ขณะที่รถม้ากำลังจะเคลื่อนตัวออกจากจวน กลับมีเสียงตะโกนเรียกให้หยุด เสี่ยวเถาที่อยู่ในรถม้ากับคุณหนูของตนได้ออกไปดูว่าเป็นผู้ใดที่ตะโกนเรียกให้หยุดรถ
"คุณหนู อ๋องสี่มาเจ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็ลงไปคุยกับเขาก่อนเถอะ"
หญิงสาวค่อย ๆ ลงจากรถม้า บุรุษในอาภรณ์สีม่วงยืนรอหญิงสาวอยู่ไม่ไกล แม้ใบหน้าจะมีผ้าขาวปิดตาเพื่อปกปิดดวงตาที่มืดบอดของเขา แต่ก็มิอาจบดบังความหล่อเหลาที่ชายหนุ่มมี หญิงสาวเดินเข้าไปคำนับชายหนุ่ม อ๋องสี่ยกยิ้มขึ้นทันที
"อ๋องสี่มาเพื่อส่งอันอันหรือเพคะ"
"แน่นอนเราย่อมต้องมาส่งว่าที่พระชายาของเราสิ"
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมแอบสำรวจหญิงสาวตรงหน้า ทรงผมที่เก็บขึ้นไปนั้นถูกปักด้วยปิ่นลายเมฆาเช่นเดียวกับเขา เสียงกริ๊ก ๆ ที่ดังขณะนางคำนับนั้นแสดงว่านางยังคำใส่กำไลที่เขาให้ ชุดสีขาวขลิบม่วงเข้าคู่กับเขา หากจะว่าไปชุดของนางตอนนี้ทุกชุดล้วนเป็นชุดที่เขาส่งให้ทั้งหมด ซึ่งตัวจิ่งอันเองก็มิได้ปฏิเสธแต่กลับใส่ทุกชุดที่เขาส่งให้ ชายหนุ่มรู้สึกหัวใจพองโตอย่างบอกไม่ถูก
"ขอบพระทัยเพคะที่ทรงใส่พระทัยหม่อมฉันถึงเพียงนี้"
"เหวินจู"
องครักษ์คนสนิทของอ๋องสี่ได้พาบ่าวมาให้อีก 6 คน
"ว่าที่พระชายา ท่านอ๋องเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านจึงให้กระหม่อมพาบ่าวมาเพิ่มให้อีก 6 คนขอรับ"
จิ่งอันหันไปคำนับขอบคุณอ๋องสี่ เสี่ยวเถาจึงได้พาทั้ง 6 ไปยังรวมกับคนอื่น ๆ จิ่งอันหยิบกล่องเล็ก ๆ ที่มีการแกะลวดลายอย่างประณีตออกมาก่อนจะดึงมือชายหนุ่มขึ้นมารับกล่องนั้น
"นี่คืออะไรหรืออันอัน"
"พระองค์ลองเปิดดูสิเพคะ"
ชายหนุ่มเปิดกล่องนั้นก่อนจะใช้มือลูบสิ่งของด้านในนั้นเบา ๆ โดยแอบใช้สายตาพิจารณาของที่หญิงสาวให้
"แหวนถักหรือ"
"เพคะ หม่อมฉันสั่งทำแหวนถักคู่ขึ้นมาให้พระองค์ 1 วงและสำหรับหม่อมฉัน 1 วงเพคะ เป็นแหวนคู่ที่จะมีเพียงพระองค์และหม่อมฉันเท่านั้นที่ได้ครอบครอง แม้จะดูภายนอกแหวนนี้จะดูเป็นแหวนถักที่เรียบ ๆ ธรรมดาแต่...."
หญิงสาวเขย่งเท้าขึ้นกระซิบบางอย่างข้างหูอ๋องสี่ ชายหนุ่มพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะอมยิ้มอย่างถูกใจ ชายหนุ่มหยิบวงที่เล็กกว่าในกล่องขึ้นมาก่อนจะสวมให้กับหญิงสาวตรงหน้า จิ่งอันจึงหยิบวงใหญ่สวมลงบนนิ้วนางให้กับชายหนุ่มเช่นกัน เหวินจูที่เห็นอ๋องสี่อมยิ้มเขาถึงกับยิ้มตาม 'ยากนักที่จะเห็นท่านอ๋องยิ้มและยิ้มบ่อย ๆ เช่นนี้'
"เช่นนั้นเจ้ารีบออกเดินทางเถอะ"
"เพคะ"
หญิงสาวเดินขึ้นรถม้าก่อนจะหันมาโบกมือลาอ๋องสี่ที่ยืนส่งนางอยู่หน้าจวนนั้น ผู้คนที่เดินผ่านไปมาจ้องมองทั้งสองด้วยสายตาแปลก ๆ แต่จิ่งอันกลับมิได้สนใจ
"เหวินจู ส่งคนคุ้มกันนางหรือยัง"
"เรียบร้อยแล้วขอรับ"
"ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง"
"คงยังไม่ทราบเรื่องที่ว่าที่พระชายากำลังจะเดินทางไปวัดไร้ทุกข์ขอรับ แต่คิดว่าอีกไม่นานเรื่องก็คงจะถึงหูแล้วขอรับ"
"เตรียมตัวให้ดี เรื่องนี้อย่าให้มีสิ่งใดผิดพลาด"
"ขอรับ"
"ท่านอ๋องขอรับ ได้ข่าวมาว่าวันนี้คุณหนูใหญ่จิ่งจะออกไปถือศีลยังวัดไร้ทุกข์ขอรับ"
"เหตุใดนางถึงออกเดินทางไปวัดไร้ทุกข์กัน ทั้ง ๆ ที่ใกล้จะถึงวันแต่งงานของน้องสาวนางและตัวนางแล้วมิใช่หรือ"
"กระหม่อมไปสืบมาได้ความว่า เมื่อวันก่อนนางฝันถึงมารดานางทำให้นางจับไข้ล้มป่วยลง เมื่อฟื้นจากพิษไข้นางจึงรีบไปถือศีลยังวัดไร้ทุกข์พะยะค่ะ"
"แล้วอ๋องสี่ล่ะ"
"เมื่อเช้าอ๋องสี่ได้มาส่งนางที่หน้าจวนขอรับ"
"คนไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ไร้ประโยชน์อยู่ดีนั่นแหละ พวกเจ้าส่งคนไปฉุดนาง"
"แต่..."
"วัดนั่นห่างไกลผู้คน อีกทั้งพระในวัดมีไม่มาก หากเกิดอะไรขึ้นไม่มีใครสามารถจับมือใครดมได้อย่างแน่นอน แต่อย่างไรก็ดีเจ้ารีบจัดการนางก่อนที่รถม้านางจะถึงวัดก็แล้วกัน"
"พะยะค่ะ"
อ๋องหุ้ยหัวเราะเบา ๆ 'ในเมื่อเข้าหาเข้าหาเจ้าดี ๆ แล้วเจ้าไม่ชอบ เช่นนั้นก็ต้องใช้แผนนี้แล้วล่ะ'
"มีเรื่องอันใดกันถึงได้ทำให้บุตรชายของแม่อารมณ์ดีได้ถึงเพียงนี้"
"เสด็จแม่"
"มิมีเรื่องอันใดหรอกพะยะค่ะ ลูกเพียงพบเรื่องสนุก ๆ ที่จะทำแล้วเท่านั้นเอง"
"เช่นนั้นก็ดีแล้ว แม่ได้จัดเตรียมงานแต่พระชายารองไว้ให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว งานคงมิต้องใหญ่โตมากนักเพียงไม่ให้เสียหน้าก็เป็นพอ"
พระสนมฮั่วในอดีตฮ่องเต้เอ่ยขึ้น หลังจากที่แม่สื่อกลับมารายงานว่าหญิงสาวมิยอมออกมาพบแม่สื่อก็ยิ่งทำให้พระนางรู้สึกคัดเคืองและมิชอบใจในตัวว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มากยิ่งขึ้น ยิ่งเมื่อให้คนไปสืบเรื่องนางและได้รู้ว่านางมิพอใจในตำแหน่งพระชายารองที่ได้รับ ใจของพระสนมฮั่วในอดีตฮ่องเต้ยิ่งรู้สึกเกลียดชังนางอย่างเข้ากระดูกก็ว่าได้ 'ในเมื่อเจ้ากล้าที่จะเอ่ยปากปฏิเสธตำแหน่งชายารอง เช่นนั้นเมื่อเจ้าแต่งเข้ามาก็จงเตรียมตัวเป็นแค่ของเล่นของบุตรชายข้าก็พอ'
3K
