บทที่ 2: บั๊กขี้แตก ขี้แตน
ฉินมู่นี่แทบจะอยากเอาหัวโหม่งกรงไม้ตายให้รู้แล้วรู้รอด บั๊กมีเป็ล้านจุด แต่ดันสุ่มไปโผล่ในจุดที่ "พีค" ที่สุดในชีวิต!
"เอาวะ... เป็ไงเป็กัน!"
ฉินมู่กลั้นใจ พุ่งหลาวเอาหัวมุดเข้าไปในรอยแยกของพื้นหินตรงมุมห้อง 404 ทันทีที่ร่างกายัักับบั๊ก ความรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในเครื่องซักผ้าที่กำลังปั่นแห้ง ภาพตรงหน้าพร่ามัวเป็เส้นสีรุ้ง (ซึ่งเขาจำได้ว่ามันคือสีของ Texture ที่ยังโหลดไม่เสร็จ)
ฟุ่บ!
"รอดแล้วโว้ยยย— อุ๊บ!!!"
คำรามแห่งชัยชนะถูกกลืนลงคอไปทันที กลิ่นแรกที่กระแทกจมูกไม่ใช่กลิ่นอิสรภาพ แต่มันคือกลิ่น "มวลมหาประชากาก" ที่รุนแรงจนแถบพลังชีวิต (HP) ของเขาที่ลดลงฮวบๆ เพราะสถานะ [มลพิษทางกลิ่นขั้นรุนแรง]
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือ... ชายร่างั์คนหนึ่งกำลังนั่งยองๆ หน้าแดงก่ำ ขยับเหงือกเบ่งอย่างเอาเป็เอาตาย บนหลุมไม้กระดานที่ดูไม่ค่อยมั่นคงนัก
"เหี้ยแล้วไง..." ฉินมู่พึมพำ ตาจ้องประสานกับชายร่างั์คนนั้นพอดีเป๊ะ
ชายคนนั้นหยุดเบ่ง ก้มมองหัวของฉินมู่ที่โผล่ออกมาจากพื้นดินข้างๆ เท้าของเขาอย่างงงๆ "เอ่อ... เ้าขึ้นมาจากดินงั้นรึ? หรือเ้าคือ 'เทพเ้าส้วม'?"
"เทพบ้านแกดิ! ข้าน่ะ... ข้าแค่มาตรวจเช็กระบบท่อน้ำทิ้ง! เชิญตามสบายเลยพี่ชาย ไม่ต้องเกรงใจ!"
ปรึ๊ดดดด! (เสียงเอฟเฟกต์ที่ฉินมู่จำได้ว่าตัวเองเป็คนเลือกมาจากห้องสมุดเสียงฟรี)
"โอ๊ยยย กราฟิกสมจริงเกินไปแล้ว! เสียงเบสแน่นเชียว!" ฉินมู่ทนไม่ไหว รีบดึงหัวตัวเองกลับเข้าบั๊กอย่างไว เหมือนเล่นเกมตบตัวตุ่นถอยหลังกลับเข้าหลุม
ฉินมู่กลับมานั่งหอบแฮกๆ อยู่ในกองฟางในคุกตามเดิม หน้าจอระบบเด้งขึ้นเตือนรัวๆ
[ คำเตือนจากระบบ ]
นับถอยหลังภารกิจ: 23:15:42...
"ไอ้บ้าเอ๊ย! ทำไมห้องน้ำมันต้องอยู่ติดกับคุกเบอร์ 404 ด้วยวะ?" ฉินมู่ทุบพื้น "อ๋อ... จำได้แล้ว ตอนนั้นฉันออกแบบให้ห้องน้ำอยู่ตรงนี้เพื่อความสมดุลของแผนที่ จะได้ไม่ต้องเดินไกล... บาปกรรม! บาปกรรมแท้ๆ!"
เขานั่งจ้องผนัง รอเวลาให้ "พี่ชายร่างั์" คนนั้นจัดการธุระให้เสร็จ ทุกวินาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานเหมือนรอคอยการอัปเดตวินโดวส์
"ทำไมมันนานจังวะ? กินอะไรเข้าไปเนี่ย ท้องผูกหรือไง? ในฐานะคนสร้าง ฉันควรจะใส่ไอเทม 'ยาระบาย' ไว้ในกระเป๋าผู้คุมบ้างนะเนี่ย"
ฉินมู่พยายามเงี่ยหูฟังเสียงฝั่งตรงข้ามผ่านรอยแยกบั๊กอย่างใจจดใจจ่อ
"เคร้ง!"
เสียงขันตักน้ำดังขึ้น ตามด้วยเสียงล้างตัวที่ทำเอาฉินมู่ต้องปิดหู "โอเค... ขั้นตอนสุดท้ายแล้วสินะ ไปเถอะพี่ชาย ไปสู่สุขคติ... เอ้ย! ไปที่ชอบที่ชอบเถอะ ข้าขอร้อง"
เมื่อเสียงฝีเท้าของชายคนนั้นเดินจากไป ฉินมู่ก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ (ซึ่งก็ยังมีกลิ่นตุๆ ติดอยู่บ้าง)
"เอาละนะ รอบที่ 2... ถ้ามุดไปแล้วเจอใครนั่งอยู่อีก ฉันจะยอมโดนปะาให้จบๆ ไปเลย!"
"ฮึบ! ประตูเหล็กทำไมมันเบาจังวะ?"
ฉินมู่ที่มุดหัวขึ้นมาเป็รอบที่สอง ออกแรงผลักสิ่งที่เขาคิดว่าเป็ 'ฝาประตูทางออก' อย่างสุดแรงเกิด
โครมมมม! สาดดดดด!
"อ๊ากกกกกก! ไอ้เชี่ยยยยยย!"
มันไม่ใช่ประตู แต่มันคือถังไม้ใส่สิ่งปฏิกูลที่พี่ชายร่างั์วางทับไว้เพื่อแก้เคล็ดเื่ผีหลอก ทันทีที่ฉินมู่ผลักมันล้ม ของเหลวสีเหลืองทองอมน้ำตาลพร้อมกลิ่นที่ทำลายล้างประสาทััทุกส่วนก็ราดรดลงบนหัวและตัวของฉินมู่จนชุ่มโชก
"อ่อก... จะอ้วก... กราฟิกสีน้ำตาลนี่มัน... พี่จะทำสมจริงไปเพื่อใครวะ!"
ฉินมู่พยายามเช็ดสิ่งที่ติดตาออกอย่างทุลักทุเล เขาตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาจากรูบั๊กจนมาสแตนด์บายอยู่หน้าห้องน้ำข้างคุก สภาพของเขาตอนนี้คือ 'ชาวบ้าน 1' ในเวอร์ชันที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้เกินรัศมี 10 กิโลเมตร
นี่มันคือจุดต่ำสุดของชีวิตยิ่งกว่าการโดนลูกค้าสั่งแก้ดีไซน์นาทีสุดท้ายเสียอีก! ฉินมู่แทบจะสิ้นสติเพราะเอฟเฟกต์ "ความสมจริง" ที่เขาใส่ไว้ในเกมเองกับมือ
ในขณะที่เขากำลังยืนสบถและพยายามขย้อนของเก่าออกมา ทหารยามสองคนที่เดินตรวจตราอยู่แถวนั้นก็เดินผ่านมาพอดี
"เฮ้ย! กลิ่นอะไรวะ... โอ๊ยยยย!" ทหารยามคนแรกยกมือปิดจมูกแทบไม่ทัน "นั่นมันอะไรน่ะ? คนหรือกองขี้เดินได้?"
ทหารยามอีกคนมองฉินมู่ที่เนื้อตัวเขรอะขระไปด้วยเศษ... เอิ่ม... นั่นแหละ ั้แ่หัวจรดเท้า ฉินมู่ทำหน้ากวนประสาท (ผสมความคลื่นไส้) แล้วแสร้งทำเป็ถือถังเปล่าที่ล้มอยู่ขึ้นมา
"โอ้โห..." ทหารยามคนนั้นอุทานด้วยความเลื่อมใส "เ้าหนุ่ม... เ้านี่มันสุดยอดพนักงานเก็บขี้จริงๆ ทุ่มเทขนาดนี้เชียวรึ? ลงไปคลุกคลีกับงานขนาดนี้ ข้านับถือในจรรยาบรรณของเ้าจริงๆ!"
"รีบไป! รีบไปทิ้งเลยไป๊!" ทหารอีกคนะโไล่ พลางทำท่าจะอ้วก "ไปทางประตูหลังนู่น อย่าเดินผ่านหน้าศาลา เดี๋ยวท่านเ้าเมืองได้กลิ่นแล้วจะสั่งปะายกคุก!"
ฉินมู่เห็นโอกาสทอง (ในกองขี้) เขารีบก้มหน้าก้มตา พยักหน้าหงึกๆ "ครับๆ ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับ กลิ่นมันแรง... ผมเข้าใจ!"
เขาใส่เกียร์หมา วิ่งซอยเท้าถอยห่างจากทหารยามทันที ยิ่งเขาวิ่งผ่านใคร ทุกคนต่างหลีกทางให้ยิ่งกว่าขบวนเสด็จเสียอีก ใครจะกล้าขวาง 'มนุษย์ะเิชีวภาพ' แบบเขาล่ะ!
ฉินมู่พุ่งตัวออกทางประตูหลังคุกที่ไร้คนเฝ้า (เพราะยามหนีไปสูดอากาศบริสุทธิ์หมด) จนมาหยุดหอบแฮกๆ อยู่ที่ริมลำธารเล็กๆ นอกตัวเมือง
[ แจ้งเตือนจากระบบ ] ภารกิจ: แหกคุกไม้แห่งเมืองชิงอิน — สำเร็จ! เวลาที่ใช้: 1 ชั่วโมง 15 นาที สถานะลับที่ได้รับ: "ผู้ที่แม้แต่ยมทูตยังไม่กล้าแตะ" (เนื่องจากกลิ่นตัว)
ของรางวัล: กำลังดาวน์โหลด [โปรแกรมโกง (Cheat Program - Starter Kit)]... 10%...
"สำเร็จ... ฮ่ะๆๆ... ฉันรอดแล้ว..." ฉินมู่หัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะะโลงไปในลำธารดัง ตู้ม! "แต่รางวัลเนี่ย... ช่วยเร่งดาวน์โหลดหน่อยได้ไหมระบบ! ก่อนที่ฉันจะตายเพราะกลิ่นตัวเองเนี่ย!"
เขาล้างตัวพลางมองหน้าจอสเตตัสที่เริ่มเปลี่ยนไป คราวนี้เขาออกมาสู่โลกกว้างของ 'ยุทธภพออนไลน์' จริงๆ แล้ว
หลังจากล้างคราบ "เกราะทองคำ" ออกจากตัวจนเริ่มกลับมาเป็ผู้เป็คน ฉินมู่ก็นั่งหอบอยู่ริมน้ำ พร้อมกับหน้าจอสีฟ้าที่โหลดเสร็จพอดี มันไม่ได้ดูอลังการเหมือนโปรแกรมโกงในนิยายเื่อื่น แต่มันดูเหมือน... หน้าต่าง Command Line ยุค 90 ที่เขามักจะใช้แก้บั๊กบ่อยๆ
726
![กำเนิดใหม่ กับครอบครัว ที่แสน [จะ] ธรรมดา [มั้ง]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/d374e2dab4b18a9e502bc39e8c472662.webp)