“ป้า! ป้า!”
“ป้าเดินตามผมมาทำไม?”
ไอ้เวรนี่ มันเรียกฉันว่าป้า ป้าบ้านมันเหรอ
“ใครตามแกมา ฉันเดินของฉันมาเรื่อย ๆ แกไม่เห็นเหรอ ถนนมันมีเส้นเดียว”
ฉันเหรอเดินตามมันมา ใช่ฉันเดินตามมันมานั่นแหละ
หลังจากที่ฉันเห็นร่างตัวเองนอนอยู่บนทางม้าลาย ข้างๆเต็มไปด้วยซากของรถมอเตอร์ไซค์
ดัดแปลง แต่งซิ่ง ของไอ้เด็กเวรที่ไหนก็ไม่รู้
ถัดไป ฉันเห็นร่างมันนอนอยู่ในพุ่มไม้ข้างทาง หลังจากที่กระเด็นด้วยแรงเหวี่ยง ตกลงไถลไปกับพื้นถนนเป็ทางยาว
ไม่นานตัวมันก็ลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยอาการเหม่อลอย และเดินตรงไปตามทางถนนเส้นเดียวนี้ ไปเรื่อย ๆ
ฉันเหรอตามมันมา ใช่ ฉันจงใจตามมันมา เพื่อจะด่าว่ามัน ในเื่ที่มันทำ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ สติ
สตังอะไรเลย และเหมือนมันจะจำเหตุการณ์อะไรก่อนหน้านี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
“ตกลงป้าเดินตามผมมาทำไม?”
ยัง มันยังไม่หยุดถาม มันถามฉันโดยไม่ได้สนใจหรือสังเกตคราบเืหรือรอยแผลที่อยู่บนหน้าฉันเลย ด้วยซ้ำ หรือว่ามันจะเสียสติไปแล้ว
“ฉันไม่ได้ตามแกมา ไอ้เด็กเวร!”
พรึบ
.
.
ทุกอย่างมืดลง ฉันไม่ทันจะคิดอะไรเลยด้วยซ้ำ และยังที่ฉันไม่ทันได้คิดอะไร
พรึบ
.
.
ทุกอย่างสว่างขึ้น แต่บรรยากาศรอบข้างนั้นเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ถนนสายเดียวที่ฉันยืนคุยกับไอ้เด็กเวรนั่นอีกแล้ว
แต่เบื้องหน้ากลับเป็ประตู ประตูขนาดใหญ่ ใหญ่สูงท้วมตัวฉันไปมากทีเดียว สูงขึ้นไปจรดฟ้าเลยมั้ง ยังไม่ทันที่ฉันจะสังเกตอะไร พลันประตูก็เปิดออกช้า ด้วยเสียงอันดัง เอี๊ยดดดดดดด
ถ้าไม่ได้เจอเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มา ฉันก็คงจะหลอนอยู่เหมือนกัน แต่มาถึงตรงนี้แล้ว อะไรจะเกิดก็มาเถอะ
แต่ผิดกว่าฉันก็ไอ้คนข้างๆฉันเนี่ยแหละ หน้ามันขาวซีดเผือกไปเลย ฉันเห็นจังหวะมันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยล่ะ
และสถานที่ ที่อยู่หลังประตูนั้นคงจะเป็อะไรที่ประหลาดอยู่พอสมควร มีบ้าน บ้านหลังกลมๆ ประตูหน้าบ้านก็กลมๆ ตั้งเรียงรายกันไปไปสุดลูกหูลูกตา
ฉันก็พลันคิดไปว่า หรือนี่จะเป็สถานที่ใหม่ให้เรามาอยู่หลังความตาย ตายแล้วต้องมาอยู่ที่นี่เหรอ
เวลาหลังประตูนี่เป็เวลากลางคืนแน่ๆ เมื่อฉันก้าวผ่านประตูนี่เข้ามา ฉันเงยหน้าขึ้นไปเห็นดวงจันทร์ขนาดใหญ่สีเหลืองสุกสกาวอยู่บนท้องฟ้าสีดำๆม่วงๆขมุกขมัวๆ
จากการสำรวจด้วยสายตาของฉันแล้ว ที่นี่ก็ไม่เลวนักนะ ถ้าจะให้อยู่หลังตายแล้ว
แต่ที่เลวน่าจะเป็ไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันมากกว่า
“ทำไมแกไม่เดินเข้ามาล่ะ”
ใช่ ไอ้เด็กนี่ยังยืนเก้ๆกังๆ อยู่หน้าประตูไม่กล้าเข้ามาสักที
“ป้า!”
“ ป้าตายแล้วเหรอ!”
“ ป้าเป็ใครเนี๊ย!”
ใช่ฉันตายแล้ว แต่ดูเหมือนแกยังไม่รู้ว่าตัวแกเองก็ตายแล้วเหมือนกัน ตายพร้อมๆกับฉันนั่นแหละ
“นี่แกจำได้แล้วเหรอ? แกจำทุกอย่างได้แล้วเหรอ?”
.
“จำอะไร จำอะไรป้า ผมเห็น ผมเห็นป้าไม่มีขา!”
เดี๋ยวนะ ไม่มีขาเหรอ ฉันก้มมองดูขาตัวเอง ใช่ ตำแหน่งที่หน้าจะเป็ขา กลับเป็กลุ่มควันขาวๆเทาๆมาแทนที่แทน ไม่มี ไม่มีขาจริงๆ ฉันลองขยับร่างกายดู พบว่า มันเคลื่อนไปโดยการลอย ลอยไปเรื่อย ๆนั่นแหละ
“แกไม่ต้องกลัวหรอก แกก็ไม่มีเหมือนกัน”
.
“อะไรป้า! ผม...ผม... ไม่...มีขา!”
สิ้นเสียงนั้นก็ตามมาด้วยเสียงโวยวายต่าง ๆนานาเท่าที่ความใของเด็กคนหนึ่งจะใที่สุดได้
แต่ฉันไม่ได้สนใจหรอก เพราะฉันไม่ชอบขี้หน้ามัน
ฉันจึงหันหลังมาสำรวจสถานที่หลังประตูนี้ต่อ
ยังไม่ทันจะเห็นอะไร ก็พบว่ามีแมวตัวหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน
เป็แมวตัวสีดำ ั์ตาสีเหลือง ส่องลุกวาว ถ้าถามฉัน ฉันก็ว่า ลักษณะเหมือนแมวผี ฉันอยากจะเดินหนีอยู่หรอก แต่แมวมันร้องทักฉัน
“มากันแล้วหรอ?”
.
“แมวพูดได้!”
ไม่ใช่เสียงฉันหรอก เสียงไอ้เด็กข้างหลังฉันนี่แหละ
“แมวพูดได้ ป้าเห็นไหม มันพูดได้ มันถาม ว่ามากันแล้วเหรอ”
.
“หุบปาก!”
ฉันะโบอกมัน
“แมว แกเป็ใคร!”
พรึบ
.
.
มืด มืดสนิท ฉันใอยู่พอสมควร แต่เริ่มจะชินกับเหตุการณ์ประหลาดๆนี่แล้ว
พรึบ
.
.
สว่างเช่นเคย แล้วบรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป
เบื้องหน้าเราไม่ใช่หมู่บ้านหลังกลมๆอีกแล้ว
แต่เป็ใครคนหนึ่ง ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้วางอยู่บนแท่นขนาดใหญ่ จะว่าไปตัวเขาก็ใหญ่กว่าคนปกติ2-3เท่าด้วยซ้ำ
“มาแล้วเหรอ คริส”
“ แกพาพวกมันมาช้ากันจริงๆ ฉันรออยู่นาน ฉันมีงานต้องทำเยอะแยะเลยนะ”
.
“ขออภัยครับท่าน”
“สองตนนี่เพิ่งมาใหม่ครับท่าน ยังไม่ทันที่ผมจะกล่าวตอนรับอะไร ก็ถึงเวลาที่ต้องมาพอดีครับท่าน”
.
“งั้นเหรอ”
“เ้าสองตน พร้อมจะทำงานหรือยัง?”
เงียบ ต้องเงียบสิ ไหนแมวจะพูดได้ ไหนบรรยากาศรอบข้างที่เปลี่ยนไปบ่อยๆ
ไหนจะคนั์ อย่าว่าแต่ไอ้เด็กนั่นเลย ขนาดฉันเองยังอึ้งอยู่เลย
“เออ คิดว่าพวกเขายังไม่เข้าใจนะครับท่าน”
“แต่เดี๋ยวผมขออธิบายให้เขาเข้าใจเองนะครับท่าน”
“อย่าได้กังวลไปเลยครับ”
.
“ให้ดีนะ คริส”
“ ฉันมอบหมายให้แกทำหน้าที่นี้”
“ เหมือนๆกับที่แกทำมาตลอด”
พรึบ
.
.
มืด
พรึบ
.
.
บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปอีกแล้ว
ตอนนี้เราอยู่กันที่ทุ่งหญ้า กว้าง ใหญ่ มีสายลมพัดอ่อนๆพอให้ยอดหญ้าไหวเอน
“พวกเธอมาใหม่ยังไม่รู้อะไรเลยซินะ”
“ฉันชื่อคริส จะปรากฎให้พวกเธอเห็นแค่ในร่างแมวเท่านั้น”
“ฉันเป็ผู้นับแต้มให้พวกเธอ”
ไม่มีเสียงอะไรตอบรับจากฉัน หรือไอ้เด็กเวรนั่นหรอก
ไม่แน่ ไอ้เด็กนั้นอาจจะเป็ลมสิ้นสติไปแล้วก็ได้
“ถ้าพวกเธอไม่ตอบอะไร ฉันถือว่าพวกเธอพร้อมจะเข้าใจแล้วนะ”
“พวกเธอตายแล้ว”
“และกำลังจะไปเกิด”
“แต่การจะไปเกิดนั้น”
“พวกเธอต้องมีแต้มบุญ”
“ต้องเป็แต้มบุญที่มาจากการปราบมารเท่านั้น”
“มารตัวหนึ่งจะมีแต้มบุญประมาณ2-3แต้ม”
“ถ้าพวกเธอได้แต้มบุญครบแล้ว พวกเธอก็ไปเกิดใหม่ได้”
.
“แล้วฉันจะไปปราบมารได้ยังไง”
ฉันไม่ได้ยอมรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นหรอกนะ แต่ดูเหมือนฉันจะทำอะไรไม่ได้ ก็เหมือนกับตอนที่ฉันโดนรถชนแล้วก็กระเด็นมาอยู่ที่นี่นั้นแหละ
“ป้า ป้า เราตายกันแล้วจริงๆเหรอ”
“ผมจำอะไรไม่ได้เลย ป้า! ตอบผมหน่อย!”
ฉันไม่สนใจจะฟังไอ้เด็กนี่หรอก
.
“วิธีปราบพวกมันก็ง่ายๆ แค่เอาอะไรสักอย่างไปแต้มบนหน้าผากมันเท่านั้น”
“พวกมันก็จะสลายกลายเป็แต้มบุญให้พวกเธอแล้ว”
“ไม่ต้องห่วงนะ พอเธอเจอพวกมันเธอก็ทำได้เองนั่นแหละ”
.
“แล้วเราจะไปหาพวกมารได้ที่ไหน”
.
“ที่ไหนมีมนุษย์ที่นั่นก็มีมารนั่นแหละ”
.
“แล้วฉันต้องปราบมารกี่ตัวล่ะ”
.
“หนึ่งพันแต้ม หนึ่งพันแต้มที่พวกเธอ ต้องใช้ในการไปเกิดใหม่”
.
“หนึ่งพันแต้ม!!!”
อันนี้เสียงของฉันเอง
“ถ้าฉันได้แต้มบุญหนึ่งพันแต้ม ฉันก็ไปเกิดได้ใช่ไหม”
.
“ใช่”
.
“งั้นฉันจะไปหามนุษย์เดี๋ยวนี้ล่ะ”
.
“เดี๋ยว”
.
“อะไร”
.
“เธอต้องไปกับเด็กคนนั้น”
เด็กคนนั้น ไอ้เด็กเวรนั่นใช่ไหม เด็กที่ฉันไม่ชอบขี้หน้ามัน เพราะฉันคิดว่ามันนั่นแหละ ที่ทำให้ฉันมายืนอยู่ตรงนี้
“ทำไม”
.
“กรรมร่วม”
.
“อะไรคือกรรมร่วม”
.
“พวกเธอสร้างกรรมร่วมกันมา หนึ่งพันแต้มบุญนั้น เธอต้องหามันมาด้วยกัน และก็จะไปเกิดพร้อมๆกัน”
.
“ไม่ ฉันไม่ไปกับไอ้เด็กนี่ ไม่ไป!”
“ถึงเธอจะว่ายังไงก็ช่าง แต่เด็กนี่จะห่างจากเธอได้ไกล แค่รัศมี1 กิโลเมตรเท่านั้นแหละ”
“เพราะกรรมไง กรรมร่วม”
“หมดหน้าที่ฉันแล้ว ฉันจะมาเจอพวกเธออีกที่ตอนที่พวกเธอเริ่มได้แต้มบุญแล้วเท่านั้น วิธีเรียกฉันให้พูดว่า
“แมว แกเป็ใคร” แล้วฉันจะมา ไปล่ะ””
ยังไม่ทันที่ฉันจะถามอะไร แมวตัวนั้นก็หายไปแล้ว หายไปต่อหน้าต่อตาฉันนั่นแหละ
“ป้า ป้าเห็นไหม แมวมันหายไป”
.
“เห็น ว่าแต่แก เข้าใจไหม ว่าเราต้องทำอะไร”
.
“ผมเข้าใจ แต่ผมไม่เข้าใจ ว่าป้าเป็ใคร ทำไมป้าดูท่าจะไม่ชอบผมนัก”
ไอ้เด็กนี่ มันเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว
“แกจำไม่ได้เหรอ แกนั้นแหละที่ขับมอเตอร์ไซค์มาชนฉันจนกระเด็น แล้วแกกับฉันถึงมาอยู่ที่นี่ไง”
.
“ผมเหรอ ผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็ใคร”
.
“แกเป็ใครน่ะเหรอ ให้ฉันคิดไหม แกก็เป็เด็กแว้นไง ไอ้เด็กเวร”
.
“ผมขอโทษนะป้า แต่ผมจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ”
แน่ล่ะ แต่ฉันจำแกได้แม่นเลยทีเดียว
12K
