รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.36

"ไม่จริง"

ฉันมองดูรูปภาพและข้อมูลของผู้หญิงคนนั้น ข้อมูลทุกอย่างที่โจเซฟให้ฉันดูคือหล่อนพยายามจะมาตีสนิทคาเอลหวังจะให้คาเอลตกลงปรงใจคบกับหล่อนแล้วจะได้ยืมมือคาเอลเอายาผิดกฎหมายปล่อยให้แหล่งมัวสุมได้สะดวก แต่คาเอลรู้เลยจะแกล้งหักหลังเพื่อจะได้จบปัญหาจากปล่อยยาในเขตของเขา

"มันไม่ได้มีอะไร ที่เห็นในโรงแรมนั้นคือมันจะให้เครื่องดักฟังที่แอบติดมาออกเพื่อที่ฝ่ายนั้นจะได้ไม่รู้ว่าเราพยายามจะล้วงข้อมูล"

"ทำไม ทำไมไม่บอกฉันเลย ทำไมต้องโกหก"

"เพราะมันกลัวว่าเธอจะคิดมาก พวกเราบอกแล้วว่าเรื่องนี้ถ้าเธอรู้ทีหลังจะไม่พอใจ ยกโทษให้มันเถอะนะมันรักเธอจริงๆ"

โจเซฟพูดกับฉันแล้วลุกขี้นเดินออกไป เขาทำแบบนี้เพราะเป็นห่วงความรู้สึกฉันเหรอ ทำไมฉันโง่แบบนี้ ทำไมถึงไม่คิดให้ดีๆว่าเอลไม่มีทางทำร้ายจิตใจฉัน

>>[คาเอล]<<

ผมรู้สึกตัวอีกทีในห้องสีขาวแคบๆ โรงพยาบาลสินะ ผมหันไปมองร่างบางตรงขอบเตียงวาเลนนอนหลับมือเธอกำมือผมอยู่ผมขยับมือออกไปเกี่ยวผมทัดหูที่ปรกหน้าลงมา วาเลนรู้สึกตัวเธอจ้องหน้าผมแล้วร้องไห้

"ทำไมต้องทำแบบนี้ อยากตายนักหรือไง"

"ฉันทำได้ทั้งนั้นถ้าเธอต้องการ"

"ไม่ ฮึกฮื้อ ไม่ได้ต้องการแบบนี้"

"อย่าร้องเลย ฉันไม่ชอบเห็นน้ำตาเธอเลยรู้ไหม"

ผมยิ้มให้วาเลนเธอพยักหน้าแล้วปาดน้ำตาทิ้ง

"ขอโทษที่ฉันไม่ยอมฟังที่นายพูด ขอโทษนะ"

"ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ขอโทษที่ยอมบอกเธอต่อไปนี้ไม่ว่าจะเรื่องอะไรฉันจะบอกเธอทุกอย่าง"

แอ๊ด ปัง!~

เสียงเปิดปิดประตูเสียงดังโจเซฟมาโคและลูคัสเดินเข้ามาพวกมันจะมาทำไม

"โย่ว ยาดีแบบนี้มึงก็ออกจากโรงบาลได้แล้วดิ"

"เสือก! จะมากวนก็กลับไป"

ผมว่าไอ้โจเซฟที่ทำตัวน่าถีบซะ

"แผลไกลหัวใจเหอะเจ้น่ายิงเฮียให้ตายๆเลยสะก็ดี"

ไอ้คัสที่มานั่งตรงโซฟามุมห้องพูดขึ้นมาสีหน้าไม่สบอารมณ์

"มึงอยากให้กูตายว่างั้น"

"เออดิผมจะได้แย่งเจ้มาง่ายหน่อย"

"ฝัน แล้วมึงจะมาทำไม"

"ชิ! อยากมาหาเจ้ต่างหากหลงตัวเอง"

"ปากเรอะมึง"

มันทำลอยหน้าลอยตากอดอกไม่สนใจอะไร

"ไอ้เอลมึงเลิกเล่นแล้วลุกไปทำงานต่อได้แล้ว"

"ไอ้เซฟ!"

ผมมองมันตาขวางให้มันหยุดพูด รู้ทั้งรู้ว่าวาเลนก็อยู่ด้วยมันยังพูดอีก

"เล่นอะไรกันคะ "

"นี่ไม่รู้หรอกหรอว่าไอ้เอลมันจงใจยิงตัวเองแต่มันรู้ว่ายิงจุดไหนปลอดภัยที่สุด"

ขวับ~

วาเลนหันขวับมามองผม???????? ไอ้เซฟนะไอ้เซฟ

"อุ๊ย โทษทีว่ะเพื่อนกูไม่ได้ตั้งใจ"

"มึงตั้งใจเห็นๆ ไอ้เวรนี่"

ไอ้เซฟหันไปหัวเราะกับมาโคลูคัสสนุกพวกมันละงานนี้โยนขี้มาให้ผมเต็มๆ

"หมายความว่าไง"

วาเลนจ้องผมอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ พวกมัน3คนนั่งหัวเราะกันอย่างสนุกแม่งน่ายิงทิ้งจริงๆ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกแค่จะให้เธอยอมยกโทษให้ไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยนะ"

"ไอ้เอลกลัวเมียว่ะ!"

"กูก็ว่างั้น"

"เจ้อย่ายอมนะ"

พวกมัน3คนยังป่วนไม่หยุด ไอ้พวกเวรพวกนี้

"พวกมึงกลับไปได้แล้วไปยิ่งอยู่ยิ่งวุ่นวาย"

"มึงอายอะดิ โห้ลูกปืนไม่กลัวแต่กลัวเมีย"

"มึงอ่ะอยากแดกลูกปืนไหม แม่งกวนอยู่นั้นเหละ"

"หยุดทั้งคู่เลย!"

วาเลนลุกขึ้นตะโกนลั่นห้องผมกับไอ้เซฟถึงกับเงียบถึงจะร่างเล็กๆแบบนี้พอบทจะโกรธก็แอบน่ากลัวเหมือนกันนะ

"สนุกกันนักนะ ขอร่วมสนุกด้วยคนสิ"

วาเลนยิ้มเยือกแววตาร้ายกาจเธอขยับมาใกล้ผมแล้วใช้นิ้วจิ้มไปที่แผลผมอย่างแรงบอกเลยคำเดียวเจ็บ

"อ๊ากก!!! ไอ้เซฟเรียกหมอด่วน!!"