ร่างอวบอิ่มอ้อนแอ้นเดินเดินไปตามทางเดินของตึกคณะ สายตาของเหล่านักศึกษาชายจ้องมองบั้นท้ายกลมแน่นที่ส่ายเป็ลูกใต้กระโปรงทรงเอรัดแน่น สัดส่วนของหญิงสาวคนนั้นเว้าโค้งประดุจดั่งนาฬิกาทราย ไฟหน้าพุ่งขยายอวบตูมเหมือนกับมีศีรษะมนุษย์ยัดอยู่ใต้เสื้อผืนบาง
ปลายเท้าที่สวมส้นสูงคู่งามเดินผ่านฝูงชายหื่นอย่างไม่สนใจ หรืออาจเป็เพราะคุณหนูดารินไม่เข้าใจความหมายใต้แววตาหื่นกามเ่าั้ เธอถูกเลี้ยงดูประดุจดั่งไข่ทองคำในหิน และเธอพึ่งจะเจอกับโลกภายนอกก็ตอนที่ย่างกรายเข้าเรียนมหาลัยนี่เอง
“ดาริน”
“ว่าไงจ๊ะ”
ใบหน้าสวยหวานหันไปส่งยิ้มให้เพื่อน
ดวงตากลมโตกระพริบไปมาทำเอาขนตายาวเคลื่อนไหว เพียงแค่รอยยิ้มจางๆก็ทำให้ชายทั้งคณะหลอมละลายได้ไม่ยาก เธอเปรียบดั่งเพชรราคาแพงที่ไม่มีใครคู่ควร ชาติตระกูลและชนชั้นวรรณะสูงส่งเกินกว่าใครหลายๆคนจะอาจเอื้อม
“วันนี้ไปชอปปิ้งกัน”
“ตอนนี้เราไม่ว่างน่ะสิ”
“อ้าว แต่แกไม่มีเรียนไม่ใช่หรอ”
“ก็ใช่ แต่…คุณแม่น่ะ”
“จริงๆเลย เอาเถอะ ฉันเข้าใจ ไว้วันหลังก็แล้วกัน”
กลุ่มเพื่อนสาวไฮโซโบกมือลาร่างระหง
เมื่อเห็นเช่นนั้นหญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธออยากไปเดินเล่นเรื่อยเปื่อยกับเพื่อนๆบ้าง แต่หน้าที่การงานของคุณแม่ก็ค้ำคอเอาไว้ คุณนายเป็คนมีชื่อเสียงด้านการบริจาคและทำบุญ หญิงวัยกลางคนมักจะพาดารินออกไปทำบุญให้ทานกับเหล่าคนด้อยโอกาสอยู่เสมอ
ใช่ว่าลูกสาวจะไม่ชอบการให้ แต่บางครั้งชีวิตวัยรุ่นของเธอก็ถูกกีดกันเอาไว้จนเกินสิ่งมีชีวิต!
“คุณหนูครับ”
“เลิกเรียกว่าคุณหนูได้แล้วค่ะ ดารินเรียนมหาลัยแล้วนะ”
“ไม่ได้หรอกครับ คุณนายสั่งให้ผมเรียกผมก็ต้องเรียก”
ดารินถอนหายใจให้กับคนขับรถอีกที
เธอเดินนวยนาดสะพายกระเป๋าหรูเข้าไปในรถตู้คนใหญ่ ก่อนที่มันจะขับเคลื่อนออกไปจากตัวเมืองที่เต็มไปด้วยความทันสมัยและความหรูหรอ ไม่นานนักตึกแถวโทรมๆและพื้นที่อันหม่นหมองก็ประจักษ์ผ่านสายตา สถานที่เสื่อมโทรมอันเต็มไปด้วยคนด้อยโอกาสมากมายกำลังต่อแถวเรียงคิวรออาหารจากคุณนายและลูกสาวยาวเหยียด
“สวัสดีค่ะคุณแม่”
“อ้าว ดารินลูก มาได้สักที แม่รอหนูนานเลย”
“ขอโทษค่ะ พอดีอาจารย์สอนเลยเวลานิดหน่อย”
“ช่างเถอะ เข้ามาใกล้ๆแม่ ถือกล่องข้าวเอาไว้”
“อีกแล้วหรอคะ”
“มันก็ต้องถ่ายรูปไว้เป็หลักฐานอยู่แล้ว ปิดทองหลังพระมันไม่ดีหรอก”
คุณนายหัวฟูยัดกล่องอาหารเข้ามาไว้ในมือของลูกสาว ก่อนจะสั่งให้ทีมงานถ่ายรูปการมาบริจาคของทั้งสองเพื่อไปทำข่าวเหมือนที่เคยทำเสมอ ดารินถอนหายใจไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ เธอรู้ดีว่าคุณแม่ของเธอนั้นไม่ได้มีความจริงใจต่อผู้คนยากไร้เท่าไหร่นัก คุณนายมักจะถ่ายรูปสร้างภาพยกระดับความดีความงามให้ตนอยู่เหนือกว่าคนอื่นเสมอ
เมื่อลูกสาวได้หันหลังไปมองเหล่าคุณลุงและคนแก่ไร้บ้านทั้งหลาย เธอก็สงสารพวกเขาจับใจจนต้องกระซิบบอกคุณแม่ให้หยุด คุณนายหัวฟูจะไม่ยอมให้กล่องอาหารกับใครทั้งนั้น หากเธอและลูกสาวยังไม่ได้ถ่ายรูปร่วมกันจนได้ภาพที่สวยที่สุด!
“นี่ อย่าลืมถ่ายตอนที่ลูกสาวฉันยื่นกล่องให้คนพวกนี้ด้วยนะ”
“ได้ครับคุณนาย”
เสียงกล่องถ่ายรูปรัวใส่เรือนร่างอวบอิ่มนับไม่ถ้วน ดารินได้แต่ก้มหน้าและยื่นกล่องอาหารให้เหล่าคุณลุงคนไร้บ้านทั้งหลาย เธอมาที่สลัมแห่งนี้หลายครั้งแล้ว และบางทีก็จำคุณลุงแต่ละคนได้ พวกมันยกมือไหว้ขอบคุณหญิงสาวรุ่นลูกราวกับว่าเป็หนี้บุญคุณ แต่บางคนก็จ้องมองเธอแตกต่างออกไป
ดารินไม่เข้าใจสายตาเ่าั้...
สายตาที่จ้องมองราวกับว่าจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวมันหมายความว่าอย่างไรกันแน่!
131
