Episode
| 10 |
ตกลงค้างที่บ้านขนมผิง
“ธาร์มเข้ามาในบ้านพี่ได้ยังไงเนี่ย! ป..ปีนรั้วมาเหรอ พี่จำได้ว่ารั้วเหล็กของพี่มันล็อกอยู่นะ”
“ใช่ครับ ผมปีนเข้ามา แฮ่กๆๆ รั้วบ้านพี่เตี้ยเท่ากับเอวผมเลย”
เด็กหนุ่มอธิบายด้วยเสียงหอบพร่าที่แฝงไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นไปเช็ดหยาดน้ำที่เปียกปอนเต็มใบหน้าหล่อ ก่อนสายตาคมจะเห็นใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของขนมผิงพอดี
“อ..ไอ้เวรนี่!! มึงเข้ามาในบ้านพี่ขนมผิงได้ไงวะ!!”
“ธาร์ม! อึ่ก.. หยุดนะ”
ขนมผิงรีบเอาตัวเข้าไปกำบังร่างหนาที่เตรียมจะพุ่งตัวเข้าใส่มาเฟียใหญ่ จังหวะนี้เองที่ลูกน้องหน้าโหดทั้งหลายวิ่งเข้ามารักษาความปลอดภัยให้กับั
“เหอะ กูต้องถามมึงมากกว่ามั้งไอ้สัด มึงเข้ามาทำเหี้ยอะไรที่นี่ไม่ทราบ? ปีนรั้วบ้านคนอื่นเข้ามาเนี่ย เป็โจรหรือไงไอ้เด็กเปรต..”
“กึ่ด..”
“ทั้งสองคนห้ามทะเลาะกันที่นี่นะคะ!! ถ้าใครมีเื่กันฉันจะไล่ออกจากบ้านให้ดู อย่าคิดว่าฉันไม่กล้า!”
ครืนนนนนนนน..
แต่แล้วประโยคอันเด็ดขาดของขนมผิงก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องด้านนอกที่ค่อนข้างจะน่ากลัว หนุ่มหล่อทั้งสองที่เอาแต่จ้องมองกันตาไม่กะพริบก็หันขวับไปมองเธอ พวกเขาไม่เคยเห็นขนมผิงเอาจริงเอาจังเท่านี้มาก่อนเลย
ซุบซิบๆๆ
“พี่ผิง.. นี่พี่สวยถึงขนาดที่ผู้ชายเข้ามาแย่งพี่กันถึงข้างในบ้านเลยเหรอ ส..สองคนนี้ใช่ไหมที่พี่เคยเล่าให้ผมฟังน่ะ”
หนุ่มน้อยหน้าซีดได้โอกาสนี้ก็เดินเข้ามากระซิบถามพี่สาว เขาจ้องมองไปยังักับธาร์มที่กัดฟันแน่นทั้งคู่ หากเมื่อกี๊ขนมผิงไม่ห้ามไว้ก็คงจะมีมวยในบ้านสักยกสองยก
“เฮ้อ.. สวยบ้าสวยบออะไรกันเล่า แกเลิกพูดจาอะไรไร้สาระได้แล้วภูมิ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในบ้านนอกจากเราสองคน ยังไงก็ต้องช่วยกันห้ามไม่ให้พวกเขามีเื่กันนะ”
“ครั้งที่แล้วก็ยังไม่ได้ต่อยกันนี่ พี่เคยเล่าให้ผมฟังอะ”
“อืม แต่ครั้งนี้มันก็ไม่แน่ไง”
เธอตอบรับน้องชายด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่ ขนมผิงเล่าเื่ของทั้งสองให้กับภาคภูมิฟังก็จริง แต่เขาก็ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาผู้ชายที่เข้ามาจีบพี่สาวมาก่อน อีกอย่าง..เขาไม่ค่อยสนใจอะไรสักเท่าไหร่ด้วยซ้ำ จนกระทั่งมาถึงวันนี้..
“ผมว่าแล้วทำไมพี่ถึงรีบกลับ สีหน้าของพี่ดูไม่ดีั้แ่อยู่ที่โรงงานแล้ว ทำไมพี่ต้องโกหกผมด้วยล่ะครับพี่ขนมผิง?”
เป็ธาร์มเองที่ละสายตาจากัและหันมาถามเธอ เขาจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความเป็ห่วงเป็ใย แต่เขาก็รู้สึกโกรธเธอด้วยที่เอาแต่ปิดบังทุกเื่ที่เกิดขึ้น
“ก็ถ้าเธอมามันจะเป็แบบนี้ไงธาร์ม เธอกับคุณัก็อาจจะมีเื่กันก็ได้”
“แล้วทำไมไอ้มังกืออะไรนี่ถึงได้เข้ามาอยู่ในบ้านพี่ด้วยล่ะ ไหนพี่ลองอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับ”
“ม..มังกือ!? อุ๊บ..”
ภาคภูมิที่ได้ยินสรรพนามที่ถูกเปลี่ยนใหม่นั้นก็หลุดยิ้มออกมา เขายกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้เพื่อไม่ให้เสียงขำของตัวเองหลุดรอด เห็นทีไอ้พี่หน้าหล่ออบอุ่นนี่ก็ดูสูสีกับพี่มังกืออยู่นะ ฝีปากจัดจ้านใช้ได้เลยทีเดียว
“ฮึ่มมม ก็พอดีว่าพ่อของกูเขาเป็เพื่อนสนิทของพ่อขนมผิงน่ะ หึๆ ต้องขอโทษด้วยแล้วกันที่ทำให้มึงอิจฉา แต่ต่อจากนี้ไปกูคงจะได้เข้านอกออกในบ้านขนมผิงบ่อยๆ เพราะพ่อแม่ของเธอชื่นชอบกูมากเลย เผลอๆก็อาจจะอยากได้กูเป็ลูกเขย”
“คุณั..” ขนมผิงรีบหันไปห้ามปราม
“ทุกอย่างมันคงจะเป็แผนของมึงใช่ไหมห๊ะ!! มึงใช้แผนเพื่อเล่นสกปรกใช่ไหม!!! ไม่มีทางที่พ่อแม่ของพี่ขนมผิงจะยอมรับมาเฟียบ้าอำนาจอย่างมึงหรอก!!”
“หึ.. แล้วพ่อแม่ของขนมผิงจะยอมรับผู้ชายที่เป็ยาจกเหมือนมึงไหมล่ะไอ้ธาร์ม บ้านเช่าก็เป็สลัม ไม่มีพ่อแม่คอยเลี้ยงดู อยู่กับยายแค่สองคน ชีวิตมึงยังไม่รู้เลยว่าจะเดินไปทางไหน”
“ไอ้เหี้ยนี่”
แน่นอนว่าคนที่รู้เื่นี้อย่างละเอียดก็สามารถเดินหมากชนะได้ง่ายๆ ัให้ลูกน้องไปตามสืบเื่ของธาร์มเพิ่มเติมเมื่อหลายวันก่อนหน้านี้
“อย่างเก่งมึงก็เป็ได้แค่หัวหน้าแก๊งนักเลง เอาแต่ยกพวกตีกับสถาบันต่างถิ่นไปวันๆ โง่จนพาตัวเองติดเอฟ ต้องไปลงเรียนใหม่อีกตั้งหลายปี มึงเสียผู้เสียคนและกำลังจะเสียอนาคตเพราะคิดว่าตัวเองเจ๋ง”
“กรอด...”
“แบบนี้เหรอที่มึงคิดว่ามึงเหนือกว่ามาเฟียที่มีทุกอย่างครบแล้วแบบกูน่ะ? หึ.. มึงคิดว่าพ่อแม่ของขนมผิงจะเลือกใคร ระหว่างมึงที่ไม่มีอนาคต กับ.. กู..”
หนุ่มหล่อร้ายที่กำลังยั่วโมโหเลิกคิ้วอย่างยียวน เขาเอานิ้วชี้หันมาหาตัวเองพลางเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันจ้องมองนักศึกษาที่หน้าแดงฉาน ธาร์มกัดฟันกรอดจนตัวสั่นเทา เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วสำหรับถ้อยคำดูถูกนี้
“ไอ้เหี้ยนี่แม่ง!!!”
ผั่วะ ! ! ! !
อั่ก ! ! !
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! ท..ทั้งสองคน!!!! ฉันบอกให้หยุดไง!!!”
ผั่วะ ! ! ! !
แต่ยิ่งขนมผิงะโห้ามปรามมากเท่าไหร่มันก็เหมือนยิ่งยุอารมณ์ของพวกเขา ทั้งธาร์มกับัที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่นั้นต่างก็ซัดหมัดใส่กันไม่ยั้ง โดยลูกน้องของัที่ยืนรายล้อมอยู่นั้นต่างก็คอยเฝ้าดูเ้านาย หากัให้สัญญาณพวกเขาก็พร้อมจะเข้าไปกระหน่ำธาร์มทันที
“เฮ้อ.. บ้านเราเละแน่เลยพี่ผิง” ภาคภูมิส่ายหน้าไปมาให้กับภาพอันน่าอดสู ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนหมาบ้าสองตัวกัดกัน
“ฉันบอกให้หยุดไง!!!!”
พี่สาวคนโตที่เริ่มยืนไม่ติดที่ะโจนเสียงแหบแห้ง ดวงตาแดงก่ำของเธอจ้องมองไปยังร่างของธาร์มที่ขึ้นคร่อมั เขากระหน่ำหมัดใส่คนด้านล่างประมาณสองถึงสามครั้ง
ผั่วะ!!!! ผั่วะ!!!
ตามมาด้วยัที่สามารถพลิกร่างของตัวเองให้ขึ้นไปทับอีกฝ่ายได้ เขาเองก็เอาคืนด้วยการเอาศอกอันแข็งแรงกระทุ้งท้องของธาร์ม สิ่งนี้จึงส่งผลให้นักเลงหนุ่มแทบกระอักเื เขารู้สึกจุกไปทั่วทั้งร่างกายกำยำ แทบจะแพ้ราบคาบให้กับไอ้มาเฟียใหญ่ที่มันกำลังถือไพ่เหนือกว่า
“พ..พี่ผิง พี่จะไปไหนเนี่ย!?”
แต่แล้วภาคภูมิที่เห็นว่าพี่สาวเดินผ่านไปก็ขมวดคิ้วถาม เขาเดินตามหลังขนมผิงไปต้อยๆด้วยความงุนงง ซึ่งพี่สาวที่หมดความอดทนก็เดินตรงเข้าไปในห้องครัว
ขนมผิงเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำออกมาจากในนั้น เธอไม่ได้ตอบคำถามของน้องชายแต่อย่างใด สองขาเรียวก้าวฉับๆเดินกลับมายังมุมเดิมที่ยังมีชายหนุ่มกำลังต่อยตีกันอยู่ เธอรีบหมุนฝาเปิดขวดน้ำพลาสติกออกอย่างรวดเร็ว ไม่รอช้าที่จะจัดการเทราดมันลงไปท่ามกลางความวุ่นวาย
ซ่าาาาาาาาา ! ! ! !
“เชี้ยยยยยย!!!!”
เพราะน้ำในขวดนี้มันค่อนข้างเย็นมากจนแทบทนไม่ไหว บวกกับความร้อนระอุที่แทรกซึมออกมาจากิั นั่นจึงทำให้ักับธาร์มที่โดนน้ำเย็นๆต้องสะดุ้งโหยงด้วยความใ
พวกเขาทั้งสองจึงผละออกจากกันโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องเสียแรงเข้าไปห้ามปรามให้มากความ
“แฮ่กๆๆ พี่ขนมผิง!?”
“อึ่ก ขนมผิง!!”
ชายหนุ่มทั้งสองที่หันขวับมามองหญิงสาวต่างอุทานเป็เสียงเดียวกัน พวกเขาจ้องมองใบหน้าสวยที่แน่นิ่งไป เธอกัดฟันกรอดโดยที่บีบขวดน้ำในมือแน่น สีหน้าของขนมผิงในตอนนี้เรียกได้ว่าน่ากลัวจนทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอ
ภาคภูมิเองก็รู้ดีว่าตอนนี้พี่สาวของเขากำลังโมโหหนักมาก อาการแบบนี้ไม่มีใครตายก็ต้องเข้าห้องไอซียูกันบ้างแหละ
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามามีเื่กันในบ้านของฉัน ในเมื่อทั้งสองคนไม่ยอมทำตาม ฉันก็ขออนุญาตไล่ทุกคนออกไปให้หมด เชิญค่ะ..”
6K
