ไม่ใช่ว่าเฟิงหยางโเี้อำมหิต แต่เพราะคนทั้งสองเป็ภัยคุกคามต่อชีวิตของเขาแล้ว ดังนั้นจึงต้องตาย เมื่อตัดสินใจว่าจะต้องสังหาร ก็ไม่จำเป็ต้องให้โอกาสอีกฝ่ายได้ร้องขอชีวิตอีกต่อไป
เฟิงหยางในโลกใบเดิมไม่เคยกล้าคิดเช่นนี้ แต่ที่นี่คือทวีปจันทราเมฆา ในโลกของผู้ฝึกตน หากท่านไม่ฆ่าผู้อื่น เมื่อมีโอกาส ผู้อื่นก็จะฆ่าท่าน
จากบทสนทนาสั้นๆ ระหว่างเจิ้งข่ายกับเหอหยวนผู้นี้ เฟิงหยางพอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็คุณชายตระกูลใหญ่ในเมืองเมฆาคราม หากไว้ชีวิตคนเช่นนี้ อนาคตของตนในเมืองเมฆาครามคงจะไม่มีวันสงบสุข
ด้วยประสบการณ์จากการสังหารพวกหานเถี่ยในครั้งก่อน หลังจากยืนยันว่าคนทั้งสองตายสนิทแล้ว เฟิงหยางก็ซ้ำด้วยเปลวเพลิงอีกครั้ง เผาร่างของทั้งสองจนกลายเป็เถ้าถ่าน แล้วจึงเก็บศาสตราสองสามชิ้นที่หลงเหลืออยู่ในกองเถ้าถ่านขึ้นมา ท่าทีอันช่ำชองนี้ ทำเอาเจิ้งข่ายและพวกพ้องที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับใจกระตุกวูบ เกือบจะคิดว่าเขาทำเื่เช่นนี้เป็ประจำเสียแล้ว
“เฟิง เฟิงหยาง…”
เจิ้งข่ายเอ่ยเรียกอย่างลองเชิง ในใจรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ท่าทีเยือกเย็นยามสังหารคนของเฟิงหยางเมื่อครู่ ช่างแตกต่างจากก่อนหน้านี้ราวกับเป็คนละคน ทำให้เขาปรับตัวไม่ทันอยู่ชั่วขณะ
เฟิงหยางกำลังตรวจสอบแหวนมิติของเหอหยวนอยู่ พอได้ยินเสียงเรียกก็หันไปมอง แววตาเยือกเย็นสลายหายไป กลายเป็รอยยิ้มบางเบา
“พี่เจิ้ง ซากศพของแมงป่องหางอัคคีระดับสองนี้ ท่านเก็บไว้ก่อนเถอะ รอให้ถึงสมาคมภารกิจแล้วค่อยแลกเป็ค่าตอบแทนแล้วค่อยมาแบ่งกัน”
พูดจบ เขาก็สะบัดมือขวา ซากศพของแมงป่องหางอัคคีที่ถูกเหอหยวนเก็บไปก่อนหน้านี้ก็ถูกโยนออกมา
“เอ่อ…” เจิ้งข่ายชะงักไปครู่หนึ่ง โบกมือปฏิเสธ “ไม่จำเป็กระมัง?”
เฟิงหยางกล่าวว่า “แมงป่องหางอัคคีตัวนี้พวกเราร่วมมือกันสังหาร ตวนมู่รุ่ยยังได้รับาเ็สาหัสเพราะมัน สมควรที่จะนำออกมาแบ่งกัน”
ท่าทีของเขา ทำให้ทุกคนในใจรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกแยกที่เกิดขึ้นเพราะความอำมหิตของเขาเมื่อครู่จางหายไปมาก เจิ้งข่ายแย้มยิ้ม
“เฮ้อ ในเมื่อเ้าใจกว้างถึงเพียงนี้ เช่นนั้นพวกเราก็จะไม่เกรงใจแล้ว! รอให้กลับเมืองแลกเป็ค่าตอบแทนแล้ว พวกเราค่อยมาแบ่งเท่าๆ กัน!”
ด้วยฐานะทางบ้านของเจิ้งข่าย ต่อให้เป็ซากศพของแมงป่องหางอัคคีระดับสองเขาก็ไม่ใส่ใจนัก เขาโบกมือเก็บมันไป แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เฟิงหยาง ตอนนี้เ้าสังหารเหอหยวนผู้นี้ไปแล้ว…”
เฟิงหยางกล่าวว่า “พี่เจิ้งท่านก็เห็นแล้วว่าข้าจำใจต้องทำ...ดูเหมือนท่านจะคุ้นเคยกับเหอหยวนผู้นี้อยู่บ้าง ตระกูลของเขามีอิทธิพลในเมืองเมฆาครามรึ?”
เจิ้งข่ายพยักหน้า “อืม ข้ากับเขานับว่ารู้จักกัน เขาอายุมากกว่าข้าหลายปี พร์ในการฝึกตนก็นับว่าไม่เลว เลื่อนขึ้นสู่ระดับสร้างฐานเมื่อปีก่อน แต่ตระกูลของเราสองตระกูลความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก ตอนที่ตระกูลข้ากับตระกูลฉางกงร่วมกันก่อตั้งสมาคมภารกิจ ตระกูลเหอของพวกเขาก็คิดจะเข้ามามีส่วนร่วมด้วย แต่ถูกพวกเราปฏิเสธไป...ตระกูลเหอมีร้านขายศาสตราและร้านขายยันต์อาคมอยู่ที่ฝั่งตะวันตกของเมือง ทั้งยังมีกิจการของคนธรรมดาอีกมากมาย ในเมืองเมฆาครามก็นับว่ามีอิทธิพลไม่น้อย ในตระกูลมีผู้าุโระดับสร้างฐานอยู่หลายคน”
“ฝั่งตะวันตกของเมืองรึ…” เฟิงหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นประสานหมัดคารวะเจิ้งข่ายและพวกพ้อง
“พี่เจิ้ง พี่ตวนมู่…เื่ในวันนี้ ขอให้ทุกท่านช่วยข้าเก็บเป็ความลับด้วย”
เื่ฆ่าคนปิดปากนั้นเขาทำไม่ลงจริงๆ ดังนั้นจึงทำได้เพียงขอร้องให้ทุกคนเก็บเป็ความลับ ตราบใดที่เื่ไม่แดงขึ้นมา ต่อให้ตระกูลเหอจะสืบสวนอย่างไรก็คงจะสืบมาไม่ถึงตัวเขา
เจิ้งข่ายรีบตบหน้าอกรับประกันทันที
“แน่นอน! เฟิงหยางเ้าวางใจได้ เื่ในวันนี้หากข้าแพร่งพรายออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ขอให้ต้องโทษทัณฑ์จาก์! วันหน้าเมื่อเคราะห์์มาเยือน ขอให้ทั้งกายและิญญาแหลกสลาย!”
“แค่กๆ! ข้าย่อมเชื่อใจพี่เจิ้งอยู่แล้ว ท่านไม่จำเป็ต้องสาบานหนักถึงเพียงนี้…” เจิ้งข่ายถึงกับสาบานหนักถึงเพียงนี้ เฟิงหยางถึงกับใ ต้องรู้ว่า การนำเคราะห์์มาเป็คำสาบานนั้นไม่ใช่เื่ล้อเล่น หากผิดคำสาบานจริงๆ วันหน้าเมื่อต้องเผชิญเคราะห์์ คำสาบานนี้จะกลายเป็มารในใจมารบกวนการข้ามผ่านเคราะห์์ ผลที่ตามมาย่อมร้ายแรงอย่างไม่อาจคาดเดาได้ ในโลกของผู้ฝึกตนแทบไม่มีผู้ใดกล้าผิดคำสาบานต่อเคราะห์์
เฟิงหยางหันไปมองตวนมู่รุ่ยและพวกพ้องโดยสัญชาตญาณ พวกเขาก็รีบแสดงท่าทีว่าจะไม่แพร่งพรายความลับในวันนี้เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้สาบานหนักเหมือนเจิ้งข่าย เฟิงหยางก็ไม่ได้บีบบังคับพวกเขา ตอนนี้เขาเลือกที่จะเชื่อใจคนเหล่านี้ แต่ในใจก็มีแผนการอยู่แล้ว หลังจากแยกทางกันในวันนี้ เขาจะหายตัวไป่หนึ่ง เก็บตัวบำเพ็ญเพียรต่อไป เจิ้งข่ายและพวกพ้องรู้เพียงชื่อของเขา เมืองเมฆาครามแม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็ไม่นับว่าเล็ก การจะตามหาผู้ฝึกตนอิสระตัวเล็กๆ ที่ไร้ชื่อเสียงเรียงนามสักคน ก็ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร
“เอาล่ะ ฟ้าจะมืดแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ…”
เจิ้งข่ายเห็นว่าเื่ราวคลี่คลายแล้ว ทุกคนก็ฟื้นฟูได้เกือบหมดแล้ว จึงได้เสนอให้จากไป ทุกคนไม่มีความเห็นใด จึงได้ออกจากถ้ำ เดินทางออกจากภูผาหินชาด มุ่งหน้าออกจากป่าเจ็ดขุนเขาไป
ตลอดเส้นทางไม่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันใดๆ อีก เมื่อจันทร์กระจ่างฟ้า ทุกคนก็กลับมาถึงเมืองเมฆาครามในที่สุด โชคดีที่สมาคมภารกิจเปิดให้บริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และเมื่อมีเจิ้งข่ายซึ่งเป็นายน้อยของที่นี่ออกหน้า ย่อมต้องได้รับการอำนวยความสะดวกเป็อย่างดี ในไม่ช้า ของที่ล่ามาได้ทั้งหมดในครั้งนี้ก็ถูกแลกเป็ค่าตอบแทนที่เป็หินิญญา ตอนที่แบ่งกันก็ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยว่าใครออกแรงมากน้อยกว่ากัน แบ่งเท่ากันทุกคน แต่ละคนได้ไปเกือบสองร้อยหินิญญาระดับต่ำ สำหรับทีมระดับรวบรวมลมปราณแล้ว นี่นับว่าเป็การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่หลวงอย่างยิ่ง
เฟิงหยางปฏิเสธคำเชิญของเจิ้งข่ายที่จะไปดื่มสุรากินอาหารค่ำที่โรงเตี๊ยม แล้วกล่าวคำอำลากับทุกคนที่หน้าประตูสมาคม จากไปตามลำพัง หายลับไปในความมืดของราตรี
หากไม่มีเื่ของเหอหยวน บางทีเฟิงหยางอาจจะแลกเปลี่ยนที่อยู่กับทุกคน หรือนัดแนะว่าจะมาพบกันอีกเมื่อไหร่ แต่บัดนี้เขากลับไม่มีอารมณ์เช่นนั้นอีกแล้ว
…
เดินอยู่ท่ามกลางความมืดของราตรี เฟิงหยางลัดเลาะไปตามถนนและซอยเล็กๆ นับไม่ถ้วน กลับมาถึงบ้านของตนทางตอนใต้ของเมือง
เมื่อกลับถึงบ้าน ปิดประตูเรียบร้อยแล้ว ล้มตัวลงนอนบนเตียง เฟิงหยางไม่คิดอะไรอีกต่อไป หลับตาลงเข้าสู่ห้วงนิทราในทันที
วันรุ่งขึ้น เฟิงหยางตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แล้วจึงเริ่มจัดการกับของที่ได้มาตลอดทั้งวันเมื่อวาน
หินิญญาระดับต่ำร้อยกว่าก้อนนั้น สำหรับผู้ฝึกตนระดับรวบรวมลมปราณทั่วไปแล้วก็นับว่าเป็ทรัพย์สมบัติที่ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ในสายตาของเฟิงหยางในตอนนี้ กลับไม่นับเป็อะไรนัก สิ่งที่เขาสนใจคือแหวนมิติที่ได้มาจากเหอหยวน
เมื่อวานตอนที่ได้แหวนมิติมา เขาก็เพียงแค่ดูคร่าวๆ พบว่าข้างในมีซากศพของแมงป่องหางอัคคีอยู่สิบกว่าตัว แต่ตอนที่อยู่ที่สมาคมภารกิจเขากลับไม่ได้นำออกมาแลกเป็ค่าตอบแทน แต่เก็บเอาไว้เอง
แหวนมิติของเหอหยวนวงนี้ สูงระดับกว่าวงที่เฟิงหยางใช้อยู่ในตอนนี้เล็กน้อย มีความกว้างยาวสูงถึงเจ็ดแปดเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกซากศพของแมงป่องหางอัคคียึดครองไป ที่มุมห้องมีของจิปาถะวางอยู่ เฟิงหยางนำพวกมันออกมาทั้งหมด กองไว้เต็มโต๊ะ
“ถุงหินิญญา?” เฟิงหยางกวาดสายตามองของบนโต๊ะแวบหนึ่ง ดวงตาก็เป็ประกายขึ้นมา หยิบถุงหินิญญาใบหนึ่งขึ้นมา เมื่อตรวจสอบดูก็อดที่จะดีใจไม่ได้
“เ้าคนผู้นี้ มีหินิญญาระดับต่ำเกือบพันก้อนเลยทีเดียว สมกับที่เป็คุณชายตระกูลใหญ่ ผู้ฝึกตนทั่วไปต่อให้ดิ้นรนทั้งชีวิตก็คงไม่มีทรัพยากรมากมายเท่าพวกเขา…”
หลังจากเก็บถุงหินิญญาใบนั้นไปแล้ว เฟิงหยางก็เริ่มตรวจสอบศาสตราต่างๆ ที่กองอยู่ทีละชิ้น ในนั้นมีกระบี่ยาวและดาบยาวที่เคยเห็นเหอหยวนใช้เมื่อวาน ทั้งสองเล่มล้วนเป็ศาสตราเวทระดับสูง เกราะป้องกันบนตัวของเขาก็เป็ศาสตราเวทระดับสุดยอด นอกจากนี้ยังมีกริช ดาบสั้น สนับแขน และศาสตราเวทอื่นๆ อีกหลายชิ้น ทั้งระดับกลางและระดับสูง แต่กลับไม่มีศาสตราระดับศาสตราล้ำค่าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว นี่ทำให้เฟิงหยางผิดหวังเล็กน้อย
ในบรรดาศาสตราเหล่านี้ไม่มีชิ้นใดพิเศษ เฟิงหยางดูแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ของที่เหลืออยู่ยังมีเสื้อผ้าสองสามชุด และของใช้สำหรับยังชีพในป่าอีกเล็กน้อย จิปาถะ ถูกกองไว้ข้างๆ ทั้งหมด
“เอ๊ะ? นี่คือ...แผ่นหยกเคล็ดวิชารึ?!”
ทันใดนั้น ดวงตาของเฟิงหยางก็เป็ประกายขึ้นมา หยิบแผ่นหยกสีครามยาวประมาณสองนิ้ว กว้างครึ่งนิ้วขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ดวงตาฉายแววยินดี
เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด ก็พบว่าบนแผ่นหยกสลักอักษรไว้สามตัว เคล็ดวิชาอัคคีเร้นลับ
“เป็เคล็ดวิชาจริงๆ ด้วย! เคล็ดวิชาอัคคีเร้นลับยังเป็เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรธาตุไฟที่มีคุณสมบัติเฉพาะอีกด้วย!” เฟิงหยางดีใจจนเนื้อเต้น รีบร้อนส่งจิตััเข้าไปในแผ่นหยกทันที
ในบัดดล เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรบทหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา
เนิ่นนานผ่านไป จิตััของเฟิงหยางจึงถอนออกจากแผ่นหยก กล่าวกับตนเองด้วยความยินดีที่ยากจะเก็บงำไว้ได้
“ระดับมนุษย์ขั้นสูง...เป็เคล็ดวิชาระดับมนุษย์ขั้นสูงจริงๆ ด้วย! ยอดเยี่ยมไปเลย!”
เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรในโลกของผู้ฝึกตนแบ่งออกเป็สามขั้นใหญ่ ได้แก่ ์ ปฐี และมนุษย์ แต่ละขั้นแบ่งย่อยออกเป็สามระดับคือ สูง กลาง และต่ำ เคล็ดวิชาที่เฟิงหยางฝึกฝนอยู่ในตอนนี้ เป็เพียงเคล็ดวิชาระดับมนุษย์ขั้นต่ำที่ไร้ชื่อและไร้คุณสมบัติธาตุใดๆ เป็เคล็ดวิชาที่ระดับต่ำที่สุดและพบเห็นได้ทั่วไปที่สุดในโลกของผู้ฝึกตน โดยทั่วไปแล้ว ผู้ฝึกตนระดับล่างส่วนใหญ่มักจะฝึกฝนเคล็ดวิชาระดับมนุษย์ขั้นกลาง ผู้ที่มีเคล็ดวิชาระดับมนุษย์ขั้นสูงนั้นมีไม่มากนัก ส่วนเคล็ดวิชาระดับปฐีนั้น โดยพื้นฐานแล้วต้องเข้าร่วมสำนักใหญ่ต่างๆ จึงจะเรียนรู้ได้ สำหรับเคล็ดวิชาระดับ์นั้น โดยทั่วไปแล้วอย่างน้อยที่สุดต้องเป็สำนักระดับเจ็ดขึ้นไปจึงจะมี
เฟิงหยางอยากจะเปลี่ยนเคล็ดวิชาระดับสูงกว่านี้มานานแล้ว บัดนี้เมื่อได้เคล็ดวิชาอัคคีเร้นลับระดับมนุษย์ขั้นสูงนี้มา ก็ช่วยแก้ปัญหาของเขาได้พอดี
ตอนนี้เขาอยู่เพียงระดับรวบรวมลมปราณ การเปลี่ยนเคล็ดวิชาจึงไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น หากฝึกฝนเคล็ดวิชาอัคคีเร้นลับนี้จนถึงระดับสร้างฐานได้ บางทีอาจจะสามารถยกระดับพร์รากิญญาธาตุไฟของตนเองได้ ในอนาคตก็สามารถเดินในเส้นทางของผู้ฝึกตนสายธาตุไฟได้
รากิญญาคือพื้นฐานที่สำคัญที่สุดในการบำเพ็ญเพียรของผู้ฝึกตน รากิญญายิ่งบริสุทธิ์ ก็ยิ่งหมายความว่าพร์ในการฝึกตนยิ่งดี รากิญญามีทั้งหมดเจ็ดชนิด ในนั้นมี ทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน ห้าชนิดนี้ถูกเรียกว่ารากิญญาห้าธาตุ นอกจากนี้ยังมี ลม และอสนี อีกสองชนิดซึ่งถูกเรียกว่ารากิญญาพิเศษ โดยพื้นฐานแล้ว คุณสมบัติของรากิญญาไม่มีดีหรือด้อยกว่ากัน เพียงแต่คุณสมบัติที่แตกต่างกันก็มีลักษณะพิเศษที่แตกต่างกันไป มีจุดเด่นแตกต่างกันไป
ตอนที่ผู้ฝึกตนทะลวงสู่ระดับสร้างฐาน จะมีโอกาสในการขัดเกลารากิญญาหนึ่งครั้ง สามารถทำให้รากิญญาชนิดใดชนิดหนึ่งหรือหลายชนิดโดดเด่นขึ้นมาได้ และหลังจากนั้นหากเลือกเคล็ดวิชาและวิชาอาคมที่สอดคล้องกันมาฝึกฝน ก็จะสามารถแสดงผลลัพธ์ได้อย่างเต็มที่ที่สุด
ตอนที่สำนักใหญ่ต่างๆ รับศิษย์ ก็จะทดสอบชนิดและพร์ของรากิญญาก่อน แล้วจึงฝึกฝนอย่างมีเป้าหมาย แต่หากเป็ผู้ฝึกตนอิสระเช่นเฟิงหยาง ไม่อาจรู้ชนิดและพร์ของรากิญญาของตนเองได้ ก่อนที่จะทะลวงสู่ระดับสร้างฐาน ก็ทำได้เพียงแค่คลำหินข้ามแม่น้ำ สำรวจและฝึกฝนด้วยตนเองเท่านั้น
…
หลังจากตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง เฟิงหยางก็สงบใจลง เก็บแผ่นหยกนี้ไว้ก่อน เตรียมจะศึกษาอย่างละเอียดอีกครั้งในตอนกลางคืน
จากนั้น เขาก็จับจ้องไปยังของชิ้นสุดท้ายที่ดูแปลกประหลาดอยู่บนโต๊ะ มันคือจานหินทรงกลมกว้างประมาณหนึ่งฉื่อหนาสองนิ้ว
จานหินนี้ดูเก่าแก่ บนนั้นมีรอยร้าวละเอียดอยู่ ที่ด้านหน้ามีร่องขนาดเท่าไข่ไก่อยู่ห้าร่องกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอ ระหว่างร่องแต่ละร่องมีลวดลายสลักที่สลับซับซ้อนเชื่อมต่อกันอยู่ ดูลึกลับอยู่บ้าง
เฟิงหยางขมวดคิ้วพิจารณาอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นปลายคิ้วก็เลิกขึ้น ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก เอ่ยอย่างประหลาดใจและสงสัย
“หรือว่านี่คือ...สิ่งนั้นในตำนาน...”
1K
