จากเกิดเหตุความวุ่นวายที่สวนหย่อมพอดิบพอดี เฟยหลงรีบถอดสูทตัวนอกของเขาออกมาคลุมไหล่ให้ชิงเซียนทันทีเพื่อปกปิดรอยขาดของชุดกี่เพ้าที่เกิดจากแรงดันปราณเมื่อครู่ ชิงเซียนหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินอาย แต่เพราะเธอกำลังพยายามสะกดพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก
"คุณชิงชิง... เป็อะไรไหมครับ?" เฟยหลงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับจะมองให้ทะลุถึงิญญา
[ไอ้หมอนี่... ทำไมมันดูหล่อผิดหูผิดตาแบบนี้วะ? ไม่ได้ๆ ข้าเป็เซียน จะมาใจแกว่งเพราะชายหนุ่มร่างทองตรงหน้านี่ไม่ได้! แต่เมื่อกี้... พลังปราณข้ามันตอบสนองต่อเขาจริงๆ หรือว่าเขามีสมบัติ์ซ่อนไว้กับตัว? ถ้าข้าได้ 'ขโมย' มาบ่มเพาะ พลังข้าคงฟื้นคืนไวขึ้นแน่ๆ หึหึ]
เฟยหลงลอบยิ้มในใจ 'ขโมยงั้นเหรอ? ยัยเซียนขี้ตู่คนนี้ กะจะมาล้วงความลับผมั้แ่เจอกันครั้งแรกเลยนะ' แต่เขายังคงตีหน้านิ่งเหมือนเดิม ไม่ให้เธอรู้ตัวว่าเขากำลัง "ฟัง" ความคิดเธออยู่
"ผมเห็นคุณดูท่าทางไม่ดี เลยพาออกมาสูดอากาศ" เฟยหลงแสร้งทำเป็สุภาพบุรุษ "ดูเหมือนคุณจะมีความลับเยอะนะครับ"
ชิงเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง เธอยืดตัวตรงพยายามทำมาดนิ่งสมเป็เซียน "ความลับอะไร? ข้าก็แค่เด็กบ้านนอกที่พวกเ้าพาตัวกลับมา ความลับเดียวที่มีก็คือ... ของกินในงานนี้มันไม่อร่อยเท่าน่องไก่เมื่อกี้!"
[หึ! ฝันไปเถอะว่าจะได้รู้ความจริง ข้าจะไม่บอกใครเด็ดขาดว่าข้าคือหลินชิงเซียนผู้โด่งดังที่ทะลุมิติมา และข้าก็รู้ด้วยว่า... อีกไม่เกินสามวัน ไอ้ตึกใหญ่กลางเมืองนั่นที่เ้าไปลงทุนไว้น่ะ มันจะเกิดเื่วุ่นวายจนหุ้นตกระนาว ถ้าเ้ายังทำตัวหยิ่งยโสแบบนี้ต่อไป ข้าก็จะไม่เตือน!]
เฟยหลงหูผึ่งทันที 'ตึกกลางเมือง? เื่วุ่นวายงั้นเหรอ?' เขาจดข้อมูลนี้ไว้ในใจอย่างรวดเร็ว นี่แหละคือเหตุผลที่เขาและพี่ชายของเธอไม่ยอมบอกว่าได้ยินเสียงในใจยัยน้องสาวคนนี้ เพราะเธอคือ "เครื่องทำนายอนาคต" ชั้นดีนี่เอง!
ในขณะเดียวกัน พี่ชายทั้งสามคนก็แอบเดินตามมาติดๆ พวกเขาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ พยายามตั้งใจฟังเสียงที่ดังก้องอยู่ในหัว
"พวกพี่ได้ยินไหม?" หวังซิงกระซิบ "ยัยชิงชิงบอกว่าตึกของพี่เฟยหลงจะมีปัญหา!"
"ชู่ววว... เงียบๆ สิซิง" หวังอี้ (พี่ใหญ่) สั่งเสียงเข้ม "ถ้าเราบอกว่าเรารู้ความลับ ยัยนั่นต้องระวังตัวแล้วไม่คิดอะไรออกมาให้เราฟังแน่ๆ เราต้องทำเป็ไม่รู้เื่ต่อไป เพื่อจะได้รับมือกับสิ่งที่ยัยนั่นรู้"
"จริงด้วยพี่ใหญ่" หวังลั่ว (พี่รอง) เสริม "ดูเหมือนชิงชิงคนใหม่นี้จะล่วงรู้อนาคตและมีวิชาแพทย์แปลกๆ ถ้าเราเก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับ เราจะได้ประโยชน์มหาศาล... แถมยังสนุกที่ได้เห็นยัยนั่นด่าพวกเราลับหลังด้วยนะ"
[ไอ้พวกพุ่มไม้นั่นมันสั่นแปลกๆ แฮะ... สงสัยจะเป็พวกหมาแมว หรือไม่ก็... ไอ้พวกพี่ชายปลากระเบนที่แอบตามมาดูตัวอย่างการเดทของหนุ่มหล่อล่ะมั้ง น่ารำคาญจริงๆ ข้าอยากจะเสกให้พุ่มไม้นั่นกลายเป็พุ่มหนามให้ทิ่มก้นพวกมันจริงๆ!]
พี่ชายทั้งสามสะดุ้งโหยง รีบถอยกรูดออกจากพุ่มไม้ทันทีด้วยความเสียวสันหลัง
กลับมาที่เฟยหลง เขามองท่าทางขึงขังของชิงเซียนแล้วรู้สึกเอ็นดูอย่างประหลาด "คุณชิงชิงครับ พรุ่งนี้ผมจะไปตรวจงานที่ตึกใหม่กลางเมือง... คุณอยากไปเที่ยวชมด้วยไหม?" เขาลอง "หยั่งเชิง" ดู
ชิงเซียนเลิกคิ้วสูง [โอ้โห... นี่เ้าหาเื่ไปหาที่ตายรึ? ตึกนั่นดวงพิฆาตกำลังแรง ถ้าข้าไป... ข้าอาจจะช่วยแก้อาถรรพ์ให้ได้ แลกกับอาหารมื้อใหญ่สักสิบมื้อก็น่าจะคุ้มนะ]
"ก็ได้... ข้าเห็นแก่ที่เ้าเอาเสื้อมาคลุมให้นะ ข้าจะไปดูความ 'พินาศ' เอ๊ย ความ 'รุ่งเรือง' ของเ้าสักหน่อย" ชิงเซียนตอบพลางยิ้มเย็น
"ผมจะรอครับ" เฟยหลงตอบพร้อมแววตาเ้าเล่ห์
ในใจของเฟยหลงและเหล่าพี่ชายตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความสงสัย แต่พวกเขากำลัง "สนุก" กับการเล่นเกมจิตวิทยากับน้องสาวผู้มาจากยุคโบราณคนนี้ ใครจะรู้ว่าความลับที่เธอ "คิด" ออกมา จะเปลี่ยนโชคชะตาของตระกูลหวังไปตลอดกาล!
9K
