเขาเสมอมา ในอีกมุมหนึ่งนุ่นยืนมองทั้งสองคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่จากบริเวณระเบียงร้าน พอร์ชที่ออกมาเข้าห้องน้ำได้เห็นภาพทั้งหมดจึงเดินเข้าไปหานุ่น
"เขาไม่ได้เจอกันนาน ก็คงมีเื่ต้องคุยกัน นุ่นคงไม่คิดมากนะ"
"ไม่ค่ะ นุ่นเข้าใจแค่ออกมาดูว่าซีออกมาพักนึงแล้ว ในกลุ่มซีกับคุณพราวสนิทกันที่สุดหรอคะคุณพอร์ช คิดว่าซีเค้าสนิทกับพอร์ชมากที่สุดซะอีก"
"อืมม...มันคนละแบบอ่ะ กับพอร์ชมันก็สนิทแบบเพื่อนซี้ เพื่อนรักแมนๆคุยกัน แต่กับพราว....เอาเป็ว่าดูไปเรื่อยๆเดี๋ยวนุ่นก็จะเห็นเองแหละ" เขายิ้มให้อีกฝ่าย
"ดีจังเลยนะคะ คุณพอร์ชจะเข้าด้านในเลยไหมคะ เดี๋ยวนุ่นจะเข้าแล้ว"
"ครับ เชิญคุณนุ่นก่อนเลย"
เมื่อพราวและซีกลับเข้ามาด้านใน ไกด์กำลังเตรียมเค้กเพื่อเซอไพร์สเ้าของวันเกิด ทุกคนต่างพากันประจำที่เพื่อรอให้ต้นหอมกลับเข้ามาในห้องตามแผน เสียงพลุกระดาษดังขึ้นทันทีเมื่อต้นหอมเลื่อนประตูห้องเข้ามา สาวๆนำร้องเพลงอวยพรวันเกิดและมีหนุ่มๆถือเค้กมาให้เธอเป่า
"ขอให้กลุ่มของพวกเรารักกัน เป็เพื่อนกันไปแบบนี้ตลอดไปและขอให้ทุกอย่างกลับมาเป็เหมือนเดิม สาธุ!!"
สิ้นเสียงอธิษฐานของต้นหอม ทุกคนก็เฮลั่นเป็เสียงเดียวกันโดยที่ไม่มีใครเอะใจกับคำพูดของต้นหอมเพราะเข้าใจว่าเธอเองก็คงจะมึนเมาด้วยฤทธิ์ไวน์อยู่เอาการ หลังจากนั้นทุกคนก็ฉลองกันต่อด้วยไวน์อีกหลายขวดจนเมามายฟุบหลับกันที่โต๊ะไปตามๆกัน ซีเองก็เมาจนไม่ได้สติ พอร์ชจึงอาสาไปส่งนุ่นที่ต้องบินไปต่างประเทศในวันรุ่งขึ้น ก่อนจะกลับมาอยู่กับเพื่อนๆที่ร้านของไกด์ต่อ
"เมากันขนาดนี้ก็คงต้องที่นี่กันละมั้ง กูกับมึงคงไปส่งแต่ละคนไม่ไหวหรอก"
"เออ...กูก็ว่างั้นแหละ เดี๋ยวมึงเอาผ้าห่มมาละกัน พวกกูนอนนี่แหละ"
"ไม่เป็ไร เดี๋ยวกูนอนเบียดกับพวกมึงด้วย รอแปบละกันเดี๋ยวกูไปเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้ มึงไปจับไอ้โจ้กับไอ้เอกนอนดีๆ เดี๋ยวแม่งบ่นตอนตื่นอีก เออ...แล้วไอ้ซีกับพราว ยังไงวะ คุยดีกันยัง"
"ก็...คงจะพยายามกันอยู่แหละ กูก็หวังว่ามันจะโอเคแบบที่พวกเราหวังอ่ะนะ"
"อืม กลับมาเป็เพื่อนกันได้ก็ดีแล้ว เออ...เดี๋ยวกูมาเว้ย"
รุ่งเช้าไกด์ตื่นเป็คนแรกเพราะวัตถุดิบมาส่ง หนุ่มๆสาวๆทะยอยตื่นตามกันด้วยอาการแฮงค์ ไกด์จึงชวนทุกคนไปที่ร้านกาแฟเพื่อหาอะไรทานเป็อาหารเช้าก่อนแยกย้ายกันไปทำงาน ร้านกาแฟของไกด์อยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่พราวพัก เธอจึงไปดื่มกาแฟกับเพื่อนๆก่อน
"อ่ะได้แล้ว อเมริกาโน่ร้อนกับอาหารเช้า กินสะจะได้มีแรงไปทำงานกัน"
"ขอบใจมากไกด์เพื่อนเลิฟ ไม่เสียแรงเลยที่มีเพื่อนเป็เชฟเนี่ย" ผึ้งแซว
"เออแล้วมึงจะมาเรียนสถาปัตย์ทำไมวะ ไม่เรียนเชฟไปก็จบ"
"อยากมีร้านมันก็ต้องออกแบบเป็ด้วยสิวะ อาหาร ขนมอ่ะ มันยังพอแบ่งเวลาไปเรียนรู้ได้ มึงดูร้านกูสิ เหมือนใครที่ไหน"
"เออ จริงของมัน ไม่งั้นร้านมันจะได้ลงหนังสือดีไซน์บ่อยๆหรอ"
"พราวเป็อะไรหรือเปล่า ดูเงียบๆนะ" ต้นหอมสังเกตุอาการของเพื่อน
"ปวดหัวนิดหน่อยอ่ะ สงสัยจะแฮงค์เยอะ"
"ไหวไหมแก กลับก่อนก็ได้นะ" แก้วเป็ห่วงเพื่อน
"อืมม....งั้นชั้นกลับก่อนดีกว่า ปวดหัวตุบๆเลยอ่ะ"
"เอ่อ...งั้นซีไปส่งนะ โรงแรมอยู่ทางผ่านซีกลับบ้านพอดี"
"เออๆ....ฝากด้วยซี ดูท่าทางพราวไม่โอเคเลยว่ะ" พอร์ชรีบจัดแจงให้เพื่อนขับรถไปส่งเพื่อนส่วนตนจะติดรถเอกกลับบ้านเอง
เมื่อไปถึงโรงแรมสีหน้าของพราวไม่ดีเท่าไหร่ ซีจึงสอบถามเลขห้องก่อนจะพาเธอขึ้นไปยังชั้น 15 ซึ่งเป็โซนห้องสวีท เขาประคองพราวไปนั่งที่เตียงก่อนจะหากล่องยาสามัญประจำบ้าน เมื่อพบยาแก้ปวดหัวเขาจึงรินน้ำและยื่นยาให้หญิงสาวทานก่อนจะประคองตัวให้เธอนอนลงที่เตียง
"นอนพักก่อนนะ เดี๋ยวเราอยู่เป็เพื่อน ถ้าตื่นแล้วไม่ดีขึ้นค่อยไปหาหมอกัน"
"ไม่เป็ไรกินยาแล้วก็คงดีขึ้น ซีกลับไปพักผ่อน ไปทำงานเถอะ"
"ไม่เป็ไรอ่ะ ก็นั่งพักที่นี่จนกว่าเธอจะตื่นนั่นแหละ เผื่อมีอะไรจะได้ช่วยทัน นอนเถอะ เราไปนั่งรอที่ห้องข้างนอกแหละ มีอะไรก็เรียกละกัน"
พราวพยักหน้ารับก่อนจะหลับตาลงเพื่อนอนพักให้ผ่อนคลายความปวดหัว ซียืนมองครูหนึ่งก่อนจะเดินออกไปนั่งด้านนอก เขาส่งข้อความหาโจ้และเอกในกลุ่มว่าจะไม่เข้า่เช้าเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบายก่อนจะเอนตัวพักสายตาและตื่นมาใน่ใกล้เที่ยง เขาจึงสั่งอาหารจากรูมเซอวิสก่อนจะเข้าไปหาพราวที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง
"พราว....พราว ตื่นไหวไหม ดีขึ้นหรือเปล่า" เขาจับเบาๆที่แขนของเธอ
"อืออ...อืมมม โอเค กี่โมงแล้วหรอ" หญิงสาวงัวเงียพยายามลืมตามองอีกฝ่าย
"จะเที่ยงแล้วล่ะ เราสั่งอาหารมาแล้วลุกไหวไหม ล้างหน้าหน่อยน่าจะดีขึ้นนะ"
"โอเค..." พราวพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง อาการปวดหัวได้หายไปแล้วเธอจึงสามารถลุกเดินได้ตามปกติ ซีโล่งใจที่เธอไม่เป็อะไรมากและอาหารมาส่งพอดีกับที่เธอเข้าห้องน้ำ เขาวางชามข้าวต้มที่โ๖ีะด้านนอก
"เราสั่งข้าวต้มปลามาให้นะ" เขาเอ่ยพร้อมกับวางช้อนลงในชามเมื่อเธอนั่งลง
พราวมองไปที่ชามข้าวต้ม ก่อนจะเหลือบตามองไปทางซี เธอยิ้มเบาๆเพราะข้าวต้มในชาม เขาจำมันได้ดีเวลาที่เธอป่วย พราวมักจะชอบกินข้าวต้มปลากระพง ไม่ใส่กระเทียมเจียวและใส่เต้าเจี้ยวเพื่อช่วยเื่กลิ่นให้หอมน่าทานมากขึ้น ที่สำคัญคือหมูหยองที่อยู่ในชามข้างกันมันเป็เมนูโปรดของเธอที่มีเพียงซีเท่านั้นที่รู้ เธอค่อยๆกินมันและพยายามกลั้นความรู้สึกอะไรบางอย่างในใจเอาไว้ ระหว่างนั้นเธอเองก็สังเกตว่าเขาดูไม่ค่อยเจริญอาหารกับจานของตัวเองสักเท่าไหร่
"ไม่ถูกปากหรอ ข้าวผัดปูจานนั้นอ่ะ" พราวเอ่ยถามเพราะเขาได้แต่เขี่ยไปมา
"อื้มม ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่" เขาพยักหน้าเบาๆ
"ยังไงก็ต้องเ้าที่ทองหล่อใช่ไหม ถึงจะถูกปาก ติดใจแต่ร้านนั้นร้านเดียวเลยนะ"
"พราวก็รู้ว่าเราชอบอะไรเดิมๆ ถ้าคิดว่ามันดีอยู่แล้วเราก็ไม่ชอบที่อื่นหรอก ยกเว้นแต่จะกินเล่นๆแก้ขัดอ่ะ"
"อืม...รู้ ก็ที่ต้องเลิกกันก็เพราะหาอะไรแก้ขัดไม่ใช่หรอ" พราวเผลอหลุดปากพูดเื่เก่า
"เราไม่ได้ตั้งใจนะตอนนั้นอ่ะ มันก็แค่นึกสนุกเฉยๆ" ซีทำเสียงอ่อยๆ
"ช่างมันเถอะ เราขอโทษที่เผลอพูดออกไป จะกินอะไรอย่างอื่นไหม?"
"ไม่เป็ไร เดี๋ยวบ่ายเราก็ว่าจะไปทำงานต่ออ่ะ"
"อื้มม โอเค เราดีขึ้นแล้วล่ะ ซีไปทำงานเถอะ"
"ถ้ามีอะไรโทรหาเราได้เลยนะ เราจะรีบมา"
"ขอบใจ...ทานอีกหน่อยสิ เดี๋ยวจะหิวนะ"
"พราวนั่นแหละกินเยอะๆ นี่ผอมลงนะเนี่ย อยู่ที่นั่นกินอะไรบ้างเนี่ยหะ"
"ว่าแต่เค้า ตัวเองนั่นแหละผอมลงไปตั้งเยอะ ทำงานหนักก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยสิ"
"อื้มม ถ้างั้นเราไปก่อนนะ ต้องกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนอ่ะ"
พราวเดินไปส่งเขาที่ประตูก่อนจะกลับมาทานข้าวต้มในชามจนหมด และเดินทางไปหาแก้วที่ออฟฟิศใน่เย็นเพื่อพูดคุยกันเื่คอนโดฯโดยมีผึ้งและต้นหอมตามมาทีหลัง สาวๆช่วยกันเลือกคอนโดฯที่คิดว่าตรงกับความ้าของเพื่อนก่อนจะจบลงที่ตึกหรูใจกลางเมือง มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายและมีความส่วนตัวมากกว่าที่อื่น
หลายวันผ่านไปพราวตกลงซื้อคอนโดฯหรูแต่เธอ้ารีโนเวทใหม่ทั้งหมด ด้วยเพราะตนก็จบสถาปัตย์มาเช่นกันจึงวาดแบบห้องที่ตนเอง้าได้ จากนั้นจึงเดินทางไปยังบริษัทของซีตามที่พอร์ชแนะนำเพื่อให้พวกเขาจัดการตกแต่งคอนโดฯของเธอ
"แบบนี้ มันอันเดียวกับตอนที่พราวส่งโปรเจ็คเลยป่ะเนี่ย เอกว่ามันคุ้นๆนะ"
"ใช่...จำได้ด้วยหรอ นานมากแล้วนะ"
"ก็พราวเคยบอกไว้ว่าไม่อยากอยู่บ้าน อยากอยู่แบบคอนโดมากกว่าเพราะมันเป็ส่วนตัว เรายังว่าความคิดพราวแปลกดี นี่เอาจริงเลยนะเนี่ย"
"ก็...งานที่ส่งอ่ะมันก็คือแบบบ้านในฝันใช่ไหมล่ะ พราวอยากมีแบบนั้น พอมีเงินเองก็เลยอยากได้แบบนั้น ว่าแต่จะใช้เวลาประมาณเท่าไหร่อ่ะ พราวอยากรีบย้ายเข้าไปเร็วที่สุด"
"โอ้โห ก็งานใหญ่อยู่นะ เดี๋ยวรอไอ้ซีมันประเมินให้ดีกว่า เอกกับโจ้บอกไม่ถูกหรอก"
"จริงสิ ซีไปไหนล่ะ มาตั้งนานแล้วไม่เห็นเลย"
"อ๋อ พอดีว่าลูกค้าเค้าแวะมาเยี่ยมก็เลยไปนั่งคุยกันที่ห้องประชุม ลูกค้ารายใหญ่เลยนะเพิ่งจบงานรีโนเวททีนึงไป อีกทีนึงกำลังรอพวกของตกแต่งนำเข้ามาอยู่"
"ก็ดีนะ มีงานเรื่อยๆก็สนุกดีออก"
"สนใจมาทำด้วยกันไหมล่ะ ยินดีรับหุ้นส่วนเพิ่มนะ"
"ไม่เอาอ่ะ ชอบงานนิตยสารไปละ เสียใจด้วยนะ" พราวยิ้มให้เอก
ในระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังสนทนากัน ซีเปิดประตูมาพร้อมกับลุกค้าคนสำคัญของเขาเพื่อมาทักทายเอกและโจ้ในห้องทำงาน เมื่อทั้งหมดเผชิญหน้ากันพราวแปลกใจมากที่ลูกค้าของซีคือเบียร์ คนรักของเธอนั่นเอง
"อ่าว...พราว มาทำอะไรที่นี่คะ"
"เอ่อ...เบียร์ คือ...พราวมาคุยกับเพื่อนเื่รีโนเวทคอนโด แล้วเบียร์ล่ะ"
"ก็บริษัทของซีเนี่ยแหละที่รีโนเวทโรงแรมให้เบียร์ โลกกลมดีจังเลยนะที่ซีเป็เพื่อนกับพราวด้วยอ่ะ ดีใจจัง"
"อ่าาา....ครับ" ซีกำลังงงกับเบียร์และพราว
"อ๋อ....จริงสิเบียร์ลืมแนะนำ พราวเนี่ยเป็แฟนเบียร์เอง"
"แฟน?....." เอกและโจ้ประหลาดใจจนเผลอพูดออกมาพร้อมกัน
"ดีจังนะ เป็คนกันเองทั้งนั้น" ซีเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
"แล้วเนี่ยพราวจะคุยกับเพื่อนต่อหรือเปล่าคะ พอดีเบียร์มีประชุมต่อ"
"ก็ว่าจะคุยกันต่ออ่ะ"
"งั้นไว้เจอกันที่โรงแรมนะ ไปก่อนนะคะ กลับก่อนนะครับ ซี เอก โจ้"
"ครับ ไว้เจอกัน" เอกกล่าว
หลังจากเบียร์กลับไป บรรยากาศที่ดูอึดอัดก็เริ่มเกิดขึ้น ซีดูเปลี่ยนไปและพูดคุยกับเธอน้อยลงโดยปล่อยให้เอกและโจ้เป็ผู้สนทนาเสียส่วนใหญ่ แต่ใน่สนทนานั้นพราวเองก็คอยเหลือบมองซีที่ดูเหมือนจะมีอะไรในใจตลอดเวลาเช่นกัน
การรีโนเวทห้องของพราวเริ่มต้นขึ้นโดยมีซีเป็ผู้คุมงานทั้งหมดด้วยตนเองทำให้งานทั้งหมด เขาเลือกทีมงานมือพระกาฬเพื่อให้งานเสร็จโดยไวและตรงตามแบบที่เขาได้วางเอาไว้ เพราะเื่คอนโดทำให้ซีและพราวได้พูดคุยกันมากขึ้น จนเมื่อการตกแต่งเสร็จเรียบร้อยและเธอได้ย้ายเข้าห้องของตนเองเรียบร้อยจึงจัดงานปาร์ตี้กับเพื่อนๆของเธอ ในระหว่างที่เพื่อนๆพากันออกไปซื้อของกินและเครื่องดื่ม ซีจึงอาสาช่วยพราวจัดข้าวของ เขายกกล่องขึ้นไปไว้ในห้องนอนของหญิงสาว ก่อนจะออกจากห้องเขาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของเธอและคนรักวางไว้ที่โต๊ะ
ซีเดินไปหยุดหน้ากรอบรูปนั้นก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู เขาจ้องมองและถือมันไว้แน่นในมือของตัวเอง เจ็บ...ที่ต้องเห็นภาพนี้ มันควรจะเป็เขามากกว่าขณะเดียวกันพราวเดินถือกล่องใส่ของบางอย่างตามขึ้นมาแต่เมื่อเห็นเขาที่กำลังยืนอยู่เธอจึงแอบดูอย่างเงียบๆว่าเขากำลังทำอะไร เมื่อได้เห็นเธอจึงแกล้งทำของตกเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว
"โอ้ยยย ตายจริงซุ่มซ่ามจังเลยเรา วางไว้ตามที่บอกแล้วใช่ไหมซี เราฝากลงไปเตรียมจานชามให้เพื่อนๆที่สิ เดี๋ยวเราลงไปช่วยนะ" เธอโวยวายก่อนจะหันมาพูดคุยกับเขาโดยแกล้งทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นอะไร ก่อนจะมองตามเขาที่เดินออกจากห้องไป เมื่อเห็นว่าเขาลงไปด้านล่างเรียบร้อยแล้ว เธอจึงเลื่อนชั้นหนังสือเพื่อเปิดประตูลับและวางกล่องที่ถือขึ้นมาไว้ในห้องก่อนจะล็อคกุญแจตามเดิม
เกือบชั่วโมงเพื่อนๆกลับมาพร้อมของกินพร้อมปาร์ตี้ หนุ่มๆสาวๆฉลองกันอย่างสนุกสนานจนเมามายจึงแยกย้ายกันนอนหลับโดยแก๊งหนุ่มๆนอนที่ห้องรับแขกด้านล่าง ส่วนสาวๆนอนที่ห้อง้า โชคไม่ดีที่ในกลางดึกเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ชนเสาไฟฟ้าทำให้เกิดไฟดับบริเวณนั้น หนำซ้ำไฟสำรองของคอนโดฯเกิดเหตุขัดข้องทำให้ต้องใช้เวลาในการซ่อมแซม พราวที่เริ่มรู้สึกร้อนเพราะอากาศไม่ถ่ายเทจึงตื่นขึ้นด้วยอาการมึนเมาและประคองตัวเองเพื่อลงมายังชั้นล่าง
"อ่าว...ลงมาทำไมเนี่ย นี่ยังเมาอยู่ใช่ไหมเนี่ย" ซีแปลกใจที่เห็นพราวตรงบันได จึงรีบเดินเข้าไปเพราะเกรงว่าเธอนั้นจะตกบันไดลงมาเสียก่อน
"ร้อนอ่ะ ทำไมแอร์ไม่ติดก็ไม่รู้" พราวพูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้เต็มที
"ไฟมันดับ เราติดต่อรปภ.ข้างล่างแล้วเค้ากำลังเช็คไฟสำรองอยู่อ่ะ น่าจะอีกสักพักกว่าจะเสร็จ" ซีส่องไฟจากมือถือไปตามทางเดิน เขากำลังจะไปนั่งเล่นรับลมที่สระน้ำจึงชวนพราวออกไปนั่งรับลมด้วยกัน ซีประคองพราวนั่งลงที่ริมสระ ทั้งสองนั่งห้อยขาลงในน้ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืน พราวที่เริ่มโงนเงนก็ซบลงที่ไหล่ของซี เขาจึงยกมือมาประคองหัวของเธอเอาไว้
"ซีจำตอนที่เราไปทะเลกันครั้งแรกได้ไหม"
"อื้มมม...จำได้สิ ทำไมหรอ"
"ตอนนั้นเราออกมานั่งริมหาดกันเพราะนอนไม่หลับ แถมเราก็ยังเมาแบบนี้อีกด้วย"
"เราไม่รู้ว่าพราวไม่เคยกินเหล้ามาก่อนก็เลยชวนกินจนหมดขวดเลย"
"ตลกดีนะ วันนี้เราก็เมาแล้วก็ออกมานั่งกันสองคนเหมือนเดิมเลย"
"ไม่เหมือนหรอก ไม่เหมือนเลย"
"ไม่เหมือนยังไง มันก็คล้ายๆกัน ไม่ใช่หรอ?"
"....."
ซีไม่ได้ตอบอะไรเธอ เขาเอียงหน้าเล็กน้อยเพื่อดูหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังหลับสนิท
"เพราะตอนนี้เรารักเธอมากกว่าตอนนั้นอีก เรารักเธอมากนะพราว แต่ว่า...เรากับเธอตอนนี้สถานะมันก็เปลี่ยนไปแล้ว แต่ถ้าขอพรจากพระจันทร์ได้เราก็อยากจะหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้ เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันสองคน ถ้ามันเป็จริงก็คงจะดีนะพราว ไม่มีคนของเธอ ไม่มีคนของเรา มีแต่เราสองคนแค่นั้น เราจะทำทุกอย่างที่คนๆนึงจะทำได้เพื่อชดเชยวันเวลาของเราสองคนที่เสียไป....หึ...นี่ซีเป็อะไรไปเนี่ย พูดบ้าอะไรอยู่คนเดียวก็ไม่รู้"
เขาได้แต่ตลกตัวเองที่พร่ำเพ้อในเื่ที่มันไม่มีทางเป็จริง ไม่นานนักไฟก็ติดเป็ปกติ ซีที่กลัวเพื่อนๆจะมาเห็นเขากับพราวในเวลาแบบนี้จึงรีบปลุกพราวให้รู้สึกตัวก่อนจะประคองเธอขึ้นไปส่งที่ห้องนอนและตนนั้นลงมานั่งตามลำพังที่ริมสระเช่นเดิม
785
![[จบ] รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431270_93557432.webp)
