ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

นั่นเป็นภาพในความทรงจำสุดท้ายที่เธอสามารถจดจำได้ จากนั้นก็จะมีภาพที่ไม่ชัดเจนพร่ามัวของเครื่องประหารที่อยู่ตรงหน้าของเธอในวันตัดสินแต่น่าแปลกนั่นก็คือคนที่จะมาตัดสินเธอและประหารเธอที่ตรงนั้นกลับเสียชีวิตกะทันหันกันทุกคนอย่างไม่สามารถหาสาเหตุการตายที่ผิดธรรมชาตินี้ไปได้
การประหารของเธอก็ถูกเลื่อนไปอีกสามวัน ต่อจากนั้นวิคตอเรียเธอก็ถูกจับตัวมาที่เครื่องประหารอีกครั้งเธอทำใจยอมรับความเป็นจริงและทอดทิ้งความหวังไปแล้วแต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อคนที่จะมาตัดสินเธอและประหารเธอได้เสียชีวิตกะทันหันไปอีกครั้ง
ทำให้ผู้คนมากมายก็เริ่มกังวลใจไปกับเหตุการณ์แบบนี้แต่ทางฝั่งของคนที่ตัดสินประหารก็ไม่ยอมแพ้เพียงแค่นั้นพยายามจัดการประหารต่ออีกสามครั้งและทุกครั้งก็ลงเอยที่มีคนพวกเดิมตายไปตลอด
ขณะที่ว่าพวกเขาเป็นบ้าเสียสติจับดาบขึ้นมาเพื่อหวังจะสังหารวิคติเรียเพราะไม่อยากรอการประหารแล้วแต่ว่าคนที่จะทำแบบนั้นก็เกิดอาการช็อกหมดสติเสียชีวิตไปในทันที
นั่นก็เลยเป็นที่มาของ ปราสาทจองจำนิรันดร์ หลังนี้มันได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อที่จะกักขังเจ้าหญิงวิคตอเรียเอาไว้ตลอดกาล
..........
หลังจากการเดินทางอันเนิ่นนานของโนอาห์ในที่สุดเธอก็มาถึงยัง ปราสาทจองจำนิรันดร์ แห่งนี้ที่ที่มีกลิ่นอายของเลือดอันหอมหวานที่ทำให้โนอาห์สติหลุดไปแทนที่ด้วยสัญชาตญาณแวมไพร์ที่กระหายอย่างรุนแรงแต่ตอนนี้สติสามัญสำนึกของโนอาห์ได้กลับมาสมบูรณ์แล้วคล้ายกับว่าสัญชาตญาณเพียงแค่นำทางเธอมาเท่านั้น
โนอาห์พยายามที่จะก้าวเดินเข้าไปในปราสาทจองจำนิรันดร์แห่งนี้แต่ก็ไม่อาจก้าวเข้าไปได้เพราะกำแพงที่มองไม่เห็นคอยขวางกั้นทางเข้าออกเอาไว้ ด้วยความกระหายที่มีมากกว่าทำให้โนอาห์ยกฝ่าของตนเองขึ้นมาจากนั้นก็ยื่นไปสัมผัสกับกำแพงที่มองไม่เห็นตรงหน้าของเธอ
การกระทำแบบนี้นั้นไม่ใช่การกระทำที่ไม่มีมูลเหตุ เพราะความทรงจำมากมายมันได้หลั่งไหลเข้ามาในหัวของโนอาห์ถึงวิธีในการคลายพลังของกำแพงที่มองไม่เห็นตรงหน้า
กำแพงที่มองไม่เห็นที่ไม่ควรมีปฏิกิริยากับโนอาห์ก็เกิดการสั่นไหวเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆเปิดเป็นทางเข้ายาวเข้าไปภายในตัวปราสาท เธอไม่รอช้าตั้งท่าวิ่งแล้วก็พุ่งตัวเข้าไปด้วยความรวดเร็วตามเส้นทางที่เป็นโถงทางเดินที่เปิดออก
ในระหว่างที่โนอาห์วิ่งเข้าไปข้างในกำแพงที่มองไม่เห็นแล้วนั้น ก็มีเงาของคนกลุ่มหนึ่งวิ่งตามเข้าไปข้างในได้ทันก่อนที่กำแพงที่มองไม่เห็นจะปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์ ส่วนโนอาห์ก็ไม่รับรู้ถึงสิ่งใดนอกจากกลิ่นหอมหวานที่อยู่ตรงหน้า
โนอาห์วิ่งมาตามทางตรงก็พบเจอกับประตูบานหนึ่งที่มีสีดำปิดกั้นเอาไว้ด้วยเวทมนตร์นับร้อยๆชั้นที่อยู่สุดโถงทางเดินและมันก็เป็นส่วนที่ลึกที่สุดของปราสาทหลังนี้ด้วย เธอหยุดลงตรงหน้าของประตูที่อยู่ตรงหน้าก่อนที่จะใช้พลังงานสีดำแปลกประหลาดที่แผ่ออกมาจากมือของเธอ
สัมผัสเข้าไปที่ประตูตรงหน้าเวทมนตร์ที่ใช้เอาไว้เพื่อปิดกั้นก็พังทลายลงไปอย่างช้าๆจนพลังงานสีดำไปละลายประตูที่ขวางกั้นไปด้วย กลิ่นอายเลือดที่หอมหวานก็รุนแรงตามมาหลังจากประตูได้ถูกละลายลงไป
ภาพที่ปรากฏออกมามันคือห้องห้องหนึ่งที่มีผนังสีขาวภายในห้องก็มีเตียงขนาดใหญ่พร้อมกับมีตัวประหลาดตนหนึ่งกำลังพยายามใช้ดาบเวทมนตร์เล่มสีทองปาดข้อมือของตนเองไปเรื่อยๆแต่บาดแผลมันก็สมานตัวกลับไปเป็นเหมือนเดิมทุกครั้ง
โดยตัวของตัวประหลาดตนนั้นก็มีหยาดน้ำตาสีน้ำเงินไหลออกมาไม่มีหยุดจนกระทั่งดาบมาหยุดที่คอของมัน มันก็กำลังที่จะใช้ดาบเล่มนั้นแทงให้ทะลุคอของตนเองแล้วสะบั้นมันให้ขาด แต่ยังไม่ทันที่จะได้ใช้มีดเล่มนั้นโนอาห์ก็ได้เข้าไปจับดาบเวทมนตร์เล่มนั้นเอาไว้ก่อน
ตัวประหลาดตัวนั้นเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับโนอาห์ที่เป็นหญิงสาวที่งดงามราวกับเทพธิดาดวงตาของมันก็เกิดการสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น
“ปล่อยให้ข้าตายไปเถอะ ข้าต้องการที่จะตาย มันมีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำให้ตัวข้าที่ได้รับพรแห่งแสงตายจากไปได้ก็คือการเอาดาบเวทมนตร์เล่มสีทองเล่มนี้ตัดหัวของตนเองออกมา”
“ทำไมเธอถึงต้องการที่จะตาย เหตุผลนั้นเป็นเพราะเรื่องราวที่พบเจอมาในชีวิตอย่างนั้นเหรอชั่งไม่มีเหตุผลเอาซะเลยนะ น่าเสียดายเกินไปแล้ว”
โนอาห์พูดไปพร้อมกับน้ำลายที่เล็ดออกมาจากมุมปาก เธอจะทนไม่ไหวแล้วถึงแม้ว่าตัวประหลาดตรงหน้าจะไม่น่าชวนให้ฝังเขี้ยวลงไปก็เถอะแต่ตอนนี้คงต้องเลือกที่จะทำ
“เจ้าจะไปรู้อะไรข้าถูกคนที่ข้าเชื่อมั่นมาตลอดทำร้ายจนถึงวินาทีสุดท้ายการมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์มากแล้วที่อดทนมาได้ แต่วันนี้ข้าตัดสินใจแล้วข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปในห้องสีขาวแห่งนี้อีกแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ”
ตัวประหลาดพูดไปพร้อมกับเห็นภาพความทรงจำในอดีตมากมายผ่านเข้าในหัว
“ถ้าอย่างนั้นเธอมาเป็นของฉันเถอะ แล้วฉันจะมอบชีวิตใหม่ให้กับเธอเอง มอบเหตุผลพวกนั้นให้กับเธอเอง”
“ต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามายื่นข้อเสนอที่ไร้สาระแบบนี้ให้กับข้ากันละ เรื่องแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้ มันไม่มีทางที่จะมีคนต้องการข้า”
“มีสิก็ฉันนี่ยังไงละ เธอจำเป็นสำหรับฉัน ฉันต้องการเธอ ตอบรับมาก่อนที่สติของฉันยังคงครบถ้วนสมบูรณ์อยู่ซะไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ขอรับประกันเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ถึงแม้ว่าร่างกายของเธอจะไม่ชวนให้คิดว่าน่าอร่อยก็ตาม”
ตัวประหลาดหยุดชะงักไปครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองไปยังแววตาที่จริงจังของโนอาห์ มันสื่อสารผ่านทางความรู้สึกว่าสิ่งที่โนอาห์พูดมาทั้งหมดไม่ใช่เรื่องโกหกหลอกลวง
“ตอนนี้เธออาจไม่มีความมั่นใจหรือเชื่อมั่นที่จะตอบฉันกลับมา แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันเห็นมันในตัวของเธอนั่นก็คือความต้องการที่อยากจะแก้แค้นซึ่งเป็นหนทางเดียวกับฉันที่กลับมามีชีวิตอีกครั้งด้วยคำว่าแก้แค้นเหมือนกัน”
สิ่งที่โนอาห์พูดออกไปในคราวนี้มันได้เข้าไปในส่วนลึกของจิตใจของตัวประหลาดจนถูกปลุกขึ้นมาจากฝันร้ายอันไม่มีที่สิ้นสุดของตนเอง
ตัวประหลาดยื่นมืออกมาหาโนอาห์ด้วยตนเอง
“ข้ายอมรับข้อเสนอของเจ้า”
“ดีมาก ถ้าอย่างนั้น.....”
แปะ! แปะ! แปะ!
เสียงตบมือปริศนาก็ดังขึ้นมาจากประตูทางเข้าที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงแค่ทางเดินเข้ามาไปแล้วพร้อมกับคนมากมายกว่าสิบคนเดินเข้ามาภายในห้อง
ชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากปีศาจสีดำก้าวเดินออกมาจากกลุ่มคนมากมายเหล่านั้นแล้วพูดขึ้นพร้อมกับมองไปยังเรือนร่างที่ชวนให้หลงใหลของโนอาห์
“ละครฉากนี้ชั่งน่าประทับใจจริงๆให้พวกกระผมร่วมวงด้วยได้ไหมครับเลดี้”
. .

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เธอมาเป็นของฉันเถอะ

นิยายแนะนำ

ผู้สืบทอดแห่งจักรพรรดิแวมไพร์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เธอมาเป็นของฉันเถอะ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้