บทที่ 4
การกระจัดที่น่าทึ่ง
หลี่ิออกจากพื้นที่อาศัยของตัวเอง แล้วตรงไปที่ห้างสรรพสินค้าตรงข้ามทันที เขามองไปทั่วเขตขายอาหารทั้งสามแห่ง หลี่ิลังเลเพราะมีของกินให้เลือกมากมายไม่ดีมาก
ฮึดฮัด
ฉันต้องไป ฉันหิวมาก เื่นี้สำคัญมาก! อย่างไรก็ตามงานนี้จัดขึ้นโดยพวกเขาและพวกเขาได้รับการ์ดรายเดือน ฉันควรจะมีฉันไม่เสียใจ
ด้วยวิธีนี้หลี่ิได้เร่งฝีเท้าโดยไร้ความกังวลใด ๆ
ทุกอย่างในตอนบ่ายกำลังถูกเครียออกจากบริเวณหน้าห้าง เวทีที่ถูกยกพื้นสูงบริเวณทางเข้าห้าง ถูกเอาออกไปเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างค่อย ๆ กลับกลายเป็ปกติดั่งที่ผ่านมาทุก ๆ วัน ร้านขนมอยู่ข้างประตูห้างนั้นคือผู้จัดกิจกรรมเมื่อตอนบ่าย บริเวณแถวนั้นมีซุ้มที่เปิดขายของมากมาย ร้านขนมแห่งนี้เป็เครือข่ายระดับประเทศมีทั้งขนมจากจีนเองและขนมจากทางตะวันตกทุกชนิด ทั้งยังเป็บริษัทที่มีชื่อเสียง
ภายในร้านมีโต๊ะและเก้าอี้แยกเป็สัดส่วน ซึ่งลูกค้าสามารถเพลิดเพลินกับอาหารรสเลิศในสภาพแวดล้อมที่หรูหรานี้ได้พร้อมกับรับประทานของหวานและดื่มเครื่องดื่มไปด้วย
หลี่ินั่งลงที่โต๊ะตรงมุมหนึ่งของร้านจากนั้นบริกรก็มาหาเขา
เมื่อเห็นหลี่ิพนักงานเสิร์ฟก็จำได้ทันทีและพูดว่า "คุณไม่ใช่คุณหลี่ิที่เพิ่งได้รับรางวัลไปหรอกเหรอคะ"
หลี่ิยิ้มตื้น ๆ ไม่พูดถึงเื่นั้น แต่เขามองไปที่เมนูบนโต๊ะอาหาร การเคลื่อนไหวนี้ทำให้ใบหน้าของพนักงานเสิร์ฟเปลี่ยนไปทันที และเธอก็ถามด้วยความประหลาดใจ: "คุณกำลังจะ ... "
หลี่ิยิ้มด้วยความเขินอายเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา หยิบการ์ดออกมาและพูดว่า "ผม้าทดลองใช้การ์ดใบนี้ด้วยเสียหน่อย เพื่อกลับมาลองอีกครั้งหน้า"
"โอ้! โล่งใจได้เลยค่ะ บัตรนี้คำนวณตามวันที่ได้รับ ตราบใดที่คุณมาที่ร้านของเราภายใน 30 วัน คุณสามารถรับประทานอาหารได้ฟรีภายในขอบเขตและเวลาการทำการของเรา แต่ไม่สามารถเอากลับบ้านได้นะคะ" พนักงานเสิร์ฟยิ้ม
หลี่ิพอใจกับประเด็นนี้มาก เขาพูดไปว่า: "อืมก็ดี ๆ "
"แล้วก็..." "บริกรประหลาดใจทันที
หลี่ิลังเลและพูดว่า "ผมยังหิวรอบดึกแหะ"
บริกรแสดงสีหน้าใทันที แชมป์หลี่ิที่เพิ่งชนะไป และกินอาหารไปมากกว่า 30 เซต ตอนนี้เขากลับมาหิวได้? เดิมทีบริกรคิดว่าอีกฝ่ายจะแพ็คของและนำกลับไป แต่กลับไม่ใช่ต่อให้เป็กลุ่มผู้ชมก็ไม่มีใครคิดว่าหลี่ิจะหิวอีกได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวันแบบนี้หรอก!
"งั้นได้เลยค่ะ" บริกรจึงหันไปทางซ้าย
ใน่เวลาสั้น ๆ เค้กขนมปังและชานมก็ถูกนำขึ้น หลี่ิยังสุภาพ เขาหยิบส้อมในมือข้างหนึ่งและช้อนในมือข้างหนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มกินอย่างเต็มปาก
ไม่ไกลจากผู้ชายที่ใส่แว่นร่างอ้วนเล็กน้อยนัก เมื่อมองไปกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ความลำบากใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาคนนี้คือเฉิน ผู้จัดการร้านของร้าน
"ผู้จัดการ ชายคนนี้น่าจะกินเยอะมากถ้าเขายังกินยังกินอยู่แบบนี้ เราจะไม่เหลือของขายให้แขกคนอื่นเอานะครับ?" บริกรก็พูดขึ้นมาทันที
เฉินเป็ผู้จัดการอุตสาหกรรมขนมจากบริษัทฉีจาง เขาอยู่ในตำแหน่งนี้มานานกว่าสิบปี าาแห่งกระเพาะอาหารแบบ หลี่ินั้นอยู่ในภูมิภาคต่าง ๆ มากมาย ผู้จัดการเฉินได้เห็นคนแบบนี้มามากหน้าหลายตาแล้ว แต่ก็ไม่เคยเห็นใครกินได้เท่า หลี่ิมาก่อนเลย เมื่อคิดได้แบบนั้นแล้วเขาก็พยักหน้าเบา ๆ ให้กับพนักงานเสิร์ฟ และพูดว่า: "ลูกค้าคนอื่นพวกเราก็ต้องให้ความสำคัญ เขาคนนี้สามารถกินได้มาก แต่ถ้าเราให้เขากินจนจุกเขาอาจจะเลิกกินไปเลยก็ได้นะ"
"ได้ครับผู้จัดการ" บริกรหยิบเค้กอีกชิ้นแล้วเดินไปทันที
เมื่อเขามาถึงโต๊ะอาหารของหลี่ิ พนักงานเสิร์ฟก็วางเค้กลงและพร้อมที่จะเดินกลับไป หลี่ิยกมือขึ้นและเรียกอีกฝ่ายก่อน: "โทรศัพท์มือถือของฉันแบตหมดพอดีเลย ที่นี่พอจะมีปลั๊กไฟไหม"
"มีครับไม่มีปัญหา."
หลี่ิหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาและส่งให้อีกฝ่ายจากนั้นเขาก็กินต่อ
หลี่ิยังไม่หยุดกิน และปริมาณที่เขากินนั้นเกินกว่าที่เขากินไปในเกมมากแล้ว อย่างไรก็ตามหลี่ิไม่ได้กัดแม้แต่คำเดียว เหมือนในการแข่งขันซึ่งเร็วมาก แต่ก็ช้าลงแล้วในตอนนี้
เมื่อมองไปที่เค้กตรงหน้าเขาหลี่ิอดไม่ได้ที่จะกลืนมันลงไปเลย ได้แต่เมื่อมองไปที่ลูกค้าคนอื่น ๆ และบริกรที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขาหลี่ิบังคับและระงับแรงกระตุ้นของตัวเอง เขาพร่ำบอกตัวเองว่า : กินช้า ๆ ลง กินช้า ๆ
การกินแบบมูมมามนั้นเป็เื่น่าเกลียดและน่าอับอายเกินไป แม้ว่าคุณจะหิวขนาดไหนก็ตาม คุณก็ควรทนให้ได้และค่อย ๆ กินมันอย่างสงวนท่าที
แม้ว่าความเร็วในการกินจะลดลง แต่หลี่ิก็ไม่หยุดและคราวนี้เขาไปจนเวลาล่วงเลยไปมากแล้ว
"คุณครับ โทรศัพท์ของคุณแบตเต็มแล้ว" บริกรเดินตรงมา
หลี่ิหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋าของเขาและเริ่มกินต่อทันที แต่บริกรไม่ได้จากไปในทันที
หลี่ิหยุดกะทันหันและเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย: "มีอะไรหรือ?"
บริกรหันกลับมามองที่ผู้จัดการเฉิน จากนั้นเขาก็ยิ้มให้ หลี่ิอีกครั้งและพูดว่า "เื่มันเป็แบบนี้ครับ วัตถุดิบในร้านของเราหมดแล้ว ดังนั้นวันนี้เราต้องของปิดร้านก่อนล่วงหน้า เพื่อที่จะให้คุณสามารถกลับมาใช้บริการได้ใหม่ในวันพรุ่งนี้”
หลี่ิมองลึกเข้าไปในร้าน เคาน์เตอร์ที่วางขนมก็ว่างเปล่าแล้วจริง ๆ แม้แต่พ่อครัวที่ทำขนมยังยืนอยู่ที่ประตูห้องครัวเช็ดมีดหั่นขนมปังและมองมาที่เขา
เมื่อเห็นแบบนี้หลี่ิก็กินเค้กชิ้นสุดท้ายก่อนที่จะลุกขึ้น เช็ดปากด้วยผ้าเช็ดปากบนโต๊ะแล้วพูดว่า "ครับ งั้นไว้ผมจะกลับมาใหม่พรุ่งนี้"
เมื่อมองไปที่หลังของหลี่ิ ผู้จัดการเฉินก็รู้สึกโล่งใจ แต่เมื่อเขาคิดว่าหลี่ิจะกลับมาในวันพรุ่งนี้ ผู้จัดการเฉินก็อดไม่ได้ที่จะจ้องไปที่ร่างของหลี่ิอีกครั้ง เขากำลังวางแผนบางอย่างอยู่ อย่างไรก็ตามคนที่กินเก่งมักจะไม่กินร้านซ้ำ ๆ กันแบบนี้ เขาควรที่จะไปที่ร้านอื่นบ้างใน่หนึ่งหรือสองวัน
หลี่ิกลับมาที่ประตูของห้างสรรพสินค้า เขาหยุดลงและมองไปที่ตัวห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปข้างในห้างสรรพสินค้าอีกครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู เวลา 17:36 น.แล้ว เขากินตลอดเวลา่เย็นจนท้องฟ้าเริ่มมองเห็นดาวแล้ว สำหรับตัวเขาเองแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปกันนะ? หลี่ิมีความคิดที่ชัดเจนมาก ห้องน้ำของเขายังไม่ได้ล้างสะอาดเลย เขาจึงต้องไปหาอุปกรณ์จากห้างมาช่วยอีกแรง
ชั้นหนึ่งของห้างสรรพสินค้าเป็แผนกเครื่องใช้ไฟฟ้า ชั้นสองเป็แผนกขายเสื้อผ้า ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้เปิดมากว่าสิบปีแล้ว ร้านหลายร้านก็เป็ร้านที่เก่าแก่ หลี่ิไปซื้อของที่นี่เป็ครั้งคราวเพื่อหาซื้อของใช้ในประจำวันหรือเสื้อผ้า ดังนั้น หลี่ิจึงมีความเข้าใจเป็อย่างมากเกี่ยวกับตำแหน่ง รวมถึงห้องน้ำในห้างสรรพสินค้า
หลังจากขึ้นลิฟต์ไปชั้นสอง ต้องเดินต่อไปยังบันไดทางเข้าฉุกเฉินถัดจากบันไดนั้นเป็ห้องสุขา
ห้องน้ำในห้างสรรพสินค้านั้นแตกต่างจากห้องน้ำในบ้านหรือที่อยู่อาศัยอยู่แล้ว มีช่องทางระบายน้ำคล้ายกับร่องน้ำ และมีท่อแบบพิเศษมีน้ำไหลในช่องเพื่อทำความสะอาดเสมอ มีปุ่มสำหรับเพิ่มปริมาณน้ำที่ผนัง มีห้องน้ำสำหรับนั่งยอง และนั่งธรรมดาด้วย อย่างไรก็ตามช่องระบายน้ำนั้นมีสำหรับแบบนั่งยองเท่านั้นร่องน้ำนั้นมีการเชื่อมต่อกันเช่นเดียวกับคลอง
เขาเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่งและล็อกประตูของตัวเอง มันเป็ห้องเล็ก ๆ ห้องเดียว มีเพียงประตูห้องที่เขาเลือกเพียงห้องเดียวที่ถูกเปิดเอาไว้ เท่ากับว่าห้องอื่น ๆ มีคนใช้อยู่แล้ว
หลังจากเข้ามาแล้ว มีปุ่มเปิดปิดที่ผนังด้านขวา นี่คือแหล่งจ่ายไฟสำหรับระบบทำความสะอาดหลี่ิพยายามกดมันดู
“ ฮูล่าลา”
หลี่ิรู้สึกโล่งใจเล็กน้อยที่กระแสน้ำไหลเชี่ยวกรากลงมา ระบบล้างด้วยอุปกรณ์ไฟฟ้ามีประสิทธิภาพเพียงพอดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องกังวลอะไรมาก หลี่ิถอดกางเกงและย่อตัวลง
เดิมทีนี่เป็สิ่งที่ผ่อนคลายที่สุดแล้วก็ว่าได้ แต่หลี่ิกังวลมาก เขาพึมพำในใจ: เร็ว ๆ เขา ฉันมีเวลาไม่มาก
เห็นได้ชัดว่าในห้องอื่น ๆ เองก็ไม่มีใครจากไปในเวลาอันสั้น หลี่ิไม่สามารถทำอะไรได้ เขาวางมือขวาบนแหล่งจ่ายไฟและพร้อมที่จะกดมันได้ทุกเมื่อ เมื่อเขาเริ่มเขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้!
"อา..."
ด้วยเสียงที่นุ่มนวลในตอนแรก สิ่งที่เขาปล่อยออกมานั้นถูกชะล้างออกไปได้ทัน แต่ในไม่ช้าการไหลของน้ำในโถนั้นก็เริ่มที่จะช้าลง โชคดีที่มีปุ่มเพื่อเพิ่มการไหลของน้ำอยู่ และหลี่ิก็กดมันอย่างรวดเร็วหากมีสัญญาณของสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างกายของเขา
แต่เมื่อปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ มันก็เหมือนกับการที่เขาเปิดระบบระบายน้ำค้างเอาไว้อย่างสมบูรณ์ มือขวาของ หลี่ิกดปุ่มนั้นอย่างบ้าคลั่ง กระแสไฟฟ้าที่ทรงพลังนั้นกำลังไหลเวียนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทุกอย่างเป็ไปอย่างราบรื่นอย่างที่ หลี่ิจินตนาการเอาไว้
กระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวมีพลังมากจนสามารถชะล้างวัตถุใด ๆ ออกไปได้อย่างง่ายดาย แต่นิ้วของหลี่ิไม่สามารถหยุดได้เลย
อย่างไรก็ตามเพียงไม่กี่วินาทีต่อมาดูเหมือนว่าแหล่งจ่ายไฟเริ่มทำงานเกินกว่าที่มันถูกตั้งเอาไว้แล้ว การไหลของน้ำก็อ่อนลงอย่างมาก ใบหน้าของหลี่ิเปลี่ยนไปอย่างมากเช่นกัน เขาไม่กล้ากดมันต่อไปด้วยความลังเล แต่แล้วใน่เวลาฉุกเฉินนี้มือขวาของหลี่ิก็กดไปที่สวิตช์นั้นอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง
"ไม่ได้เหรอ มันพังแล้วรึไง!" หลี่ิพูดกับตัวเอง
ห้องน้ำของจีนนั้นมีคลองเชื่อมถึงกัน ชายคนที่นั่งยองอยู่ข้าง ๆ ห้องของหลี่ิกำลังมองดูโทรศัพท์มือถือของเขา ปกติแล้วจะมีเสียงน้ำไหล อยู่ ๆ มันก็หายไปพร้อมกับ "เนินเขา" ที่ลอยตามน้ำมา
"แกร็ก แกร็ก แกร็ก"
เสียงกดปุ่มซ้ำ ๆ ดังขึ้นมาแทนที่เสียงน้ำไหล มันเป็เสียงของหลี่ิกดปุ่มด้วยนิ้วของเขาอย่างบ้าคลั่ง แต่การไหลของน้ำยังน้อยมาก เห็นได้ชัดว่าระบบไฟนั้นน่าจะพังไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
หากน้ำเข้าไม่ถึง เนินเขาจะกลายเป็ูเาในที่สุด และจะเริ่มกระจายไปตามลำคลองอย่างรวดเร็ว ผู้คนใช้ห้องน้ำแถวเดียวกับหลี่ิพบความผิดปกติทันที
"หะ..เห้ย นี้มันบ้าอะไรกันเนี่ย!" ชายที่อยู่ห้องข้าง ๆ รีบลุกขึ้นและกดปุ่มทันที แต่ระบบชำระล้างนั้นน่าจะล้มเหลวทั้งหมดไปแล้ว
"ปัง"
เมื่อได้ยินเสียงพลาสติกแตก ห้องน้ำทั้งห้องก็เงียบ ภายใต้การผลักดันอย่างเร่งรีบ แรงของหลี่ิไปรวมอยู่ที่นิ้วของเขา มันทำให้นิ้วของเขาพุ่งตรงผ่านปุ่มพลาสติกและทะลุเข้าไปในกำแพงทันที
ทันใดนั้นกระแสไฟฟ้าก็ไหลไปตามนิ้วของหลี่ิ หากคนธรรมดาถูกไฟฟ้าช็อตเนื่องจากความผิดพลาดประเภทนี้จากอุปกรณ์เสียหายอีกที พวกเขาจะตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย อย่างไรก็ตามสำหรับหลี่ินั้นแตกต่างออกไป ทันทีที่กระแสไฟฟ้าเข้าสู่ร่างกาย ความรู้สึกสบายที่ไม่เคยมีมาก่อนจะส่งตรงไปยังสมองของเขา
"โอ้ นี้เจ๋งมาก!" หลี่ิกล่าวอย่างเงียบ ๆ
ในตอนนี้กระแสเหมือนขนมที่เขากินไปและไฟฟ้านั้นถูกดูดซึมโดยร่างกายของหลี่ิอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามพลังงานของกระแสน้ำนั้นสูงกว่าของหวานมาก ความสะดวกสบายและความสุขของการเสริมพลังงานให้กับร่างกายนั้น ทำให้หลี่ิแอบรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก
เมื่อกระแสไฟฟ้าที่ทรงพลังมากขึ้นเรื่อย ๆ เข้าสู่ร่างกาย หลี่ิก็รู้สึกว่า เขาเปี่ยมไปด้วยพลังใน่เวลาหนึ่ง ราวกับว่าร่างกายของเขาขยายตัวเล็กน้อยเหมือนกับบางสิ่งในร่างกายถูกกระตุ้นอย่างกะทันหัน
ในขณะที่หลี่ิเพลิดเพลินไปกับการใช้ห้องน้ำจริง ๆ แล้ว แต่อยู่ ๆ ไฟในห้องน้ำทั้งห้องก็ดับลงและจากนั้นก็สว่างขึ้น จู่ ๆ ช่องน้ำนั้นก็มีน้ำไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก มัน "ชน" กับสิ่งที่ขวางทางก่อนที่มันจะหยุดลงอย่างถาวร ไม่นานนักไฟในห้องน้ำก็เริ่มกะพริบถี่ ๆ ไฟดวงหนึ่งดับลงสลับกับอีกดวงหนึ่งราวกับมีใครบางคนเปิดสวิตช์ไฟเล่นรัว ๆ หลังจากที่หยุดกดสวิตช์ไปแล้ว ไฟยังคงกะพริบต่อไปหลาย ๆ ครั้งก่อนที่มันจะหยุดลงและห้องน้ำทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด
"เห้ นั้นนายเป็อะไรรึเปล่า” คนที่อยู่ห้องข้าง ๆ ของ หลี่ิก็เดินออกมาและเห็นควันกับแสงออกมาจากห้องของ หลี่ิ
หลี่ิรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ภายในความมืดมิดนี้ เขาก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา
"ถือโอกาสนี้ดีกว่า ... " หลี่ิกล่าวอย่างลับ ๆ จากสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นมากมาย นี่เป็เพียงไม่กี่ครั้งที่เขาควบคุมได้ และนี้ก็เป็โอกาสที่ดี ที่จะตีเนียนออกไปในความมืด เขาทำตัวให้สบายก่อนแล้วค่อย ๆ ปล่อยของออกจากร่างกายอย่างสบายใจ
แต่หลี่ิไม่รู้ว่าเมื่อไฟในห้องน้ำดับลงนั้น ไฟของทั้งชั้นสองก็ดับลง ไม่เพียงแค่นั้นไฟทั้งหมดของทั้งห้างก็ดับลงเช่นกัน
ศูนย์กลางของห้างสรรพสินค้าคืออาคารสำนักงานย่านเขตที่อยู่อาศัย อุปกรณ์สาธารณะทั้งหมดขาดกระแสไฟไปอย่างรวดเร็ว ข่าวการไฟดับนี้กำลังแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และครึ่งหนึ่งของเมืองตกอยู่ในความมืดและขาดไฟฟ้า
ไฟดับแบบนี้ไม่ได้เป็การสับเบรกเกอร์อย่างสมบูรณ์ มันเป็อาการของไฟที่มีไม่เพียงพอต่ออุปกรณ์เช่นเดียวกับกับไฟที่กะพริบก่อนที่จะหายไป อุปกรณ์ไฟฟ้าสลับเปิดปิดการทำงาน แต่หลังจากนั้นไม่นานนัก พวกเขาก็ประสบปัญหาไฟฟ้าขัดข้องกันทั้งหมด
ห้างสรรพสินค้าเข้าสู่ความยุ่งเหยิงในทันที มีเสียงที่ดังออกมาอย่างต่อเนื่อง
"นี่มันเื่อะไรกัน"
"คืออะไร?"
“อย่าพึ่งเคลื่อนย้ายสิ่งของ ... ”
"เห้ยห้างตั้งใหญ่แต่ไม่จ่ายค่าไฟยังงั้นเหรอ... "
ไฟของโทรศัพท์มือถือและไฟฉายสว่างขึ้นทั่วไปหมดทุกหนทุกแห่ง พนักงานของห้างออกมาเดินอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยและหยุดความตื่นตระหนกที่กำลังเกิดขึ้น
ในตอนนี้หลี่ิหายใจเข้ายาว ๆ และในที่สุดเขาก็แก้ไขปัญหานี้ได้ เขาเอานิ้วมือขวาออกจากกำแพง เมื่อดึงนิ้วออกไฟในห้องน้ำก็สว่างทันที พลังงานของทั้งห้างก็กลับคืนมาสู่ภาวะปกติ
และไฟของอาคารรอบ ๆ ห้างก็กลับมาเป็ปกติทันทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
หลี่ิเปิดประตูห้องส้วมของเขาออกมาจากนั้นก็รีบล้างมือและออกจากห้องน้ำโดยไปโดยไม่หันหลังกลับมา เขาออกไปจากห้องน้ำและเดินลงบันไดหนีไฟไปโดยตรง ขณะนี้ผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันที่ทางขั้นบันได คนจำนวนหนึ่งกำลังเตรียมที่จะออกไปจากห้างบางคนยังเปิดไฟบนโทรศัพท์มือถือของพวกเขาอยู่เลย หลี่ิเดินผ่านฝูงชนอย่างรวดเร็วและออกจากห้างสรรพสินค้าไป
สำหรับสถานการณ์ของห้องน้ำในห้างสรรพสินค้า หลี่ิแน่ใจมากเลยว่าปัญหาของห้างในตอนนี้ไม่ใช่เื่การซ่อมแซมสวิตช์และกำแพงที่ทำไป แต่เป็เื่การทำความสะอาดต่างหาก
7K
