ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        ทั้งสองคนตื่นขึ้นเพราะเสียงตะโกนของพนักงานขายตั๋ว

        “ถึงแล้วถึงแล้ว ใครลงที่อำเภอชางเซิ่งรีบลงได้เลย!”

        เมื่อสวี่ฮุ่ยตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของลู่ฉี่เสียนส่วนลู่ฉี่เสียนยื่นแขนข้างหนึ่งออกมาโอบกอดเธอไว้

        แค่นั้นยังไม่พอเธอยังทิ้งรอยน้ำลายเล็ก ๆ ไว้บนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของลู่ฉี่เสียนอีกด้วย

        เธอรีบผละตัวออกจากอ้อมกอดของลู่ฉี่เสียนพลางพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

        ลู่ฉี่เสียนก็ไม่คิดว่าตัวเองที่หลับไปจะกอดสวี่ฮุ่ยไว้ในอ้อมแขน

        เขารู้สึกกระดากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน” พูดจบแล้วลุกขึ้นลนลานลงจากรถเหมือนหลบหนีบางอย่าง

        หลังลงจากรถลู่ฉี่เสียนก็ดูนาฬิกา ตอนนี้บ่ายสองโมงแล้วไม่รู้ว่าคุณย่าออกจากโรงพยาบาลหรือยัง

        แต่เขาก็ยังไปโรงพยาบาลอยู่ดี

        ห้องพักผู้ป่วยที่คุณย่าพักอยู่ว่างเปล่ามีเพียงพยาบาลสาวคนหนึ่งกำลังจัดเตียงอยู่

        พยาบาลสาวเงยหน้าขึ้นมองลู่ฉี่เสียนใบหน้าแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว “มารับคุณยายออกจากโรงพยาบาลใช่ไหมคะคุณยายถูกคนกลุ่มใหญ่พากลับไปตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้วค่ะ”

        ในระหว่างที่คุณย่าลู่อยู่ในโรงพยาบาลพยาบาลสาวคนนี้มักจะเข้าออกห้องพักของคุณยายเพื่อฉีดยาและดูแลคุณยายลู่อยู่บ่อย ๆ 

        เธอเคยเจอลู่ฉี่เสียนหลายครั้งจึงจำเขาได้

        ลู่ฉี่เสียนกล่าวขอบคุณแล้วออกจากโรงพยาบาลไปยังบ้านเก่าของสกุลลู่

        เมื่อเขามาถึงบ้านเก่าที่บ้านมีเพียงคุณย่ากับลู่ฉี่โหย่ว

        คุณย่าลู่กำลังถักเสื้อไหมพรมอยู่เมื่อเห็นเขาก็ถามว่า “ทำไมถึงมาช้าจังแล้วนี่กินอะไรมาหรือยัง?”

        “ยังครับ”

        ป้าแม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดว่า “ฉันเก็บอาหารไว้ เดี๋ยวจะไปยกมาให้ค่ะ” พูดจบก็เดินไปทางห้องครัว

        ลู่ฉี่โหย่วกางขายาวๆ ออก ท่าทางเกียจคร้าน

        เขาถามด้วยใบหน้าประหลาดใจ“พี่ใหญ่ พี่ไปเดทกับผู้หญิงไม่ใช่เหรอทำไมถึงยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงมาล่ะ?”

        ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ“พี่ขี้เหนียวขนาดนั้นเลยเหรอแม้แต่ข้าวเที่ยงก็ไม่เลี้ยงผู้หญิงเขาเนี่ยนะ”

        เมื่อคุณย่าลู่ได้ยินดังนั้นรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาทันที ถามลู่ฉี่โหย่วว่า “พี่ชายแกไปเดทกับผู้หญิงมาจริงๆ เหรอ?”

        ลู่ฉี่เสียนเห็นป้าแม่บ้านยกอาหารมาเสิร์ฟจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร หยิบตะเกียบขึ้นมากินพลางพูดเรียบเฉยว่า “คุณย่าครับอย่าไปฟังนะ เจ้าสามมันพูดไปเรื่อย”

        ลู่ฉี่โหย่วพูดเสียงแข็ง“ผมไม่ได้พูดมั่ว เมื่อเช้าผมขับรถผ่านเขตที่พี่พักอยู่ผมเห็นกับตาตัวเองเลย”

        คุณย่าลู่ซักไซ้ต่อ“ผู้หญิงคนนั้นอายุเท่าไหร่ สวยไหม?”

        “ดูเหมือนจะยังเด็กหน้าตาสวยมาก เป็นเด็กสาวคนเดียวกับที่พี่ใหญ่ให้กินเกี๊ยวจีกวนที่โรงพยาบาลครั้งที่แล้ว”

        คุณย่าลู่ยิ้มหน้าบานทันทีพูดกับลู่ฉี่เสียนว่า “ย่าอยากถามแกตั้งแต่คราวก่อนแล้วว่าแกสนใจเด็กสาวคนนั้นหรือเปล่าสรุปแกวิ่งหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่ายอีก ย่าเลยไม่ทันได้ถามครั้งนี้น้องชายแกเห็นแกไปเดทกับเด็กสาวคนนั้น ไม่ต้องถามก็รู้ว่าต้องสนใจเธอแน่ ๆ”

        คุณย่าลู่พูดเป็นการเป็นงานว่า“อาเสียน ผู้ชายสกุลลู่เราต้องมีคุณธรรมจะไปเอาเปรียบผู้หญิงเขาเพราะเห็นว่าเธอยังเด็กไม่ได้นะ ต้องพาเธอมาที่บ้านเปิดเผยว่ากำลังคบหากันอยู่ ถึงจะเรียกว่าให้เกียรติการที่ให้เด็กสาวไปเดทกับแกอย่างงง ๆ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? ถ้าพ่อแม่แกรู้เข้าได้โดนตีขาจนหักแน่!”

        ลู่ฉี่เสียนรู้สึกจนใจจำต้องเล่าเรื่องที่เขาช่วยสวี่ฮุ่ยไว้ระหว่างทำคดีเมื่อวานให้ย่าฟัง

        พูดต่อว่า“ที่เจ้าสามเห็นผมอยู่กับสวี่ฮุ่ยตั้งแต่เช้าเพราะเมื่อคืนหลังจากให้ปากคำเสร็จ เธอไม่มีรถกลับบ้าน ผมเลยให้เธอพักที่บ้านผมบ้านเธออยู่ที่ตำบลเถาฮวา ทางเดียวกันพอดี วันนี้พวกเราเลยกลับมาด้วยกันไม่คิดว่าจะถูกเจ้าสามเห็นเข้าแล้วเข้าใจผิดแบบนี้”

        คุณย่าลู่ทำหน้าผิดหวัง“ย่านึกว่าจะได้เห็นแกแต่งงานก่อนตาย คงเป็นไปไม่ได้แล้ว! แบบนี้ก็ดีใจเก้อน่ะสิ”

        ลู่ฉี่เสียนรู้สึกผิดในใจแต่เรื่องความรักเขาไม่สามารถฝืนใจตัวเองได้ เขาเองก็จนใจเหมือนกัน

        ลู่ฉี่โหย่วมองลู่ฉี่เสียนด้วยความสงสัย“พี่ใหญ่ไม่ได้ชอบเด็กสาวที่ชื่อสวี่ฮุ่ยคนนั้นจริง ๆ เหรอ?”

        ลู่ฉี่เสียนนึกถึงภาพตอนประตูเปิดออกกะทันหันขายาว ๆ ของเด็กสาวคนนั้น สัมผัสที่นุ่มนิ่มก็แล่นเข้ามาในฝ่ามืออีกครั้ง

        ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวเล็กน้อย“แน่สิ! ฉันอายุยี่สิบเจ็ดแล้วจะไปเหมาะกับเด็กสาวคนนั้นได้ยังไง?”

        “ในเมื่อไม่ได้ชอบเธอแล้วทำไมถึงให้เธอกินเกี๊ยวจีกวนล่ะ?”

        ลู่ฉี่เสียนเล่าเรื่องที่เขารู้เกี่ยวกับสวี่ฮุ่ยให้ย่ากับน้องชายฟังคร่าวๆ “พ่อแม่เธอใจร้ายกับเธอมากทั้งที่น้องสาวเธอเป็นคนวางแผนทำร้ายเธอ แต่แม่เธอกลับจะตีเธอวันนั้นในห้องพักผู้ป่วยของคุณย่าผมได้ยินว่าแม่ของสวี่ฮุ่ยไม่อยากให้เธอกินปาท่องโก๋ผมสงสารเธอเลยให้เธอกินเกี๊ยวจีกวนครับ”

        หลังจากฟังจบคุณย่าลู่ก็ถอนหายใจยาว “เด็กสวี่ฮุ่ยคนนั้นน่าสงสารจริง ๆต่อไปถ้าเธอมีปัญหาอะไร แกก็ช่วยเหลือเธอด้วยนะ”

        ลู่ฉี่เสียนไม่รู้ว่าเป็นแผนจึงพยักหน้าตกลง

        สักพักทั้งห้องก็เงียบไปพักหนึ่งมีเพียงเสียงลู่ฉี่เสียนที่นั่งกินข้าว

        ผ่านไปครู่หนึ่งคุณย่าลู่ก็พูดขึ้นว่า “อาเสียน ย่าขอเตือนอีกครั้งให้แกลืมเถาเถาซะ ถ้าเธอมีใจให้แก เมื่อหลายปีก่อนตอนที่แกเขียนจดหมายหาเธอเธอคงไม่ตอบกลับมาน้อยลงเรื่อย ๆ หรอก ห้าปีก่อนเธอยิ่งทำร้ายจิตใจแกหนักกว่าเดิมย้ายตามพ่อแม่กลับเซี่ยงไฮ้โดยไม่แม้แต่จะบอกที่อยู่ให้แก ตัดขาดการติดต่อกับแกเธอเป็นคนทรยศแกก่อน แล้วทำไมแกต้องยึดมั่นในคำสัญญาจนไม่คิดเรื่องแต่งงานด้วยล่ะ?รักใครก็ต้องมีขอบเขตนะ แกตามหาเธอมานานขนาดนี้ถือว่าทำเพื่อเธอมากพอแล้ว แกรู้ไหมว่าแกทำแบบนี้ย่าเสียใจมากแกไม่อยากให้ย่าอุ้มเหลนก่อนตายหรือไง? ชีวิตย่าช่างน่าเศร้าจริงๆ!”

        หญิงชราผู้สง่างามร้องไห้คร่ำครวญขึ้นมา

        ลู่ฉี่โหย่วรีบยื่นผ้าเช็ดหน้าให้คุณย่าพลางส่งสายตาเตือนว่าพี่ใหญ่ยังไม่ทันได้แต่งงานเลย ก็พูดถึงเรื่องอุ้มเหลนแล้วคุณย่าคิดก้าวกระโดดไปหน่อยไหมครับเนี่ย?

        ลู่ฉี่เสียนกินอิ่มแล้ววางตะเกียบลงพูดกับคุณย่าว่า “น้องรองกำลังจะแต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอครับย่าก็จะได้อุ้มเหลนแล้วไง”

        คุณย่าคิดถึงสัญญาณเตือนของหลานชายคนที่สามเมื่อกี้จึงเอ่ยว่า “ย่าไม่ได้หวังจะให้แกมีเหลนให้ย่าก่อนตายหรอกนะแต่เรื่องแต่งงานนี่แกควรที่จะจัดการให้เรียบร้อยได้แล้ว”

        คุณย่าทุบอกตบเท้าด้วยความคับข้องใจ“ถ้ายังไม่ได้เห็นแกแต่งงานตอนมีชีวิตอยู่ย่าจะเอาหน้าไปพบปู่แกได้ยังไงกัน? ฮือ ๆ ๆ ”

        ลู่ฉี่โหย่วปลอบคุณย่าอยู่ข้างๆ พร้อมกับมองพี่ชายด้วยสายตาตำหนิเป็นระยะ

        ลู่ฉี่เสียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ผมกลัวว่าเถาเถาจะไม่ได้ทรยศหักหลังแต่เธออาจประสบอุบัติเหตุ เธอเติบโตมาในครอบครัวแบบนั้น…”

        คุณย่าหยุดร้องไห้ทันที“ถ้าเถาเถาเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริง ๆแกจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตเพื่อเธอเลยเหรอ?”

        ลู่ฉี่เสียนเงียบลงอีกครู่ใหญ่ถึงเอ่ยว่า“ผมอยากตามหาเถาเถา ถ้าอีกสามปียังไม่มีข่าวคราวของเธออีกไม่ว่าเธอจะมีความลำบากอะไร หรือตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร ผมก็จะตัดใจจากเธอผมจะฟังคำพูดของย่า หาผู้หญิงดี ๆ มาใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข”

        คุณย่าจ้องมองลู่ฉี่เสียนอย่างพิจารณา“แกพูดจริงนะ?”

        ลู่ฉี่เสียนพยักหน้าหนักแน่น“จริงครับ”

        คุณย่าค่อยยิ้มออกทั้งน้ำตา“ถ้าแกไม่รักษาคำพูด ย่าจะให้พ่อแกตีจนขาหักเลย!”

        คุณย่าตบบนโซฟาข้างตัวเบาๆ ให้ลู่ฉี่เสียนมานั่งข้าง ๆ ก่อนจะถามว่า “เรื่องที่ให้แกไปสืบว่าใครเป็นคนช่วยย่าแกสืบได้หรือยัง?”

        “สืบได้แค่ว่าหญิงสาวที่ช่วยคุณย่าแซ่สวี่อาศัยอยู่ในบ้านพักพนักงานโรงงานผลิตอาหารตำบลเถาฮวาครับ”

        หลังจากพูดจบลู่ฉี่เสียนก็สะดุดใจ

        สวี่ฮุ่ยแซ่สวี่เหมือนกันและก็อาศัยอยู่ที่ตำบลเถาฮวาด้วยหรือว่าเด็กสาวสกุลสวี่ที่ช่วยคุณย่าจะเป็นคนเดียวกันกับสวี่ฮุ่ยนะ?

        แต่เด็กสาวสกุลสวี่ที่ช่วยคุณย่ามีความรู้ด้านการแพทย์ส่วนสวี่ฮุ่ยไม่มีความรู้ด้านนี้เลย ทั้งสองจะเป็นคนเดียวกันได้ยังไง?

        ลู่ฉี่เสียนรู้สึกว่าตัวเองเหลวไหลที่เอาคนสองคนนี้มาโยงเข้าด้วยกันจึงอดหัวเราะออกมาไม่ได้

        คุณย่าลู่กล่าวว่า“สืบได้เท่านี้ก็พอแล้วอีกไม่กี่วันย่าจะไปขอบคุณคุณหนูคนนั้นด้วยตัวเอง”