ไม่นานนัก เทียนจุนและชายชราก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่ง ณ เวลานี้ก็เป็่เย็นแล้ว
อาณาเขตของหมู่บ้านแห่งนี้ไม่ได้กว้างขวางนัก ในทางกลับกัน มันเป็เพียงหมู่บ้านที่เรียบง่ายและธรรมดา บ้านพักที่สร้างขึ้นจากไม้มีอยู่ประมาณหนึ่งร้อยกว่าหลัง กระจายตัวเรียงรายอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่สงบเงียบและอบอุ่น
ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ ต่างก็เป็เพียงปุถุชนธรรมดา ไม่มีพลังปราณ ไม่มีอำนาจเหนือธรรมชาติ
พวกเขาดำรงชีวิตไปตามวิถีของสามัญชน ใช้แรงกายและความพยายามเพื่อแลกมาซึ่งอาหารและที่อยู่อาศัย
ขณะที่ชายชรานำเทียนจุนเดินเข้าไปในหมู่บ้าน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา
“ตาแก่หลี่! นั่นพาใครมาด้วยน่ะ?”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่กำลังล้างผักอยู่หน้าบ้านเอ่ยทักทาย ก่อนจะหันมามองเทียนจุนอย่างพินิจพิเคราะห์
“ดูสภาพของเด็กคนนี้สิ! มอมแมมซะจนข้าคิดว่าเป็เด็กข้างบ้านเสียอีก!”
เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นจากเหล่าชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้น
ทุกคนต่างก็เป็กันเอง บรรยากาศของหมู่บ้านแห่งนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างแท้จริง
เมื่อเดินมาถึงบ้านของตาแก่หลี่ ชายชราก็ควานหาเสื้อผ้าเก่าของตนเอง ก่อนจะโยนมันให้เทียนจุน
“เอานี่ ไอ้หนุ่ม! ไปอาบน้ำอาบท่าซะ!”
“สภาพแบบนั้นของเ้า คงนอนหลับพักผ่อนไม่ได้แน่ๆ”
“ไปอาบน้ำแต่งตัวซะใหม่ก่อน เดี๋ยวข้าจะเตรียมอาหาร จากนั้นพวกเราค่อยมานั่งกินกัน!”
ชายชราเอ่ยพลางหัวเราะออกมา ท่าทางและน้ำเสียงของชายชราเต็มไปด้วยความอบอุ่น ราวกับเป็ญาติผู้ใหญ่ที่คอยดูแลเด็กในครอบครัว
เทียนจุนยืนมองเสื้อผ้าเก่าในมือของเขาชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าให้กับชายชราโดยไม่ปฏิเสธ เขาเดินไปยังบริเวณหลังบ้าน ซึ่งมีถังน้ำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ จากนั้นก็เริ่มถอดเสื้อผ้าเก่าที่ขาดวิ่นออก และตักน้ำขึ้นมาล้างคราบสิ่งสกปรกที่ติดอยู่บนร่างกาย
“เหอะๆ อาบน้ำแบบคนธรรมดางั้นเรอะ?”
เขาพูดกับตัวเองเบาๆ พลางแสยะยิ้มออกมาอย่างขบขัน
“ผู้บำเพ็ญเพียรเพียงแค่ใช้ปราณเซียนของตนเองก็สามารถชำระร่างกายให้สะอาดบริสุทธิ์ได้ทันที”
“ไม่มีความจำเป็ต้องใช้น้ำแบบนี้เลยด้วยซ้ำ”
“แต่ก็ช่างเถอะ.. ตอนนี้ข้า ไท่ซวนเทียนจุน ยังไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนในอดีต”
“อดีตย่อมคืออดีต ข้าได้กลายมาเป็คนใหม่แล้ว!”
เขาหยุดคิดเื่เ่าั้ ก่อนจะใช้มือตักน้ำขึ้นมาราดตัว ละอองน้ำเย็นซ่านกระทบร่างกายของเขา นำพาความเหนื่อยล้าและคราบฝุ่นที่ติดอยู่ให้ไหลไปตามกระแสน้ำ นี่อาจเป็ครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาได้ัักับความรู้สึก "ธรรมดา" เช่นนี้
หลังจากที่จัดการชำระล้างร่างกายใหม่ เทียนจุนในตอนนี้ก็ดูแตกต่างไปจากตอนแรกอย่างลิบลับ
ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยคราบฝุ่นและความสกปรก บัดนี้กลับเผยให้เห็นเค้าโครงที่โดดเด่นไม่ธรรมดา
ั์ตาสีทองของเขาเปล่งแสงวูบวาบ เส้นผมที่เรียบเนียนสะอาดสะอ้าน ถูกมัดรวบเป็ทรงหางม้าเรียบร้อย แม้ว่าชุดที่เขาสวมใส่จะเป็เพียงเสื้อผ้าธรรมดาเก่าๆ ของชายชรา แต่มันก็ไม่อาจปกปิดความสง่างามโดยกำเนิดของอดีตคุณชายแห่งตระกูลเทียนไปได้
ขณะที่เทียนจุนกำลังก้าวเข้าไปในบ้าน เสียงหัวเราะของชายชราก็ดังขึ้น
“โอ้! ไอ้หนุ่มนี่ไม่เลวเลย! ดูดีขึ้นเยอะมาก!”
ชายชราพยักหน้าพลางหัวเราะอย่างพอใจ
“มาเถอะๆ มากินข้าวกัน!”
“ข้าเตรียมไก่ป่าไว้ตั้งหนึ่งตัวเชียวนะ! กินเยอะๆล่ะ!”
เขากล่าวพลางตบโต๊ะไม้เก่าๆที่วางอาหารอยู่ เนื้อไก่ถูกนำมาย่างจนหนังกรอบหอมฉุย วางอยู่บนจานไม้อย่างเรียบง่าย ข้างๆกันมีผักพื้นบ้านที่เพิ่งเก็บมาใหม่ๆ แม้ว่าจะเป็อาหารธรรมดาของปุถุชน แต่กลิ่นหอมนั้นชวนให้น้ำลายสอ
ชายชรานั่งลง พร้อมกับฉีกเนื้อไก่ให้เทียนจุนอย่างไม่ลังเล
พฤติกรรมของเขาดูเหมือนกับผู้าุโที่กำลังดูแลลูกหลานของตนเอง เทียนจุนที่เห็นเช่นนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“ผู้เฒ่า ท่านไม่มีญาติพี่น้องเลยหรือ?”
ชายชราที่กำลังเคี้ยวเนื้อไก่อยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะส่ายหัวช้าๆ พลางเผยรอยยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
“ข้ามีลูกชายอยู่คนหนึ่ง”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความเ็ป
“แต่ถูกพวกโจรป่าฆ่าตายไปเมื่อหลายปีก่อนแล้วล่ะ”
เทียนจุนเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเื่ราวของชายชรา
“และเขา…ก็คล้ายคลึงกับเ้าอยู่ไม่น้อย!”
“มอมแมม ชอบทำตัวสกปรกเหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ถึงเวลานี้คำพูดของชายชราจะเต็มไปด้วยความขบขัน แต่เทียนจุนกลับััได้ถึงความเศร้าลึกๆที่แฝงอยู่ในนั้น
เขาไม่อยากพูดถึงเื่นี้อีก จึงรีบเปลี่ยนเื่และเริ่มกินเนื้อไก่กับผักอย่างรวดเร็ว
เทียนจุนมองภาพตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆพลางพึมพำกับตนเอง
“งั้นเรอะ โลกปุถุชนมันก็เป็เช่นนี้แหละนะ”
“เพราะโลกใบนี้ ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่งทุกอย่าง!”
ไม่นานนัก ดวงตะวันก็ค่อยๆลับขอบฟ้า ความมืดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
เสียงจิ้งหรีดขับขานดังแว่วแ่เบา ลมค่ำคืนพัดโชยผ่านป่าเขา นำพาความเย็นเข้ามาแทรกซึมในอากาศ ในบ้านไม้เก่าของชายชรา มีเพียงแสงเทียนเล็กๆที่ริบหรี่ส่องสว่างอยู่มุมห้อง มันสั่นไหวตามจังหวะของสายลม ให้ความรู้สึกสงบและอบอุ่น
ชายชราที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย แน่นอนว่าเขาได้เข้านอนไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอ ส่งสัญญาณว่ากำลังหลับใหลในความฝัน ทว่ามีเพียงชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ยังคงลืมตาตื่นอยู่
เทียนจุนนั่งขัดสมาธิอยู่บริเวณหน้าทางเข้าของบ้าน จิตใจของเขาสงบนิ่งราวกับน้ำในบ่อที่ไร้คลื่นไหว ร่างกายของเขาตั้งตรง ไม่ไหวติง
ขณะเดียวกันก็เริ่มโคจร คัมภีร์อรหันต์พุทธะมหาเ้าธรรมจักรนิพพานอย่างต่อเนื่อง
ทันทีที่พลังโคจรหมุนเวียน ปราณเซียนที่ล่องลอยอยู่ทั่วทั้งหมู่บ้านก็ถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างไม่รู้จบ กระแสปราณหลั่งไหลเข้าสู่เส้นลมปราณภายใน โคจรผ่านเส้นชีพจรอย่างสมบูรณ์แบบ พลังแห่งพระพุทธะค่อยๆแทรกซึมไปทั่วทุกอณูของร่างกาย
เส้นลมปราณเปล่งแสงสีทองอ่อนโยน ราวกับเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ที่ทอดยาวไปสู่จุดสูงสุดของเส้นทางแห่งพุทธะ
พลังที่เขาดูดกลืนเข้าสู่ร่าง ไม่เพียงแต่เป็ปราณเซียนธรรมดาเท่านั้น
แต่เมื่อมันไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเขา มันกลับถูกแปรเปลี่ยนเป็ ปราณเซียนแห่งพุทธะที่บริสุทธิ์ ปราณชนิดนี้แข็งแกร่งและสูงส่งยิ่งกว่าปราณเซียนปกติไปอย่างมากมาย เป็พลังที่ก้าวข้ามความเป็สามัญชน มันเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์ อบอุ่น และยิ่งใหญ่
เวลาผ่านไป ท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัด แสงศักดิ์สิทธิ์สีทองได้ค่อยๆหลั่งไหลออกมาจากร่างกายของเขา
แล้วมันได้แผ่กระจายออกไปอย่างนุ่มนวลและอบอุ่น ราวกับรัศมีของพระอาทิตย์แรกแย้ม ขณะเดียวกัน เทียนจุนก็ไม่ได้รับรู้เลยว่า พลังของเขาในเวลานี้ได้ค่อยๆแผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงัน ไม่ได้มีแรงกดดัน ไม่ได้มีความเกรี้ยวกราด แต่มันกลับส่งผลกระทบไปทั่วหมู่บ้าน
ภายในห้องของบ้านแต่ละหลัง ผู้คนที่กำลังนอนหลับอยู่ กลับััได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยมีมาก่อน
แม้แต่ทารกที่ร้องไห้จ้าในค่ำคืน ก็พลันเงียบสงบลง เด็กๆที่หลับฝันก็รู้สึกราวกับว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของมารดา
สัตว์เลี้ยงในหมู่บ้านเองก็เช่นกัน พวกมันสงบนิ่งอย่างผิดปกติ บางตัวที่เคยหวาดกลัวต่อเสียงฟ้าร้อง หรือฝันร้าย กลับนอนหลับสนิทราวกับได้รับการปลอบโยนจากพลังอันศักดิ์สิทธิ์
นี่เป็ผลกระทบจากพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ไท่ซวนเทียนจุนกำลังฝึกฝน
ปราณศักดิ์สิทธิ์แห่งพระพุทธองค์ที่แท้จริง—แม้เพียงแค่เศษเสี้ยวของมัน ก็สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างได้
8K
