“ปัง!!!”
เสียงพุบนท้องฟ้าสีฟ้าในฤดูใบไม้ผลิ คฤหาสน์หรูตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาเขียวขจี งานแต่งงานที่จัดขึ้นในวันนี้เป็เหมือนฉากหนึ่งจากเทพนิยาย ผู้คนจากแวดวงชั้นสูงทั้งในประเทศและต่างประเทศต่างเดินทางมาร่วมงาน เพื่อเป็สักขีพยานในพันธสัญญาของคู่บ่าวสาวที่ดูเหมาะสมกันราวกับถูกลิขิต
ชายหนุ่มร่างสูงวัยกลางคน ผู้มีใบหน้าคมคายราวกับภาพวาดพระเอกในนิยาย เขายืนรออยู่ที่แท่นพิธีด้วยท่าทีสุขุม สายตาของเขามีทั้งความอบอุ่นและความมั่นคง เขาสวมสูทสีขาวสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต เน้นรูปร่างสมบูรณ์แบบและแสดงออกถึงความสง่างาม
อีกฝั่งหนึ่งหญิงสาว กำลังเดินเข้ามาในชุดแต่งงานลูกไม้สีขาว ทว่าภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่เธอมอบไปยังชายร่างสูง กลับมีบางสิ่งที่บ่งบอกถึงความลังเลในใจ ดวงตาคู่งามของเธอหลบเลี่ยงการสบสายตากับคนรอบข้าง เพราะหัวใจของเธอไม่ได้เต็มใจที่จะยืนอยู่ตรงนี้
พิธีการเริ่มขึ้นภายในห้องโถงที่ประดับด้วยดอกไม้ เมื่อถึง่ให้คำสัญญา ทั้งสองหันมาประจันหน้ากัน
“ผมสัญญาว่าจะเคารพคุณ ให้เกียรติคุณ และจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมีความสุข ผมหวังว่าเราจะได้เรียนรู้และสร้างบางสิ่งที่พิเศษไปด้วยกัน”
คำพูดของชายร่างสูงทำให้ทุกคนในงานซาบซึ้ง ในขนาดที่หญิงสาวยังคงนิ่งเงียบก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย “ฉันสัญญาว่าจะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดเช่นกันค่ะ”
เสียงปรบมือดังขึ้นทันทีที่คำสาบานสิ้นสุด ทั้งคู่แลกแหวนกันในขณะที่ดวงตาของหญิงสาวยังเต็มไปด้วยความสับสน
ฉันจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ชุดเ้าสาวสีขาวที่ห่มคลุมร่างฉัน ทุกคนในงานต่างชื่นชมยินดี แต่สำหรับฉัน นี่เป็เพียงการแสดงที่จำเป็ต้องเล่น
หลังจากพิธีแต่งงานผ่านไป ฉันถูกพามายังคฤหาสน์ของ ลีโอ รอสซี่ ที่จะเป็ "บ้าน" ของฉันจากนี้ไป ฉันยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน ใจหนึ่งอยากเปิดประตูเข้าไป แต่อีกใจกลับรู้สึกหนักอึ้งจนแทบก้าวขาไม่ออก
ลีโอเดินตามเข้ามาโดยไม่พูดอะไร แม้กระทั่งระหว่างพิธี เขาแทบจะไม่สบตาฉันเลย ตอนนี้ก็ไม่ต่างกัน เขาเปิดประตู เดินนำเข้าไป และหยุดอยู่กลางห้อง
“นี่คือห้องของเรา” เขาพูดเรียบๆ
“คุณใช้พื้นที่ฝั่งนั้น ส่วนของผมอยู่ฝั่งนี้”
คำพูดของเขาทำให้ใจฉันหนาวเหน็บยิ่งกว่าความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่เปิดอยู่ ฉันพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร ลีโอมองฉันเพียงครู่เดียวก่อนจะเดินไปยังมุมหนึ่งของห้อง หยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมาอ่านราวกับว่าฉันไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้
ฉันเดินไปที่เตียงขนาดใหญ่ พื้นที่กว้างขวางกลับทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวมากกว่าเดิม ฉันถอดรองเท้าส้นสูงออกและนั่งลงที่ปลายเตียง ความเงียบในห้องทำให้เสียงหัวใจของฉันดังชัดเจนในหู
ฉันลุกขึ้น เดินไปยังมุมห้องที่เขาบอกว่าเป็ของฉัน เก็บกระเป๋าและจัดของเบาๆ เพื่อฆ่าเวลา
คืนนั้น ฉันนอนอยู่ในมุมของตัวเอง ทอดสายตามองเพดานห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ในหัวเต็มไปด้วยความคิดมากมาย “ฉันมาอยู่ตรงนี้ทำไม? ฉันจะทำยังไงต่อไป?”
เสียงนาฬิกาเดินไปอย่างช้าๆ ความเงียบและความเ็าระหว่างเราทั้งคู่หนักอึ้งจนฉันแทบหายใจไม่ออก ฉันหลับตาลงและพยายามปลอบตัวเองว่า ทุกอย่างจะดีขึ้น แต่ลึกๆ ฉันรู้ว่า มันไม่มีอะไรที่ง่ายเลยในโลกของการแต่งงานที่ไร้ความรักนี้
571
