เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP11: ค้นหาในโลกออนไลน์
ทิวารีบลุกจากเตียง เขาลืมความเ็ปจากอุบัติเหตุไปชั่วขณะ ความรู้สึกอยากรู้และความกลัวได้กลายเป็แรงผลักดันให้เขาต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อ พิมพา และสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับ เธอคนนั้น เมื่อเจ็ดปีก่อน
เขาเปิดคอมพิวเตอร์เก่า ๆ ที่ทำงานช้าอย่างอืดอาด แล้วเริ่มพิมพ์ชื่อของ อดีตคู่หู ของเขาลงไปในช่องค้นหา เธอเป็เพียงคนธรรมดา ไม่ใช่นักดนตรีที่มีชื่อเสียง เขาต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเจอโพสต์เก่า ๆ ในโซเชียลมีเดียของญาติเธอ
ทิวาพบรูปถ่ายงานศพเก่า ๆ ในอัลบั้มที่แท็กส่วนตัวของญาติคนหนึ่ง ซึ่งยืนยันว่า เธอคนนั้น เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายจริง ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขาขนลุกคือใต้รูปถ่ายงานศพนั้น มีคอมเมนต์แปลก ๆ เพิ่งถูกโพสต์เมื่อไม่นานมานี้ (ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์)
“ขอให้บทเพลงแห่งความอาฆาต จงเป็ที่รู้จักแก่คนทั้งโลก”
คอมเมนต์นี้ถูกโพสต์โดยบัญชีผู้ใช้ที่ไม่ระบุตัวตน แต่สิ่งที่ทำให้ทิวาตัวแข็งค้างคือ รูปโปรไฟล์ของบัญชีนั้น... เป็รูปถ่ายของพิมพา ที่ถ่ายจากด้านข้างขณะที่เธอกำลังสวมหูฟังอยู่ในห้องอัดเสียง! รูปที่ทิวาไม่เคยเห็นและไม่เคยอนุญาตให้ใครถ่าย!
— พิมพาไม่ใช่แค่ร่างทรง! เธอคือคนเดียวกันกับบัญชีนั้น!
ทิวารีบพิมพ์ชื่อ พิมพา ลงไปในช่องค้นหาทันที เขาพบข้อมูลเพียงเล็กน้อย เธอเป็นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งและมีประวัติการย้ายที่อยู่บ่อยครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้ทิวาสงสัยอย่างที่สุดคือ วันเดือนปีเกิดของพิมพา
วันเกิดของพิมพา คือวันเดียวกับวันที่เธอคนนั้นเสียชีวิต!
ความจริงที่น่าในี้ทำให้ทิวาทรุดลงกับเก้าอี้ เขาไม่เชื่อเื่การกลับชาติมาเกิด แต่ความบังเอิญนี้มันเกินกว่าเหตุผลทางโลก
ในขณะที่ทิวากำลังจ้องมองข้อมูลนั้นอย่างสับสน โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าอย่างรวดเร็ว ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
ข้อความถูกส่งมาจากเบอร์แปลก ๆ ซึ่งเป็เบอร์เดียวกับที่พิมพาใช้โทรหาเขาเมื่อวานนี้ ข้อความนั้นมีเพียงไฟล์แนบ—ไฟล์เสียง
ทิวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความอยากรู้ก็มีมากกว่าความกลัว เขาตัดสินใจกดดาวน์โหลดและเปิดไฟล์เสียงนั้นทันที
สิ่งที่ดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์คือ เสียงอัดการบันทึกเสียงเมื่อวานนี้
เสียงกีตาร์... เสียงร้องที่ไพเราะของพิมพา... และเสียงรบกวนความถี่สูงที่ดังบาดแก้วหู... ทุกอย่างถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน
แต่สิ่งที่ทำให้ทิวาผงะจนแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งคือ เสียงแทรกที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
เป็เสียงกระซิบที่แทรกเข้ามาในท่อนกีตาร์โซโล่... เป็เสียงหญิงสาวที่อ้อแอ้และฟังดูโกรธแค้น
“อย่า... อย่าให้ใคร... ร้อง... เพลง... ของ... เรา...”
เสียงกระซิบนั้นไม่ใช่เสียงของพิมพา แต่เป็ เสียงของเธอคนนั้น อย่างแน่นอน!
ทิวารีบปิดไฟล์เสียงนั้นทันที หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนว่ามีใครกำลังเฝ้ามองเขาอยู่จากทุกมุมห้อง
เขามองไปยังกีตาร์ที่คอหักบนพื้น แล้วความรู้สึกผิดก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความท้าทาย
— ถ้าพวกเธออยากให้เพลงนี้เป็ที่รู้จักมากนัก... ถ้าอยากให้ทุกคนได้ยิน... ฉันก็จะทำ! ฉันจะทำให้เพลงนี้ดังไปทั่วโลก... เพื่อให้พวกเธอต้องทนทุกข์อยู่กับบทเพลงนี้ไปตลอดกาล!
ความทะเยอทะยานที่ถูกกระตุ้นด้วยความหวาดกลัวได้จุดไฟแห่งความมุ่งมั่นให้กับทิวาอีกครั้ง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไปที่เบอร์ของพิมพา:
"ฉันจะทำเพลงนี้ให้เสร็จ พรุ่งนี้ไปห้องอัดเดิม... แต่เราต้องหานักร้องชายอีกคนมาร้องคู่ดูโอ"
ทิวาคิดว่าการเพิ่มคนเข้ามาในวงอาจจะช่วยแบ่งเบาอาถรรพ์ และถ้าเขาต้องเผชิญหน้ากับผี... การมีพยานก็คงจะดีกว่าอยู่คนเดียว
ไม่ถึงนาที ข้อความตอบกลับจากพิมพาก็ถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว:
"ยินดีค่ะ... ยิ่งคนเข้ามาเกี่ยวข้องมากเท่าไหร่... บทเพลงก็จะยิ่งสมบูรณ์แบบมากเท่านั้น"
ข้อความนั้นทำให้ทิวารู้สึกถึงความเย็นะเืที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างอีกครั้ง แต่เขาตัดสินใจแล้ว... เขาจะต้องเดินหน้าสู่ความโด่งดังนี้ต่อไป แม้ว่าเส้นทางนั้นจะถูกปูด้วยความตายก็ตาม
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
3K
