สามวันต่อมา
กริมในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและดวงตาแดงก่ำถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางพับปิดหนังสือลง เมื่อครู่นี้ ในที่สุดเสียงแจ้งเตือน์จากชิปที่เขารอคอยมานานก็ดังขึ้นในสมอง
[ติ๊ด... การสร้างโมเดลข้อมูล ศรเพลิงกัลป์ เสร็จสมบูรณ์!]
ไม่ง่ายเลย... ไม่ง่ายจริงๆ!
มันช่างแตกต่างจากการสร้างครั้งแรก หัตถ์เพลิงผลาญ นั้นเป็เวทมนตร์ที่กริมเชี่ยวชาญอย่างสมบูรณ์แล้ว ขอเพียงแค่เขาร่ายมันออกมาให้จบกระบวนการสักหนึ่งรอบ ชิปก็จะสามารถถอดรหัสและสร้างโมเดลจำลองของมันในโลกแห่งจิติญญาได้ทันที ผ่านการตรวจจับการสั่นะเืของพลังจิตที่แม่นยำ
ตอนนั้นทุกอย่างจึงดูง่ายดายและราบรื่นราวกับปอกกล้วย
แต่เ้าศรเพลิงกัลป์บทนี้ยังไม่ได้ถูกกริมพิชิต แม้แต่การร่ายให้สำเร็จสักครั้งเขาก็ยังทำไม่ได้ ดังนั้นฟังก์ชันการเลียนแบบ บันทึก และจัดเก็บของชิปจึงเป็อันหมัน เพราะไม่มีข้อมูลต้นแบบให้บันทึก
กริมจึงต้องงัดไม้ตายก้นหีบออกมาใช้ โดยเปลี่ยนไปใช้วิธียัดเยียดข้อมูลหลักการเวทมนตร์และเทคนิคการร่ายเวททั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับศรเพลิงกัลป์เข้าไปในหัว แล้วสั่งให้ชิปทำการสังเคราะห์ข้อมูลเ่าั้ วิเคราะห์หา "กระบวนท่า" ที่เหมาะสมกับสรีระและพลังของเขาที่สุด
โมเดลข้อมูลที่สร้างขึ้นด้วยวิธีนี้ ไม่สามารถทดแทนโมเดลพลังจิติญญาของจริงได้ แต่มันคือการทดลองจำลองเวทมนตร์ที่มีความพิเศษเฉพาะตัว
กริมใช้นิ้วมือนวดขมับเพื่อเรียกสติ แล้วสั่งเสียงเข้ม "เริ่มการแสดงผลจำลองได้!"
[ติ๊ด... เริ่มต้นระบบจำลองเสมือน...]
สิ้นเสียงสัญญาณใสกระจ่าง ร่างเงาภาพจำลองที่เหมือนกับตัวเขาทุกประการก็ปรากฏขึ้นในมโนภาพ จากนั้นก็เริ่มร่ายคาถาเวทมนตร์ของศรเพลิงกัลป์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและทรงพลังตามอัลกอริทึมของโมเดลข้อมูล
ผ่านการเชื่อมต่อของชิป จิตของกริมซ้อนทับเข้ากับร่างเงานั้นเป็หนึ่งเดียว เมื่อบทสวดดำเนินไป คลื่นความถี่ของพลังจิติญญาก็แปรเปลี่ยนไปเป็จังหวะ มือทั้งสองของร่างเงาร่ายรำแ่เบา ชักนำพลังงานธาตุที่ไหลมารวมกันให้ก่อรูปเป็ลูกธนูแห่งเปลวเพลิง
น่าเสียดาย... ความรู้ทฤษฎียังไม่อาจแทนที่ความชำนาญได้ เมื่อท่องมาถึงพยางค์คาถาที่สิบสี่ ท่ามือของร่างเงาก็ช้าไปครึ่งจังหวะอย่างเห็นได้ชัด ผลก็คือในโลกแห่งจิติญญาของกริม ลูกธนูเพลิงที่เพิ่งขึ้นรูปได้ครึ่งเดียวก็ะเิตูม! คลื่นกระแทกจากเปลวเพลิงอันบ้าคลั่งกลืนกินร่างเงานั้นไปในพริบตา
หากเป็โลกความจริง ห้องพักของกริมคงหายวับไปครึ่งแถบแล้ว แต่ในโลกจำลองแห่งนี้ พร้อมกับแสงเงาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง เปลวเพลิงมรณะก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกอย่างรีเซ็ตกลับสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง
แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าทุกอย่างที่นี่เป็ของปลอม แต่ร่างเงาที่กริมควบคุมก็อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริง
การที่ต้องทนดูดวงไฟมรณะะเิอัดหน้า และฉีกกระชากร่างตนเองจนแหลกเหลว ต่อให้กริมจะมีจิตใจเข้มแข็งแค่ไหน หัวใจก็อดกระตุกวูบไม่ได้
เพื่อให้ได้ััประสบการณ์ที่สมจริงที่สุด เมื่อครู่กริมได้ทุ่มเทจิตทั้งหมดเชื่อมต่อกับร่างเงา ดังนั้นจะบอกว่าความเ็ปเมื่อครู่เป็เื่โกหกก็ใช่ หรือจะบอกว่าความตายจอมปลอมได้เกิดขึ้นจริงในความรู้สึกก็ไม่ผิดนัก
กริมไม่ได้รีบร้อนเริ่มรอบสอง เขากลับหลับตาลง ขบคิดทบทวนความผิดพลาดเมื่อครู่อีกครั้งในใจเพื่อหาสาเหตุที่แท้จริง จากนั้นจึงลืมตาโพลง "เริ่มการจำลองครั้งที่สอง!"
โชคร้าย... ยังคงล้มเหลว! ครั้งนี้พลาดที่การประสานพลังจิติญญาในพยางค์ที่สิบเจ็ด เนื่องจากปรับจูนคลื่นพลังจิตไม่ทัน โมเดลเวทที่กำลังก่อรูปก็ะเิตูมอีกครั้ง เปลวเพลิงธาตุที่โหมกระหน่ำกลืนกินร่างของกริมไปอีกคำรบ
แสงเงาสั่นไหว... ฉากย้อนกลับ... ในไม่ช้า โลกแห่งจิติญญาก็รีเซ็ตกลับสู่สถานะเริ่มต้น
กริมยิ้มขมขื่น ปรับอารมณ์ให้สงบ ไม่นานนัก เสียงร่ายคาถาอันทรงพลังของเขาก็ดังก้องขึ้นอีกครั้งในความว่างเปล่า
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
การะเิที่ไม่มีที่สิ้นสุด!
สาเหตุความผิดพลาดวนเวียนอยู่แค่ไม่กี่อย่าง ไม่ท่ามือตามไม่ทัน ก็การประสานพลังจิติญญาขาดๆ เกินๆ สรุปสั้นๆ คือ ไม่ว่าจะสะดุดตรงไหน ปลายทางมีเพียงหนึ่งเดียว... ความตายจากการะเิ
หากเป็โลกความจริง ร่างกายเปราะบางของกริมคงกลายเป็เถ้ากระดูกไปนานแล้ว ไม่มีทางได้มานั่งหน้าเครียดอยู่หน้าโต๊ะทำงานอย่างปลอดภัยแบบนี้หรอก
ผ่านการฝึกฝน (ตาย) มานับครั้งไม่ถ้วน พลังจิติญญาที่มีอยู่น้อยนิดของเขาถูกรีดเค้นจนแห้งเหือดไม่เหลือหยด ทุกครั้งที่พลังจิติญญาเกลี้ยงถัง เขาก็จะลากสังขารขึ้นเตียงนอนสลบเหมือด พอตื่นมาพร้อมพลังที่ฟื้นคืน ก็จะวิ่งไปโรงอาหาร ยัดทะนานกินอย่างตะกละตะกลาม แล้วรีบกลับห้องมาเริ่มมหกรรมะเิตัวเองในโลกจำลองต่อ
อาศัยความบ้าบิ่นแบบกัดไม่ปล่อยนี้ ในที่สุด... ปาฏิหาริย์ก็บังเกิดในการจำลองครั้งที่ร้อยกว่า จังหวะจิตประสานกันอย่างลงตัวพอดี!
เมื่อเปลวเพลิงธาตุของศรเพลิงกัลป์ที่ลุกไหม้อย่างสงบควบแน่นเป็ลูกธนูเวทมนตร์อันสมบูรณ์แบบ ลอยนิ่งอยู่ระหว่างมือทั้งสอง น้ำตาแห่งความปิติแทบจะไหลพราก จิตใจกระเพื่อมไหวเพียงวูบเดียว... วินาทีถัดมา เปลวเพลิงั์ก็ะเิตูมกลืนกินเขาเข้าไปอีกครั้งเพราะเสียสมาธิ
แต่ครั้งนี้เขาไม่เพียงไม่ท้อแท้ กลับหัวเราะลั่นออกมาอย่างสะใจที่สุดก่อนที่ร่างเงาจะสลายไป
......
กริมที่นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ ลืมตาโพลงขึ้นทันที แววตาฉายประกายความยินดีอย่างปิดไม่มิด
"ชิป! ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่บันทึกไว้ทันไหม?"
[ติ๊ด... ภาพเหตุการณ์ถูกบันทึกและจัดเก็บเรียบร้อยแล้ว สามารถเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ...]
กริมพยักหน้า พยายามข่มใจให้สงบ แต่กำปั้นที่กำแน่นจนสั่นระริกบ่งบอกว่าเขาตื่นเต้นแค่ไหน ฟังก์ชันนี้ของชิปมันคือ "สูตรโกง" ชัดๆ!
หากไม่มีโลกเสมือนจริงนี้ กริมคงต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงใน ห้องฝึกมนตรา คลำหาทางร่ายศรเพลิงกัลป์แบบตาบอดคลำช้าง ผลสะท้อนกลับจากการร่ายเวทพลาดแต่ละครั้งคือความเ็ปจริง เจ็บจริง พักฟื้นจริง! กว่าจะหายดีก็เสียเวลาเรียนรู้ไปมหาศาล
นี่คือเหตุผลที่ทำไมผู้ฝึกหัดส่วนใหญ่ถึงจมปลักอยู่ที่ระดับต้น ร่ายเวทเป็แค่หนึ่งถึงสองบท เพราะไม่มีใครกล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงลองผิดลองถูกบ่อยๆ แน่นอน อาจมีพวกเสือซ่อนเล็บที่แกล้งทำตัวกระจอก แต่คนส่วนใหญ่คือพวกดวงซวยที่ดิ้นรนเอาตัวรอดไปวันๆ ซึ่งกริมในอดีตก็คือหนึ่งในนั้น
แต่ตอนนี้... ยุคสมัยของกริมได้เริ่มขึ้นแล้ว
"ชิป ส่งภาพความสำเร็จเมื่อครู่มาให้ฉัน!"
ซื้ด... กระแสข้อมูลไหลบ่าเข้าสู่สมอง ภาพ "ตัวเอง" ที่กำลังร่ายเวทสำเร็จอย่างงดงามฉายชัดขึ้นมาอีกครั้ง กริมจมดิ่งลงไปในความทรงจำนั้น ซึมซับทุกรายละเอียด ทุกจังหวะการขยับนิ้ว ทุกความเปลี่ยนแปลงทางจิตอันละเอียดอ่อน
แม้จะเป็เพียงข้อมูลจำลอง แต่จิตของกริมได้รับรู้รสชาติของ "ความสำเร็จ" ไปแล้ว ร่างกายและสมองของเขาจดจำความรู้สึกนั้นได้แม่นยำ เหลือเพียงแค่เติมพลังงานธาตุของจริงเข้าไปเท่านั้น
การมี "เฉลยข้อสอบ" อยู่ในมือแบบนี้ ช่วยย่นระยะเวลาฝึกฝนจากครึ่งปีหรือหนึ่งปี ให้เหลือเพียงไม่กี่วัน! ตัดวงจรอุบาทว์ "าเ็-รักษาตัว" ทิ้งไปได้เลย
ในเมื่อทำสำเร็จได้หนึ่งครั้งจากการฝึกเป็ร้อยครั้ง แสดงว่าความรู้และพลังของกริม "ถึงเกณฑ์" ที่จะร่ายศรเพลิงกัลป์ได้แล้ว อุปสรรคเดียวที่เหลืออยู่คือ... ความชำนาญ และนั่นดันเป็ของหวานสำหรับชิปพอดี!
หลังจากทบทวน "เฉลย" ซ้ำจนขึ้นใจ กริมก็รีบพุ่งออกจากห้อง มุ่งหน้าสู่ ห้องฝึกมนตรา ทันที
นี่คือความลำบากของผู้ฝึกหัดเวท จะซ้อมเวทมั่วซั่วในห้องพักไม่ได้ พลาดขึ้นมาห้องะเิตายฟรี จึงต้องยอมจ่ายเงินเช่าห้องฝึกที่ปลอดภัย กล่าวได้ว่าความสำเร็จของเวทมนตร์แต่ละบท ล้วนแลกมาด้วยูเาความรู้และกองเงินกองทองทั้งสิ้น
......
ห้องฝึกมนตรา ตั้งอยู่ที่ชั้นสาม พื้นที่พิเศษที่ถูกกันไว้โดยเฉพาะ
แม้จะเป็คนในหอคอย แต่พื้นที่ที่ผู้ฝึกหัดเวทเข้าถึงได้มีเพียงชั้นหนึ่งถึงสามเท่านั้น ชั้นหนึ่งสำหรับ ศิษย์ส่องวิถี หน้าใหม่ ชั้นสองคือโซนที่พักของ ผู้ฝึกหัดเวท อย่างเป็ทางการ ส่วนชั้นสามคือพื้นที่สาธารณะและห้องปฏิบัติการ
บนชั้นสามมีทั้งห้องสมุด, ห้องปรุงโอสถ, โถงอัญเชิญอสูร, ห้องวิจัยแปรธาตุ, ห้องฝึกมนตรา, ห้องผนึก, แท่นบูชาสาปแช่ง, แท่นบูชาวูดู, เรือนเพาะชำสมุนไพรเวท... สารพัดห้องหรูหรา แต่สำหรับยาจกอย่างกริม สถานที่ที่เขาพอจะเหยียบเข้าไปได้มีแค่ห้องสมุดกับห้องฝึกมนตราเท่านั้น ที่เหลือคือโซนหวงห้ามสำหรับคนกระเป๋าแห้ง
เวลานี้เป็่มื้อเย็นพอดี คนในห้องฝึกจึงบางตา
กริมกัดฟันจ่ายเงินสิบเหรียญทอง ให้กับ แอม ผู้ดูแลห้องฝึก แลกกับคีย์การ์ดพิเศษมาหนึ่งใบ สำหรับสิทธิ์ใช้งานหนึ่งชั่วโมง
สำหรับผู้ฝึกหัดเวท เวลาหนึ่งชั่วโมงถือว่านานโข พลังจิติญญาอันน้อยนิดของพวกเขาไม่พอให้รัวเวทติดต่อกันได้ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ ถ้าไม่รู้จักยั้งมือ กริมสามารถเผาผลาญพลังจนเกลี้ยงถังได้ภายในสิบห้านาที
เมื่อมาถึงหน้าประตูหินหมายเลขตรงกับการ์ด กริมชูการ์ดขึ้นแล้วโบกเบาๆ ประตูหินหนักอึ้งก็เลื่อนเปิดออกเงียบกริบ
สิ่งที่เรียกว่าห้องฝึกมนตรา ความจริงก็แค่ห้องหินโล่งๆ ขนาดสี่สิบตารางเมตร แต่ที่ปลายห้องมีหุ่นจำลองมนุษย์ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน สีดำสนิทของมันบ่งบอกว่าทำจาก แร่ออบซิเดียน หรือหินแก้วูเาไฟที่มีคุณสมบัติต้านทานเวทมนตร์ชั้นเลิศ
ด้วยระดับพลังของผู้ฝึกหัดเวท เวทมนตร์กระจอกงอกง่อยไม่มีทางระคายผิวหินต้านเวทนี้ได้ มันจึงเป็เป้าซ้อมมือที่ทนมือทนเท้าที่สุด
แน่นอน ถ้าใครอยากลองของแปลกอย่างคำสาปหรือเวทพิสดาร ก็ต้องควักกระเป๋าซื้อสัตว์อสูรมาเป็หนูทดลองเอาเอง ไม่อย่างนั้นก็ต้องแอบออกไปซุ่มฝึกนอกหอคอย เสี่ยงดวงเอาดาบหน้า
4K
