บทที่ ๒
เด็กน้อยผู้แสนอาภัพ ภาคปลาย
หานฟางเหนียงนั่งเล่นอยู่คนเดียวรอแม่นมจางใต้ต้นไม้เหมือนทุกวันระหว่างที่หญิงชราไปทำงานภายในจวน ขณะเดียวกันดวงตากลมโตสดใสก็เหลือบไปเห็นร่างเล็กป้อมของเด็กน้อยกำลังหัดเดินเตาะแตะก้าวไปทางศาลาริมน้ำโดยไม่มีสาวใช้ตาม นางที่กลัวว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับหานลี่ถิงน้องสาวต่างมารดาวัยสองหนาวด้วยความในางจึงรีบลุกขึ้นวิ่งไปกอดร่างเล็กไว้แน่นอย่างรวดเร็ว
"ไม่ได้นะถิงถิง"นางพูดบอกร่างเล็กกว่าด้วยความเป็ห่วง
"แง แง"เด็กน้อยดิ้นขัดขืนพยายามบิดกายออกจากอ้อมกอดร้องไห้งอแงเมื่อโดนขัดใจ
"เกิดอันใดขึ้น เอามือสกปรกของเ้าออกจากลูกของข้าเดี๋ยวนี้"ซูเอินที่เป็ทั้งมารดาของหานลี่ถิงแล้วก็เป็ฮูหยินของจวนที่กำลังเลี้ยงบุตรชายคนเล็กวัยไม่กี่เดือนได้ยินเสียงร้องไห้ของบุตรสาวก็ตะลีตะลานรีบเดินออกมาหานางทันที แล้วก็พบว่าบุตรสาวอันเป็ที่รักกำลังถูกััโดยหานฟางเหนียงเด็กที่นางชิงชัง ถึงกับโกรธเืขึ้นหน้ารีบเดินไปผลักเด็กน้อยออกจากบุตรี
"โอ๊ย ท่านแม่ข้าเจ็บเ้าค่ะ"หานฟางเหนียงถูกผลักล้มนั่งลงกับพื้นดินน้ำตาคลอร้องเจ็บมองมารดาเลี้ยง
"ใครแม่ของเ้า ข้ามีบุตรแค่สองคนเท่านั้น"นางจ้องเขม็งโกรธจัดปานจะกินเืกินเนื้อ
"....."เมื่อเด็กน้อยวัยสามหนาวได้ยินเช่นนั้นน้ำตาที่คลอรื้นล่วงหยดลงมาหยดแล้วหยดเล่าเบะปากกลั้นเสียงสะอื้น
"เ้าเอานางไปขังไว้ในเล้าไก่ ข้าจะรอท่านเ้าเมืองมาตัดสินโทษ"
"เ้าค่ะ"
"ไม่นะเ้าคะ ฮึก ฮึก"หานฟางเหนียงถูกฉุดกระชากลากถูด้วยมือหยาบกร้านของสาวใช้โดยบริเวณแผลถลอกที่โดนก้อนหินเล็กๆ บาดจนรู้สึกเจ็บแสบ
"อย่าขัดขืนให้เปลืองแรงดีกว่าเ้าค่ะ นั่งเงียบๆ นะเ้าคะ แหวะ"สาวใช้เหวี่ยงร่างเล็กให้นั่งลงบนฟางแห้งยกมือบีบจมูกเหม็นกลิ่นมูลไก่ในเล้า
"ฮึก ปล่อยข้าไปเถิดนะ"นางขอร้องอ้อนวอน
"ไม่ได้หรอกเ้าค่ะ ถ้าทำเช่นนั้นข้าก็ตายสิเ้าคะ"นางมองเหยียดพูดเสียงแข็ง
"งั้นช่วยไปบอกแม่นมให้หน่อยได้หรือไม่"
"หึ ถึงบอกไปนางจะช่วยอะไรได้เ้าคะ เฮ้อ ข้าจะบอกให้ถือว่าทำบุญก็ได้เ้าค่ะ"
"....."จากนั้นประตูไม้ก็ปิดลง หานฟางเหนียงนั่งกอดเข่าก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นต่อจนกระทั่งแม่นมจางเมื่อได้รู้ข่าวนางก็รีบมาหาทันที
"คุณหนูใหญ่ ฮึก"มือแห้งเหี่ยวจับไม้ระหว่างช่องประตูไม้ร้องไห้สงสารคุณหนูที่ตนเลี้ยงมากับมือ
"แม่นม ฮึก ข้าไม่ได้ทำอันใดเลยนะเ้าคะ"นางรีบโผไปจับไม้ช่องประตูตรงหน้าหญิงชรา
"โธ่ คุณหนูของข้า ข้าเชื่อท่านเ้าค่ะ"มือเหี่ยวจับมือเล็กป้อมปลอบประโลมมองเนื้อตัวมอมแมมท่อนแขนที่เป็แผลถลอกอย่างสงสาร
แม่นมชรานั่งเฝ้าเด็กน้อยอยู่หน้าประตูเล้าไก่ไม่ห่างจนยามเซินสาวใช้คนที่พาตัวหานฟางเหนียงมาขังก็เดินเข้ามาเปิดประตูเพื่อพาเด็กน้อยไปพบท่านเ้าเมืองที่เพิ่งกลับเข้าจวนมา
"อี๋ เดินไปสิเ้าคะ"สาวใช้เบะปากรังเกียจเหม็นเนื้อตัวเด็กน้อยที่มีกลิ่นมูลไก่ติดคละคลุ้งออกมาจนนางต้องใช้นิ้วจิ้มดันหลังเล็กให้ก้าวเดิน
"ทำอะไรของเ้าน่ะ"แม่นมจางจับตัวเด็กน้อยเข้าหาตนโดยไม่รังเกียจมองค้อนสาวใช้
"ก็ข้าเหม็นนี่เ้าคะ ถ้าเช่นนั้นท่านแม่นมก็พาคุณหนูไปพบท่านเ้าเมืองเองนะเ้าคะ"พูดจบนางก็เดินนำไปห่างๆ
"อย่าได้สนใจเลยเ้าค่ะ เราไปกันเถอะเ้าค่ะ"หญิงชราจับมือเด็กน้อยเดินตามหลังไป
หานฟางเหนียงจับมือเหี่ยวย่นอบอุ่นของแม่นมจางที่นางรักเสมือนคนในครอบครัวเดินเข้าไปในห้องโถงใหญ่ นางมองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรางดงามแปลกตาเนื่องจากนางไม่เคยได้ย่างกรายเข้ามาที่นี่เลย แล้วหยุดสายตาที่บุรุษร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อคมที่เป็เ้าของจวนและก็เป็บิดาของนางด้วยกำลังนั่งเก้าอี้อุ้มบุตรชายหยอกล้อยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุขเก้าอี้ข้างๆ กันก็มีซูเอินนั่งกับหานลี่ถิงที่นั่งตักนางอยู่
เด็กน้อยเนื้อตัวมอมแมมสกปรกเศร้าสลดเพราะนางไม่เคยได้รับััเช่นนี้จากผู้เป็บิดาเลยแม้กระทั่งรอยยิ้มหรือสายตาอันอบอุ่นที่ใช้มองน้องๆ นางออกแรงบีบกระชับมือที่จับมือของหญิงชราทั้งสองหยุดยืนตรงหน้าพวกเขาเว้นระยะห่างพอสมควร พวกนางยืนรอไม่นานเ้าของจวนที่กำลังเล่นกับบุตรชายอยู่อย่างเพลิดเพลินทำเหมือนพวกนางเป็อากาศก็เริ่มเอ่ยโดยไม่ได้มองมาที่อีกฝ่ายเลย
"เื่มันเป็มาอย่างไร"เสียงทุ้มติดเ็าเปล่งออกมา
"คะ...คือลูกเห็นถิง เห็นคุณหนูเดินไปทางศาลา..."เด็กน้อยตัวสั่นหวาดกลัวก้มหน้าค่อยๆ อธิบาย
"...ลูกกลัวว่าจะเกิดอันตรายจึงเข้าไปห้ามเ้าค่ะ"
"แล้วตอนนั้นไม่มีผู้ใดตามไปดูแลนางหรือ"หานจงถามต่อขมวดคิ้วหันไปมองซูเอินตำหนิที่ดูแลลูกไม่ดี
"ไม่เ้าค่ะ"หานฟางเหนียงตอบ
"จะ...เ้าโกหก จะไม่มีได้อย่างไร"ซูเอินลนลานรีบพูดออกไปหลบสายตาผู้เป็สามี ไปจ้องเขม็งสาวใช้ที่เป็หลานสาววัยหกหนาวบุตรของพี่สาวที่นางให้มาดูแลบุตรีจนอีกฝ่ายต้องหลบตา
"คุณหนูใหญ่มิใช่คนเช่นนั้นหรอกเ้าค่ะ"แม่นมจางพูดช่วย
"หึ เ้าจะไปรู้อะไร นางอาจจะริษยาถิงเอ๋อร์อยู่ก็ได้"ซูเอินแสยะยิ้มมุมปาก
"ท่านพูดว่าอันใดนะเ้าคะ"แม่นมวัยชราโกรธ
"หรือไม่จริง"
"พอ หยุดได้แล้ว เฮ้อ ต่อไปนี้ข้าสั่งห้ามอย่าให้นางมาเดินเพ่นพ่านบริเวณแนวหน้าจวนอีก แม่นมจางท่านก็ช่วยดูนางด้วย"
"แต่ท่านเ้าเมืองเ้าคะ คุณหนูใหญ่ก็มีสิทธิ์ที่จะเดินไปไหนมาไหนก็ได้นี่เ้าคะ"
"แม่นมจางท่านรู้ใช่ไหมที่ข้าไว้หน้าท่านเพราะท่านเป็คนเก่าคนแก่ของที่นี่ ข้าถึงได้ให้ท่านเลี้ยงดูเด็กนี่ไว้ทั้งที่ข้าไม่้า แล้วท่านจะยังต่อรองกับข้าอีกหรือ..."เขามองด้วยสายตาเย็นะเื
"...ท่านพานางกลับไปเถอะ แยกย้ายกันไปพักผ่อน"
"เ้าค่ะ"
"....."ขาเล็กป้อมก้าวเดินตามแม่นมไปอย่างเชื่องช้าดวงตากลมโตหันมองบิดาด้วยแววตาเศร้า
"แต่ท่านพี่เ้าคะ..."ซูเอินไม่พอใจที่ผู้เป็สามีปล่อยผ่านง่ายเกินไป
"ซูเอินข้ากลับมาเหนื่อยๆ ขอข้าพักก่อนได้หรือไม่"
"เ้าค่ะ"นางกำมือแน่นมองสองสตรีต่างวัยที่ย่อกายคำนับแล้วเดินออกไปอย่างเจ็บใจ
และหนึ่งเดือนต่อมาแม่นมจางที่ร่างกายอ่อนแอป่วยจากโรคชราทำให้นางจากไปอย่างสงบ หานจงจึงฝังนางในบริเวณสุสานของตระกูลหานเพราะเขาก็นับถือนางเสมือนญาติผู้ใหญ่ ซึ่งที่ตั้งสุสานจะอยู่บนเขาแถวอารามนอกเมืองโดยใช้เวลาเดินทางร่วมสามชั่วยามซูเอินที่ไม่ชอบนางอยู่แล้วจึงขออยู่จวนดูแลบุตร
ส่วนหานฟางเหนียงอ้อนวอนขอบิดานั่งรถม้าตามเขาไปด้วยอยู่นานจนเขาอนุญาตทั้งที่นางเป็แค่เด็กแต่ที่ผ่านมากลับไม่เคยเอ่ยขออะไรเขาเลยนอกจากเื่นี้ โดยในวันนี้เด็กน้อยสวมอาภรณ์สีขาวแต่เพราะสวมใส่หลายครั้งแล้วตอนนี้สีจึงหมองจนดูไม่เหมือนสีขาวเลย ระหว่างเดินทางไปกลับพวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยหานจงเพียงนั่งหน้านิ่งปรายตามองนางที่เอาแต่มองนอกหน้าต่าง พอถึงจวนพวกเขาก็แยกย้ายกันไป
ตอนไหนที่ยาวไรท์จะแบ่งเป็สองพาทนะคะ
1K
