ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        มู่เอ้าเทียนมีการตอบสนองกลับมาและหอกพู่ยาวในมือของเขาเต้นระบำพร้อมรบทันทีมันพุ่งแทงไปทางเจียงถิง วายุพัดโหม เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการโจมตี

        “มู่เอ้าเทียน หยุดมือของเจ้าเสีย อย่าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้า! ”

        เจียงถิงหลบด้วยความกระอักกระอ่วน พร้อมกับก้าวถอยหลังไปทีละก้าว

        “ดีเสียอีก ลงมือเสียเถอะ เปิ่นหวางจะทุบตีเจ้าให้ตายเจ้ากล้าทำลายชื่อเสียงบุตรสาวของข้า ข้าจะทำลายจวนตระกูลเจียงของเจ้า”

        มู่เอ้าเทียนโมโหจนแทบทนไม่ไหวแล้ว

        เขาไม่นึกเลยจริงๆ ว่าเจียงถิงจะสามารถพ่นประโยคเช่นนี้ออกมาได้ผู้ชมที่อยู่โดยรอบล้วนได้ยินอย่างชัดเจนยังไม่รู้ว่าจะนำเรื่องราวที่ได้ฟังในวันนี้ไปจัดการต่ออย่างไร

        ตำหนิเขาเองที่ประมาทเลินเล่อเขาไม่คาดคิดว่าเจียงถิงที่มีสมองดื้อรั้นจะยังมีอุบายเช่นนี้อยู่

        “มู่เอ้าเทียน เจ้าจะพอได้หรือยังข้าเจียงถิงไม่ได้กล่าวว่าข้าจะไม่รับผิดชอบแม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างบุตรชายของข้ากับบุตรสาวของเจ้าแต่ทว่าตัวเด็กเองก็โตมากแล้ว เช่นนั้นข้าจึงขอสนับสนุนการแต่งงานระหว่างพวกเขาพวกเราทั้งสองต่างก็ต่อสู้กันมานานหลายปีแล้วหากสามารถเปลี่ยนศัตรูให้กลายเป็นสหายสนิทได้ ข้าย่อมไม่พลาดการพูดคุยเจรจาที่ดี”

        เจียงถิงตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

        ตอนนี้เขาไม่มีหน้าที่จะคิดลงมือกับผู้ใดดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงหลบเลี่ยงอย่างกระอักระอ่วนเท่านั้น

        หอกพู่แดงของมู่เอ้าเทียนนั้นไม่ใช่ของเล่นที่เอาไว้ก่อเรื่องเพลงหอกนั้นหากทิ่มแทงสักส่วนบนร่างกาย นั่นหมายถึงบริเวณนั้นย่อมได้รับบาดเจ็บสาหัส

        ฝูงชนที่เฝ้าดูความครึกครื้นไม่ว่าใกล้หรือไกลล้วนพากันถอยหลังทีละก้าวเพราะความตกใจจากเพลงหอกมหัศจรรย์นี้และมันทำให้ฮวาเหยียนโผล่ออกมาจากฝูงชนทันที

        นางมีหน้าตาที่งดงาม สวยสง่า มีเสน่ห์อ่อนหวานเยาว์วัยนางใส่กระโปรงยาวสีขาว ชายกระโปรงสะบัดพลิ้ว โบกไหวงดงามราวกับนางเซียนบนสวรรค์

        ในตอนแรกทุกคนยังจำฮวาเหยียนไม่ได้

        แต่เจียงจือเฮ่าจำได้

        เขายังตกใจกับคำพูดของบิดาจนสมองกระทบกระเทือนและลืมตอบสนองไปชั่วขณะบิดาของเขากล่าวว่าอันใดนะ? แต่งงานหรือ? แต่งงานกับผู้ใดเล่า? มู่อันเหยียน? บุตรชายของเขา...สหายตัวน้อยที่มีนามว่าหยวนเป่ากลายเป็นบุตรชายของเขาได้อย่างไร?

        สวรรค์ทรงโปรด!

        ท่านพ่อ ท่านคงเข้าใจอะไรผิดไปสักอย่างแล้ว

        มันไม่ใช่แบบที่ท่านคิด

        “ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!—ไม่ใช่! ” เจียงจือเฮ่าพยายามแหกเส้นเสียงของเขาตะโกนแต่เสียงก็หายกลับหายไปท่ามกลางฝูงชน

        ไม่มีผู้ใดสนใจเขาเลย!

        เจียงจือเฮ่าร้อนรนจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผากของเขา

        ฝูงชนวุ่นวายและทุกคนพากันถอยหลังหนีทั้งหมดล้วนหลีกเลี่ยงเพลงหอกที่หอกพู่แดงแสดงออกมาภายใต้ความโกรธของมู่เอ้าเทียนเจียงจือเฮ่าเองก็เดินกะเผลกถอยหลังเช่นกัน แต่สบตาเพียงครั้งเขาก็พบหญิงสาวผู้งดงามพร่างพราวท่ามกลางกลุ่มคน!

        นางยืนอยู่ตรงนั้น แต่งกายด้วยชุดสีขาวมีลักษณะงดงามราวกับเทพเซียนบนสวรรค์ที่บังเอิญลงมาเที่ยงเล่นยังโลกมนุษย์

        แต่ในพริบตานั้นเขาจำนางได้ในทันที นางก็คือบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลมู่มู่อันเหยียน!

        “มู่อันเหยียน! ”

        เจียงจือเฮ่าคำรามเสียงดัง เส้นเสียงของเขาแทบจะแตกสลายแล้วสองข้างแก้มแดงก่ำ เห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินที่คอของเขาขยายตัวอย่างชัดเจน

        เสียงนี้ใช้พลังงานหมดทั้งร่างของเขาเปล่งออกมา

        ดวงตาของเจียงจือเฮ่าจ้องมองไปยังทิศทางของฮวาเหยียน

        ...

        มู่อันเหยียน?

        เป็นผู้ใดกัน?

        บุตรสาวคนโตแห่งตระกูลมู่ก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ? มาตั้งแต่เมื่อใดกัน?

        และเพราะเสียงตะโกนของเจียงจือเฮ่ามู่เอ้าเทียนจึงหยุดการลงมือของเขาอย่างมีนัยยะ

        ทุกคนมองไปตามเสียงคำราม รวมถึงจ้องไปตามทิศทางที่เจียงจือเฮ่ามองเขม็ง

        ท่ามกลางฝูงชน หญิงสาวนางนั้นยืนสงบใบหน้าที่สวยสง่างดงามจนผู้ใดก็มิอาจละสายตาจากนางได้

        "ท่านแม่"

        หยวนเป่าตัวน้อยก็เห็นฮวาเหยียนด้วยเช่นกัน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันทีเท้าเล็กๆ นั้นสับขาวิ่งไปทางฮวาเหยียนทันที

        “เจ้าตัวน้อยของแม่ ตอนเช้าเจ้าไปเล่นที่ใดมา แม่ไม่เห็นเจ้าตั้งแต่เช้าเจ้าทำให้แม่เป็นห่วงยิ่งนัก”

        ฮวาเหยียนอุ้มหยวนเป่าน้อยขึ้นมาหอมแก้มเขาพลางกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวลอบอุ่น

        “ฮิฮิ ข้าไปกินของอร่อยกับท่านตามาขอรับ”

        เขาขยิบตาให้ฮวาเหยียน

        หยวนเป่าน้อยเป็นเด็กที่โตเร็วการเก็บสีหน้าแสดงออกทางอารมณ์ต่อหน้าคนแปลกหน้านั้นดีเยี่ยมแต่กลับทำตัวเอาแต่ใจเป็นเด็กๆ ต่อหน้าฮวาเหยียน

        บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อสักครู่จู่ๆ ก็ถูกความอบอุ่นอ่อนโยนของฮวาเหยียนทำให้แตกสลายหายไปเพราะว่าฉากนี้สวยงามสะกดตายิ่งหญิงสาวที่เหมือนนางเซียนกำลังถือตุ๊กตาตัวน้อยที่บอบบางน่ารักภาพนี้ช่างเย้ายวนและอบอุ่นเกินไปแล้วจริงๆ

        มนุษย์ย่อมชอบมองของสวยๆ งามๆ

        “ที่แท้ก็คือบุตรีคนโตแห่งตระกูลมู่ นางงดงามมากจริงๆ ! ”

        “ช่างงดงามเสียนี่กระไร...” มีใครบางคนสำลักลมหายใจของตัวเอง

        “เป็นมารดากับบุตรที่ใดกัน เห็นชัดๆ ว่าเป็นพี่น้องกัน”

        ทุกคนกระซิบเสียงเบา

        เจียงถิงเองก็มองไปที่พวกนางเช่นกันและสิ่งที่เขาเห็นตั้งแต่แรกก็คือภาพของฮวาเหยียนที่อุ้มหยวนเป่าน้อย อืม...มันช่างอบอุ่นจริงๆ บุตรสาวของมู่เอ้าเทียนคนนี้แท้จริงแล้วถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี

        ถึงแม้ว่าชื่อเสียงของนางจะไม่ค่อยดีนักแต่ว่าเขาเป็นคนที่ไร้การศึกษาคนหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลยสักนิด

        ลูกก็มีแล้ว อีกทั้งยังมีความประพฤติดีทั้งหน้าตาก็งดงามตราบใดที่นางเต็มใจที่จะมีชีวิตที่ดีกับบุตรชายของเขาเช่นนั้นตระกูลเจียงก็พร้อมยินดีที่จะยอมรับนาง

        ในเวลานี้เจียงถิงมองฮวาเหยียนด้วยสายตาที่ใช้มองลูกสะใภ้ของเขา

        ฮวาเหยียนก้าวย่างไปทางมู่เอ้าเทียนโดยมีหยวนเป่าอยู่ในอ้อมแขนของนางนางก้าวเยื้องยุรยาตร มารยาทงามโดดเด่น หลังของนางเหยียดตรงเพียงแค่มองก็รับรู้ว่าเป็นแบบอย่างของการผ่านการอบรมสั่งสอนที่ดี

        ไม่ว่าผู้ใดล้วนทราบ แม่นางฮวาเหยียนเสแสร้งเก่งเป็นที่หนึ่ง มิใช่เพราะอยู่ท่ามกลางคนมากมายหรอกหรือนางจะไม่ยอมเสียภาพลักษณ์เรื่องมารยาทสตรีที่มาจากตระกูลสูงศักดิ์เป็นแน่

        "ท่านพ่อเจ้าคะ"

        ฮวาเหยียนเดินไปข้างหน้ามู่เอ้าเทียนและส่งเสียงเรียกออกมาเบาๆ

        "อืม"

        มู่เอ้าเทียนตอบเสียงดังฟังชัด เขาหันลูกตาดำมามองนาง “ลูกรักเหตุใดถึงออกมาข้างนอกเล่า? ไม่พักผ่อนอยู่ที่บ้านสักหน่อยหรือ”

        “มิใช่ว่าเพราะข้าไม่ได้เจอท่านพ่อตั้งแต่เช้าจึงรู้สึกกังวลเล็กน้อยจนต้องออกมาหาหรือระหว่างทางข้าเจอคนขายขนมกุ้ยฮวาหอมๆ ข้าจำได้ว่าท่านชอบทานดังนั้นข้าจึงซื้อมาให้ท่านด้วยเจ้าค่ะ"

        นางกล่าวพลางยกมือขึ้น จะมิใช่ขนมกุ้ยฮวาที่นางว่าได้อย่างไร?

        หัวใจของมู่เอ้าเทียนซาบซึ้งเป็นยิ่งนัก บุตรสาวแสนดีของเขา

        เจียงถิงได้ชมภาพความกตัญญูกตเวทีระหว่างบิดาและบุตรสาวอยู่อีกด้าน ความอิจฉาแล่นริ้วขึ้นมาในหัวใจของเขาดูบุตรสาวบ้านอื่นสิ มองไปไม่เห็นบิดาก็รู้สึกเป็นกังวลอีกยังออกไปซื้อขนมกุ้ยฮวาหอมๆ มาให้ ช่างเป็นบุตรสาวที่ทั้งกตัญญู ทั้งรู้ความ

        เมื่อนึกถึงเด็กในครอบครัวตนเองบ้างตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่เคยซื้อของอันใดมาให้พ่อของตนเองบ้างยังไม่ต้องพูดถึงการที่วิ่งหาเรื่องวุ่นวายมาให้เขาทั้งวัน

        เจียงถิงอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว

        ยิ่งเขามองฮวาเหยียนมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งพอใจเด็กสาวแสนฉลาดรู้ความคนนี้คือลูกสะใภ้ของตระกูลเจียง

        “เด็กดี พ่อมาทวงเงิน วางใจเถิด ใกล้จะเจรจาเสร็จแล้ว”

        มู่เอ้าเทียนกล่าวขึ้นมาอีกครั้งคำพูดของเขาพูดเพื่อปลอบฮวาเหยียนและทำให้นางสบายใจหนี้ที่นางต้องรับผิดชอบถึงสามล้านตำลึงนั้น เขาใกล้จะแก้ไขได้สำเร็จแล้วนางก็จะได้วางใจเสียที

        ฮวาเหยียนพยักหน้า "ขอบคุณท่านพ่อ"

        มู่เอ้าเทียนรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง

        ดวงตาของฮวาเหยียนหันกลับมาจ้องไปที่ร่างของเจียงถิง นางพยักหน้าเบาๆนัยน์ตาของนางสุกใสราวสายวารี “ท่านลุงเจียง”

        นี่คือการทักทายทำความเคารพ

        ความสุภาพเรียบร้อยมีครบรอบด้าน เรียกได้ว่าเป็นผู้รู้มารยาท

        “บุตรีคนโตแห่งตระกูลมู่ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน! ”

        “ใช่แล้ว นางคู่ควรที่จะได้เป็นสุภาพสตรีอันดับหนึ่งของต้าโจวด้วยบรรยากาศนั้น ความสุภาพและอ่อนโยนนั้น…”

        “จริงด้วย จริงด้วย ทั้งสง่าผ่าเผย งดงามราวกับดอกเบญจมาศ คำพูดเช่นนี้ย่อมเปรียบได้ดั่งแม่นางน้อยเช่นบุตรีคนโตแห่งตระกูลมู่ผู้นี้”

        ฝูงชนที่มองดูอยู่พูดคุยกันด้วยถ้อยคำที่เต็มไปด้วยคำชมมีคนที่รู้หนังสือพากันกล่าวชมเชย ซึ่งเสียงเหล่านี้ดังเป็นพิเศษพวกเขายังใช้สำนวนสี่อักขระมาบรรยายอีกด้วย

        เมื่อคำพูดเหล่านี้ดังเข้าไปในหูของมู่เอ้าเทียน เขาย่อมภูมิใจตามธรรมชาติและเมื่อคำพูดเหล่านี้เข้าหูของเจียงถิง เขายิ่งมองฮวาเหยียนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งพอใจมากขึ้นเท่านั้น

        อย่างไรก็ตาม เมื่อถ้อยคำเหล่านี้เข้าหูของเจียงจือเฮ่า เขากลับระเบิดโทสะออกมา!

        ไอ้พวกโง่เง่าพวกนี้! เจ้าตาบอดหรือ?

        มู่อันเหยียนผู้นั้นน่ะหรือ? สง่าผ่าเผย? งดงามราวกับดอกเบญจมาศ? อ่อนโยนมีมารยาท? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าอยากจะหัวเราะให้ฟันซี่ใหญ่หักนัก

        มู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่ต่างหากที่เป็นคนใจดำ เจ้าเล่ห์เพทุบายทรยศหักหลังยิ่งกว่าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์หญิงสาวผู้ดุร้ายที่คิดจะลงมือก็ลงมือทันทีที่นางไม่เห็นด้วย!!!