เล่าเื่ผี ผมเป็ห่วง
จัดทำโดย : ชายขี้เล่า Story
ปี 2549 มินอา.. เป็สาวเกาหลี ที่มาพักอาศัย อยู่ประเทศไทย ได้หลายปีแล้ว เธอทำงานเป็ติวเตอร์สอนภาษาเกาหลี ที่กรุงเทพ… ่แรก.. เธอมีปัญหา เกี่ยวกับ เื่การสื่อสาร กับเพื่อนคนไทย เป็อย่างมาก แต่ก็พยายามฝึกฝนมาเรื่อยๆ.. จนเริ่มดีขึ้นบ้าง…
เธอมีโอกาส.. ได้รู้จักกับหนุ่มไทยคนหนึ่ง เขามีชื่อ "เก้า" เขาเป็เชฟ.. ที่ทำงานอยู่ในโรงแรมใกล้ๆ…. เก้า เป็คนนิสัยดีมาก เขาคอยช่วยเหลือ มินอา ทุกๆเื่ ไม่ว่าจะเป็.. สอนการพูดภาษาไทยให้เก่งขึ้น การเลือกซื้ออาหาร และทุกอย่าง ที่เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในประเทศไทย..
จากการช่วยเหลือของ เก้า… ไม่นาน.. เธอก็สามารถพูด และใช้ภาษาไทย ได้อย่างถูกต้อง มีความมั่นใจ และพูดกับเพื่อนคนไทยได้ดีมากขึ้น…
ส่วนตัวของ... เก้า เป็คนที่พูดน้อย แต่เป็ผู้ฟังที่ดี และมีคำแนะนำให้ มินอา ทุกเื่… ไม่ว่าเธอต้องเจอปัญหาหนักแค่ไหน เก้า จะเป็คนแรก.. ที่เข้ามาช่วยเหลือก่อนทุกครั้ง เขาเป็ผู้ชายที่ให้เกียรติ และสุภาพกับเธอมากๆ… แถมยังคอยไปรับส่งที่พัก หลังเลิกงานทุกวัน เรียกได้ว่าั้แ่เกิดมา ก็เพิ่งเคยเจอคนแบบนี้เป็ครั้งแรก ทำให้ทั้งสองคนสนิทกัน อย่างรวดเร็ว…
่ตอนเย็นของวันนี้ เก้า ขับรถยนต์ไปส่ง มินอา ที่คอนโดตามปกติ ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไร จนกระทั่ง… มีรถมอเตอร์ไซค์ ขับแซงตัดหน้ารถ ผ่านไปอย่างกะทันหัน ทำให้เก้า.. ต้องบังคับรถหลบทันที ….แต่ว่า ด้วยการหักหลบ แบบไม่ได้คาดคิด ทำให้รถของเขาเสียหลัก พุ่งลงข้างทาง และตัวรถพลิกคว่ำกระแทกพื้นอย่างแรง….
ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก… มินอา ยังคงรู้สึกตัว เธอพยายามหันไปดู เก้า.. ที่เป็คนขับ แต่ทำไม่ได้…. เพราะมีอาการาเ็หนักตามร่างกาย ทำให้ขยับตัวลำบาก… และเหมือนว่า จะเริ่มประคองสติไว้ไม่ไหว ทุกอย่างเริ่มค่อยๆแย่ลง มีกลิ่นคาวเื ภาพรอบๆตัวเริ่มกลายเป็สีแดง แล่ค่อยๆดำสนิท..
มินอา… รู้สึกตัวอีกที.. ก็พบว่า.. ตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่โรงพยาบาล ร่างกายขยับได้ไม่ค่อยมาก มีอาการเ็ปที่คอและแขนอย่างแรง…
ผ่านไปได้ไม่นาน เธอพอจะเห็นว่า.. มีเพื่อนผู้หญิงคนไทย ชื่อว่า.. ชมพู่ ซึ่งทำงานอยู่ที่ติวเตอร์เดียวกัน เดินมาใกล้ๆที่หัวเตียง เมื่อชมพู่ เห็นว่า.. มินอา ตื่นได้สติแล้วจึงแจ้งพยาบาลให้มาดูอาการอีกที....
พยาบาล เข้ามาพร้อมหมอ และกำลังพูดคุยกับชมพู มินอา ที่ฟังภาษาไทยเข้าใจ.. เธอได้ยินพวกเขาคุยกันว่า… คนเจ็บ เสียเืมาก แขนและศีรษะ ได้รับการกระแทกอย่างแรง อาจจะต้องรักษาตัวหลายวัน แต่ในเบื้องต้นถือว่าปลอดภัย พ้นขีดอันตราย…
เธอ… ฟังทุกคนคุยกัน อยู่นาน จนหลับไปอีกครั้งด้วยอาการาเ็ และกลางดึกคืนนั้น ระหว่างที่กำลังหลับอยู่ เธอรู้สึกตัวอีกครั้ง และได้ยินเสียงผู้ชายพูดเบาๆในห้องว่า… “ผมขอโทษ… ที่ทำให้คุณเจ็บแบบนี้…. คุณจะต้องดีขึ้น… ผมจะช่วยคุณ… ผมสัญญา...”
เสียงนั้นเบาลงจนเงียบหายไป ตอนนี้.. เธอพอที่จะขยับตัวได้บ้างแล้ว จึงมองไปรอบๆ เห็นแต่เตียงคนไข้อื่น… จึงคิดว่า.. อาจจะเป็เสียงของคนไข้ ที่อยู่ใกล้ๆก็ได้... จึงนอนหลับพักผ่อนต่อ…
เช้าวันนี้ มินอา ได้รับการนำตัวไปรักษา ตรวจเช็กาแที่ศีรษะ มีการเย็บาแเพิ่มเติม และเข้าเฝือกแขน หลังจากผ่านขั้นตอนการรักษาเรียบร้อย.. เธอถูกย้ายไปห้องพิเศษ สำหรับคนไข้เดี่ยว… มีพยาบาล นำยามาให้กิน และอาหารอ่อนที่จำเป็…
เวลาผ่านไป... จนถึง่เที่ยงวัน... ชมพู แวะมาเยี่ยมเธอ พร้อมของฝากมากมาย ซึ่งอาการในตอนนี้ถือว่าดีขึ้นมาก พอที่จะลุกขึ้นนั่งได้ ทั้งสองพูดคุยกัน ด้วยความเป็ห่วง
ชมพู บอกว่า เธอเป็คนจัดแจงทุกอย่างเป็ธุระให้ ไม่ต้องเป็ห่วงอะไรมาก พักเยอะๆ จะได้หายไวๆ และยังบอกอีกว่าอีกไม่กี่วัน ก็น่าจะได้ออกจากที่นี่แล้ว…
แต่.. ยังมีเื่คาใจ เธอ ไม่ได้ข่าวของ เก้า เลย เขาเป็อย่างไรบ้าง เลยถาม ชมพู่ ถึงอาการของ เก้า ชายหนุ่มที่ขับรถมากับเธอ…
ชมพู่ มีท่าทางลำบากใจมาก แต่ก็จำเป็ต้องบอก เธอเล่าว่า… หมอบอกว่า ผู้ชายอีกคน เสียชีวิต ั้แ่กู้ภัยไปพบเจอแล้ว จากการตรวจสอบร่างกาย พบว่า คอหัก และถูกชิ้นส่วนรถเสียบแทงเข้าที่ตามร่างกายหลายแห่ง แต่.. โชคดี ที่ส่วนเบาะที่ มินอา นั่ง ไม่ได้รับความเสียหายมากโดยตรง…
มินอา… ใมาก เมื่อทราบว่า.. เก้า เสียแล้ว เธอร้องไห้เสียใจกับเื่ที่เกิดขึ้น และโทษว่า.. คงเป็เพราะความผิดของเธอ ถ้าเขาไม่ต้องไปส่งเธอ.. ก็คงไม่เกิดเื่แบบนี้…
ดูเหมือนว่า… เธอจะควบคุมสติไว้ไม่ได้ พูดไม่รู้เื่ ร้องไห้ตลอดเวลา... ชมพู่… พยายามเข้ามาปลอบใจ แต่ก็ไม่ดีขึ้นเลย มีแต่แย่ลงกว่าเดิม…
เธอเอาแต่โทษตัวเอง.. กินข้าวน้อยลง นอนไม่เพียงพอ และเป็แบบนั้นอยู่หลายวัน จนร่างกายเริ่มอ่อนเพลีย.. ถึงแม้ว่า… จะมีชมพู่ และเพื่อนคนอื่น แวะมาเยี่ยม ก็ไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น....
คืนที่ห้า ในโรงพยาบาล ท่ามกลางความมืดภายในห้อง มินอา… ลุกขึ้นนั่งกลางดึก แล้วใช้มือทุบตีไปที่หัว และแขนที่เข้าเฝือกอย่างแรงหลายครั้ง เธอได้แต่คิดว่า…. “ทำไม.. คนที่ตาย.. ไม่เป็ตัวฉันแทน.. เพราะฉันอ่อนแอ.. ทำอะไรเอง.. ไม่ค่อยเป็.. ที่ผ่านมาต้องพึ่งพาเขาตลอด.. ต้องให้เก้าช่วยทุกครั้ง… เพราะตัวฉัน… เขาถึงต้องตาย…..”
ระหว่างที่เธอกำลังทุบตีตัวเอง อยู่แบบนั้น เธอได้เสียง… เหมือนผู้ชายกำลังร้องไห้…. เมื่อมองไปรอบห้อง จึงได้พบว่ามี คนกำลังนั่งกอดเข้าร้องไห้ อยู่ที่อีกฝั่งของมุมห้อง….
มินอา ที่ได้เห็น หยุดการกระทำทั้งหมดทันที ….ร่างนั้น ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองเธอ มันคือใบหน้าของ เก้า ที่กำลังร้องไห้ จนสังเกตได้ว่า มีเืไหล ออกจากดวงตา หู ปาก จมูก ร่างของเก้า… ลุกขึ้น เดินมาที่เตียงช้าๆ พร้อมพูดว่า… “อย่า… ทำ… ร้าย.. ตัวเอง…”
มินอา เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที เธอได้แต่นิ่ง อึ้ง ทำอะไรไม่ถูก แต่ร่างของเก้า ยังคงเดินมาใกล้ที่เตียงมากขึ้น คอของเขา ได้หักห้อยลง และพูดด้วยเสียงที่ติดขัด ในสภาพที่คอหักว่า… “คุณ..จะ… ไม่.. เป็ไร…”
เธอใกลัว หลับตา กรีดร้อง.. ดังสุดเสียง จนพยาบาลหลายคน ต้องเข้ามาดูอาการ แต่เธอไม่ได้เล่าอะไร เพราะยังหวาดกลัวอยู่ จนคืน... นั้นต้องเปิดไฟนอนตลอด…
สิ่งที่เจอ ทำให้ มินอา กลัวมาก อยากออกไปจากที่นี่ แต่ในขณะเดียวกัน... ความกลัวก็ได้สร้างแรงผลักดัน.. ทำให้เธอกลับมากินอาหารและยา.. ดูแลตัวเองดีขึ้น.. ร่างกายหลับสนิททุกคืน และไม่เคยเจอเื่น่ากลัวแบบนั้นอีกเลย…
ในที่สุด อาการก็ดีขึ้น จนเกือบหายเป็ปกติ หมอจึงได้อนุญาตให้เธอกลับบ้านได้ โดยวันกลับ มี ชมพู่ แวะมารับที่โรงพยาบาล….
เธอพักผ่อนอยู่ที่คอนโด อีกสองวัน จนสภาพจิตใจเริ่มดีขึ้น จึงกลับเข้ามาทำงานตามปกติ… และเลือกที่จะกลับบ้านเอง แทนที่จะให้คนอื่นไปส่ง ด้วยการค้นหาจดจำรถประจำทาง เธอได้ทราบข่าวว่า.. ศพของ เก้า ถูกนำไปทำพิธีที่วัด ใน่ที่เธอกำลังรักษาตัวพอดี
ในคืนหนึ่ง หลังจากเธอกลับมาถึงที่พักแล้ว ได้เปิดคอมพิวเตอร์ เล่นไปพลางๆ และได้เขาดูที่กล่องอีเมล ได้พบว่า มีอีเมลเก่าอยู่ฉบับหนึ่ง ...ผู้ส่งคือเก้า.. ข้อความถูกส่งมาสี่เดือนที่แล้ว เธอจึงตัดสินใจเปิดอ่านดู….
ข้อความในอีเมล มีเนื้อหาว่า….
ข้อความที่ 1 : ผมอาจจะต้องไปทำธุระที่อื่นเร็วๆนี้.. แต่คุณไม่ต้องห่วง เพราะผม ได้รวบรวม ข้อมูลทุกอย่าง ที่จำเป็ให้คุณแล้ว รายชื่อรถประจำทาง.. ร้านอาหารที่อยู่ใกล้ที่สุด.. หรือถ้าคุณอยากลองทำอาหารกินเอง... ผมมีสูตรผัดกะเพราง่ายๆในนี้... ซึ่งหาซื้อวัตถุดิบได้ที่ตลาดใกล้ๆคอนโด คุณใช้ภาษาไทยได้เก่งมากแล้ว... ไม่ต้องกลัว… ทุกคนเข้าใจ… และพร้อมช่วยคุณเสมอ…” 13.8.49 เวลา 14.30น.
ข้อความที่ 2 : คุณ. มินอา… ที่ผ่านมา ผมไม่เคยพูดเลย ว่าชอบคุณมากแค่ไหน อยากคบกับคุณ อยากแต่งงานกับคุณ ชีวิตของผม อยู่คนเดียวมาตลอด ทำงานคนเดียว เพื่อนไม่ค่อยมี จนได้มาเจอคุณ ผมชอบคุณั้แ่ครั้งแรกที่พบ อยากดูแลคุณ จากใจจริง หากได้อ่านข้อความนี้ ผมขอโอกาส.. รู้จักคุณให้มากกว่านี้... ผมชอบคุณครับ....” 13.8.49 เวลา 15.00น.
หลังจากได้อ่านข้อความทั้งหมด เธอกลับมาคิดถึงหลายๆเื่ ั้แ่วันแรกที่เจอกัน จนถึงวันที่เขาเสียชีวิต เก้าช่วยเหลือเธอมาตลอดทุกเื่ เขาเป็คนดีมาก… ฉันเองก็เสียใจ อยากคุยกับคุณให้มากกว่านี้…
คืนนั้นเธอได้ฝันว่า… “เก้า มาให้เธอเห็นอีกครั้ง ในสภาพที่ดูดี ไม่น่ากลัว เขาได้พูดกับเธอว่า… ขอโทษ.. ที่ทำให้กลัว… แต่ผม ไม่อยากให้คุณทำร้ายตัวเอง… อยากให้คุณเข้าใจ… ความตายไม่ใช่เื่ที่ดี… ผมอยากให้คุณอยู่ต่อ… อย่าให้ทุกอย่างที่ผมเคยสอน.. เคยบอกกับคุณสูญเปล่า.. มีชีวิตอยู่ต่อไปให้มีความสุข… ผมเป็ห่วงคุณ.. อยากมั่นใจว่า… คุณอยู่ด้วยตัวเองได้... ในวันที่ไม่มีผม… อยู่ต่อ.. เพื่อผมนะครับ…”
ภาพของ เก้า ค่อยๆหายไปจากความฝัน เธอตื่นขึ้นมา ด้วยความรู้สึกที่เสียใจที่เขาจากเราไปแล้วจริงๆ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจไปด้วยในขณะเดียวกันอย่างบอกไม่ถูก... “เก้า.. ถ้าคุณรับรู้.. ฉันก็ชอบคุณเหมือนกัน คะ…”
หลังจากเหตุการณ์นั้น มินอา เปลี่ยนแปลงตัวเองครั้งใหญ่ เธอเรียนรู้ทุกอย่าง ให้มากขึ้น เช่น.. เวลามีปัญหา จะรู้ว่าต้องทำอย่างไร ติดต่อหน่วยงานที่ไหน ขั้นตอนการดำเนิน และสิ่งที่ต้องระวัง เวลาอยู่ในไทย
ความมุ่งมั่นของเธอ ทำให้กลายเป็ผู้หญิงเก่งรอบด้าน ทั้งภาษา และความสามารถอื่นๆ อีกทั้งยังได้สอบใบขับขี่ ที่อนุญาตให้ชาวต่างชาติขับรถในประเทศไทยได้อีกด้วย
ที่สำคัญ เธอได้ลองทำ… ผัดกะเพรา ตามสูตรของเก้า มันทำง่าย และอร่อยมาก แต่… ทำให้คิดถึงเขามากๆเช่นกัน… เธอจำได้ว่า.. ในครั้งแรกที่ลองทำ มีเสียงพูดเบาๆ ว่า… อย่าใช้ไฟแรง อย่าใส่น้ำตาลเยอะ… แต่เธอไม่รู้สึกกลัวเลย.. ความกลัวทุกอย่างได้หายไปหมดแล้ว
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน.. มินอา ไม่เคยรับรู้อะไรถึง เก้า อีกเลย แต่เธอไม่เคยลืมเขา และยังรู้สึกขอบคุณ ที่ช่วยเหลือมาตลอด ั้แ่ครั้งแรกที่เจอกัน จนทำให้ชีวิตการอยู่ในประเทศไทยง่ายขึ้นมาก ขอบคุณผู้ชายที่แสนดี ฉันไม่เคยลืมคุณ….
แน อัน เน นอ อิด ซอ ( 내 안에 너 있어. ) คุณจะอยู่ในใจของฉันตลอดไป…..
686
