“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรหลับสนิทบนเตียงใหญ่ของพี่กร  

กลิ่นสบู่จาง ๆ จากเสื้อยืดตัวใหญ่ที่ยืมมาคลุมตัว ผ้าห่มอุ่น ๆ ทำให้หลับลึกจนไม่รู้สึกอะไรทั้งคืน  

พี่กรนอนโซฟานอกห้องอย่างที่บอกไว้จริง ๆ ไม่มีแม้แต่เสียงกรนเบา ๆ ด้วยซ้ำ เงียบสงบเหมือนคนที่ชินกับการนอนไม่สบายตัวเพื่อให้คนอื่นสบายใจ

แต่ตอนตี 1 กว่า ๆ  

**ต็อก ต็อก ต็อก!**  

เสียงเคาะดังขึ้นจากประตูห้องด้านนอก (ประตูคอนโด) เบาแต่ชัดเจนพอที่จะทะลุความเงียบของคอนโดยามดึก  

ไม่ใช่เคาะปกติ แต่เป็๞จังหวะเร่งรัด เหมือนคนกำลังรีบหรือกำลังโมโหอะไรบางอย่าง

แพรสะดุ้งตื่นทันที  

ตาเบิกกว้างในความมืดสลัวของห้องนอน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีเพราะความงงและความ๻๠ใ๽  

*เสียงอะไรเนี่ย...*  

แพรลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ผมยุ่ง ๆ ติดแก้ม ยังงัวเงียแต่สติเริ่มกลับมา  

แพรหันมองไปทางประตูห้องนอนที่เปิดแง้มไว้ เห็นแสงไฟหัวโซฟาจาง ๆ ลอดออกมาจากห้องนั่งเล่น  

แล้วเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง  

**ต็อก! ต็อก! ต็อก!**  

คราวนี้ดังกว่าเดิม และตามด้วยเสียงผู้หญิง๻ะโ๠๲เบา ๆ แต่ชัดเจนจากนอกประตู

“ธนากร! เปิดประตูหน่อยสิคะ! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน!”

แพรชะงักค้าง  

เสียงผู้หญิง... ผู้หญิงคนไหน?  

แพรรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นลงไปที่ตาตุ่มทันที  

*พี่กรบอกว่าไม่มีใคร... แล้วเสียงนี้ล่ะ?*

แพรค่อย ๆ ลุกจากเตียง เท้าเปล่าตบ ๆ บนพื้นเย็น ๆ เดินออกจากห้องนอนช้า ๆ  

พอออกมาถึงห้องนั่งเล่น เห็นพี่กรกำลังลุกขึ้นจากโซฟาเหมือนกัน (พี่กรตื่นเร็วกว่าแพรเพราะนอนใกล้ประตูมากกว่า)  

พี่กรผมยุ่ง ๆ เสื้อยืดยับนิดหนึ่ง แต่สีหน้าเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น  

ไม่ใช่๻๠ใ๽แบบกลัว แต่เป็๲สีหน้าที่ดู... เบื่อหน่ายผสมโมโหเล็กน้อย

พี่กรหันมามองแพรที่ยืนอยู่หน้าห้องนอน แล้วยกนิ้วขึ้นแตะปากให้แพรชู่่วววเบา ๆ  

พี่กรเดินไปที่ประตูคอนโด มองผ่านช่องตาแมว แล้วถอนหายใจยาว  

เขาหันกลับมาพูดกับแพรเสียงเบาที่สุด

“ผู้หญิงคนนี้... เป็๲อดีตที่เคยคบกันได้ไม่นาน เมื่อ 2-3 ปีที่แล้วครับ  

เลิกกันนานแล้วนะ แต่เธอชอบมาหาแบบนี้เป็๞พักๆ พี่เคยบอกให้เลิกติดต่อ แต่ก็ยังไม่หยุด”

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเสียงผู้หญิง๻ะโ๷๞เบา ๆ  

“ธนากร! เปิดสิคะ อย่าทำเป็๲ไม่ได้ยิน! ฉันรู้ว่าคุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม!”

พี่กรหันมามองแพร สายตาจริงจังมาก  

“แพร... พี่ขอโทษที่ทำให้แพรต้องเจออะไรแบบนี้  

พี่จะจัดการเองนะครับ แพรกลับเข้าไปในห้องนอนก่อนได้ไหม พี่ไม่อยากให้แพรต้องมาเจอหน้าเธอ”

พี่กรเดินไปที่ประตู แล้วเปิดประตูออกแค่แง้มพอให้คุย (ไม่เปิดกว้าง)  

แพรยืนอยู่ข้างหลังพี่กร เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตู  

สูงผอม ผมยาวดำสลวย หน้าตาดี แต่ตอนนี้ดูโมโหและตาแดง ๆ เหมือนร้องไห้  

เธอมองพี่กร แล้วสายตาเหลือบเห็นแพรที่ยืนข้างหลัง ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

“นี่ใครเหรอคะ... ผู้หญิงคนนี้?” 

เสียงเธอสั่น แต่แฝงความโมโห

พี่กรหันมามองแพรแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปพูดกับผู้หญิงคนนั้นเสียงนิ่งแต่หนักแน่น

“เธอกลับไปเถอะครับ เราเลิกกันนานแล้ว พี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาหาแบบนี้อีก  

แล้วคนนี้... เป็๞คนที่พี่จริงจังด้วย พอแล้วนะครับ อย่ามายุ่งอีก”

ผู้หญิงคนนั้นตาแดงก่ำขึ้น แต่พี่กรไม่เปิดประตูกว้าง ไม่ให้เธอเข้ามา  

เธอมองแพรอีกครั้ง แล้วพูดเสียงสั่น

“คุณ... คุณรู้ไหม? ว่าคนแบบนี้เคยทำยังไงกับฉัน”

พี่กรหันมามองแพร แล้วพูดเบา ๆ แต่ชัดเจนให้แพรฟัง  

“แพร... พี่ขอโทษจริง ๆ นะครับ พี่จัดการเอง แพรเข้าไปในห้องก่อนได้ไหม พี่ไม่อยากให้แพรต้องเจออะไรแบบนี้”

----------------------------------------------

ตอนนี้ประตูยังเปิดแง้มอยู่  

ผู้หญิงคนนั้นยังยืนอยู่ข้างนอก  

พี่กรยืนกั้นประตูไว้  

แพรยืนข้างหลังพี่กร หัวใจเต้นแรงมาก

(แพรจะทำตามที่พี่กรบอกไหม หรือจะถามผู้หญิงคนนั้นตรงๆ)